ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

“แน่นอนขอรับท่านบรรพบุรุษ ตั้งแต่ท่านส่งเจตจำนงออกไปจากมิติแห่งนี้ทางองค์กรของเราก็ไม่นิ่งนอนใจ รีบวางแผนเข้ามาช่วยท่านทันทีขอรับ

    “อืม!” ชายนัยน์ตาดำ จ้องมองชายที่นั่งคุกเข่า จู่ๆ ก็เริ่มแสยะยิ้มมุมปากจากนั้นค่อยๆ เอื้อมมือมาจับที่ศีรษะชายเบื้องหน้าอีกครั้ง “วูซซซ!”

คลื่นความผันผวนพลังอันน่าหวาดหวั่นกระจายออกมาจากฝ่ามืออีกครั้ง

    “ทะ ทะ ท่านบรรพบุรุษจะทำอะไรขอรับ!

    “ข้าถูกขังมาเกือบ 200 ปี เลยยังไม่ฟื้นพลังดี ขอซึมซับความรู้เบื้องนอกและรับสารอาหารมาบำรุงร่างหน่อยสิ เจ้ามนุษย์! “วูซซซ!” 

ทุกคนโดยรอบถึงกับตกใจและวิตกกังวลอย่างมากกับสิ่งที่ชายคนนั้นเอ่ยในช่วงท้าย

ร่างกายเริ่มแห้งเหี่ยวพลังชีวิตเริ่มหดหาย สีหน้าแววตาเริ่มไร้แววและไร้ซึ่งเรี่ยวแรงพลังที่จะต่อสู้ขัดขืน “วูซซซ!” 

    “จะ จะ เจ้าเป็นใคร! แล้วท่านบรรพบุรุษล่ะ?

    “ฮ่าๆข้าก็เป็นเพื่อนกับมันผู้นั้นไง ถูกขังอยู่ด้วยกันมานาน จนวันนึง ข้าก็ฆ่ามันทิ้งแล้วซึมซับความสามารถของมัน จนถึงวันที่ข้าเรียกพวกเจ้ามาไง ฮ่าๆ!

“อ๊ากกก!”

กล้ามเนื้องร่างกายเหิดแห้งอย่างรวดเร็ว เหมือนถูกบางสิ่งดูดกลืนอย่างตะกละตะกลาม จนสูญสิ้นในที่สุดคงไว้แต่เสื้อผ้าห่มกาย

ชายนัยน์ตาดำหลับตากางแขนออก ทำท่าสูดดมกลิ่นอากาศ อย่างสดชื่นไม่นานก็หันมามองกลุ่มคนที่เหลือค่อยๆ ลืมตาขึ้น “อาหารอันโอชะ!”

“เปรี้ยง!”

มวลพลังดำมืดบางอย่างแผ่พุ่งคลอบคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ

กลุ่มคนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศดังกล่าว

เหมือนถูกบางสิ่งพันธนาการไว้โดยสิ่งที่มองไม่เห็น แม้จะขยับก็ยังยากแล้ว

ดวงตาของเขายังคงลึกล้ำอย่างหาผู้ใดเปรียบสีหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งการแสดงออกใดๆ

    “บรรพบุรุษของพวกเจ้าได้ขังข้าไว้นานแสนนานแล้ว ต่อจากนี้ ได้เวลาชำระแค้นแล้ว พวกมนุษย์เอ๋ยเจ้าจะได้ลิ้มรสความหวาดกลัวแสนสาหัส

“ข้าจะทำให้พวกแกทุกข์ทรมานมากกว่าข้าเป็นร้อยเท่า พันเท่า หลังจากข้าออกจากมิติแห่งนี้แล้ว เป็นเวลาตายของพวกแกชาวมนุษย์ทั้งหลาย

ทุกคนพยายามดิ้นรนขัดขืนแต่ด้วยความต่างชั้นของขั้นพลัง เหมือนกับเอาแรงมดไปสู้กับช้างไม่สามารถต่อต้านได้แม้แต่เพียงนิด

แต่มีชายอยู่หนึ่งคนที่หลุดจากการคลอบงำพุ่งผ่านคนทั้งหมดเคลื่อนเข้าหาชายตาดำอย่างรวดเร็ว จ้วงแทงกริชเข้าใส่ใบหน้าทันที  “เปรี้ยง!”

ปลายของกริชหยุดอยู่ปลายนิ้วชี้นาฟที่พุ่งแรงเข้าไปสุดกำลังก็ขยับไม่ได้เหมือนกริชของตนชนเข้ากับภูเขาเหล็กขนาดใหญ่

ชายตาดำค่อยๆงอนิ้วกลางมาติดกับนิ้วโป้ง จากนั้นดีดนิ้วสวนกลับไปอย่างแรง “ตูม!”

ทั้งกริชทั้งคนปลิวกระเด็นออกไปอย่างรุนแรง ราวกับโดนพายุพัด “โครม!”นาฟชนเข้ากับโขดหินอย่างจังอีกครั้งถึงกับกระอักเลือดออกมา

ไม่ถึงหนึ่งลมหายในชายตาดำหายวับไปจากสถานที่เดิม ปรากฏกายขึ้นอีกครั้งที่เบื้องหน้านาฟคว้าคอนาฟยกขึ้นมาจากซากของโขดหิน

“น่าสนใจๆแกเป็นมนุษย์ที่มีกลิ่นอายคล้ายๆ กับพวกข้า คงไม่ใช่คนของสถานที่แห่งนี้กระมัง!

คำพูดดังกล่าวทำให้นาฟตื่นตระหนกมากกว่าสภาพร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บเสียอีก

“แต่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นมนุษย์อยู่  ล้วนอยู่ร่วมกันไม่ได้!

นาฟพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิตรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีให้หลุดจากพันธนาการของชายคนนี้ แต่ก็ล้วนไร้ประโยชน์ขัดขืนไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ทุกครั้งที่ควบรวมพลังขึ้นมาพอสัมผัสกับบรรยากาศรอบๆ จะสูญสลายหายไปทันที

“เจ้าหยุดพยายามเถอะ!

ชายนัยน์ตาดำหันมองไปยังกลุ่มของเอโรซ่า 

“เพื่อนเจ้าก็คงไม่ต่างกันคงพยายามดิ้นรนให้หลุดจากพันธนาการอย่างสุดชีวิต แต่ก็ถือว่าแต่ละคนมีความแข็งแกร่งไม่เบาในขั้นพลังของตัวเอง  คงเป็นชนชั้นแนวหน้าของกลุ่มเยาวชนล่ะสิ  โดยเฉพาะยัยเด็กผู้หญิงชุดขาวนั้น! “แต่ยังไงพวกแกทั้งหมดก็ต้องเป็นอาหารของข้าในวันนี้!

“ฟู่!” จู่ๆ มวลพลังดำมืดก็เพิ่มพลังขึ้นแผ่พุ่งคลอบคลุมบีบรัดไปทั่วทั้งบริเวณอำนาจอันหน้าสะพรึงกลัว โถมลงตามตำแหน่งที่ทุกคนยืนอยู่

 ความเจ็บปวดเริ่มคุกคามไปตามร่างกายทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายถูกกดดันหนัก สีหน้าแต่คนเริ่มซีดเผือดไร้ซึ่งพลังจะต้านทานได้

นาฟก็ดิ้นรนสุดชีวิตแต่ก็ไม่สามารถขยับตัวได้เลยเมื่ออยู่ในอุ้งมือชายคนนี้ แต่ในขณะนั้นเองสัตว์แปลกประหลาดที่อยู่ในบัตรมิติเริ่มขยับตัว

“เอ๊ะ! ชายนัยน์ตาดำรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติ ละสายตาออกมาหันหาไปทั่งร่างของนาฟ

“จังหวะนี่แหละ!” นาฟเหยียบอากาศถอยหลังอย่างเต็มกำลัง “ตูม!”  ร่างหลุดออกจากมือชายเบื้องหน้าลอยละลิ่วถอยหลังไปในอากาศ

“จะหนีไปไหน!”

ชายตาดำง้างมือข้างหนึ่งขึ้นกลางอากาศหันไปทางนาฟปรากฏกรงเล็บที่โค้งมนขนาดใหญ่ก่อตัวขึ้น ตะปบฉีกผ่านอากาศที่ว่างเปล่า  นาฟใช้ความสามารถดึงดูดโล่ที่อยู่ไม่ไกลเข้ามาอย่างรวดเร็วยกบังร่างทันที

 “โครมมม!ๆ

กรงเล็บฟาดเข้าใส่โล่อย่างจังพรวด!ร่างของนาฟ ปลิวละลิ่วตกลงพื้นอย่างไม่มีสภาพ  นาฟค่อยๆเอามือยันพื้นลุกขึ้นชันเข่าอย่างทุลักทุเลปรากฏรอยเลือดอยู่ทั่วทุกแห่งตามร่างกาย

ชายตาดำก้าวมาหยุดอยู่เบื้องหน้านาฟ “แกเป็นใครทำไมถึงใช้พลังของพวกข้าได้!

 นาฟที่ก้มหน้าชันเข่าอยู่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตากับชายตาดำ  “แกเป็นสัตว์แปลงอย่างนั้นรึ!”

นาฟที่จ้องมองชายเบื้องหน้าอย่างไม่ลดละจดจำข้อมูลจากหนังสือที่ตนเคยศึกษาได้ว่า สัตว์แปลงเมื่อก้าวไปถึงชั้นฟ้าแล้วจะสามารถเปลี่ยนแปลงรูปร่าง และพูดภาษามนุษย์ได้ แต่แม้จะเป็นชั้นฟ้าแต่ก็ไม่สามารถแยกแยะได้เลยว่าอยู่ขั้นไหน แต่ด้วยพลังระดับนี้คาดว่าจะอยู่ระดับชั้นปลายฟ้าเป็นอย่างต่ำ