เมื่อผมกลายเป็น NPC ในเกมสจอมยุทธ์

        บทที่ 45

        เดินทางกลับเมืองหลวง

        เมืองชายแดนใต้เต็มไปด้วยความสงบสุขปัญหาขัดแย้งระหว่างขุนนางและก็เหล่าราษฎรเริ่มค่อยค่อยหมดลงไปเรื่อยเรื่อยโดยก่อนหน้านี้ปัญหาการขัดแย้งระหว่างผู้คนภายในเมืองและก็ปัญหาการขัดแย้งระหว่างขุนนางเกิดขึ้นเพราะว่าขุนนางตงหยาง 

        ตัวของมันเป็นผู้ที่ทำให้การขัดแย้งทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นโดยตัวของมันเป็นผู้ที่ทำให้ การขัดแย้งระหว่างชาวเมืองนั้นมากขึ้นเรื่อยเรื่อย

        ในตอนนี้หลังจากที่มันโดนสังหารกลางเมืองพร้อมกับขุนนางที่อยู่ภายใต้บัญชาของมันและเป็นผู้ที่ร่วมกระทำผิดมันทำให้เหล่าชาวเมืองพึงพอใจ

        ทำให้ตอนนี้พวกปัญหาการขัดแย้งระหว่างขุนนางภายในเมืองแล้วก็เหล่าชาวเมืองนั้นน้อยลงเป็นอย่างมาก

        คนมากมายรู้สึกพึงพอใจในครั้งนี้กับการที่องค์รัชทายาทลงโทษขุนนางผู้นั้นทำให้ราชสำนักเต็มไปด้วยความสงบสุข

        ตอนนี้ผู้คนภายในเมืองชายแดนใต้ได้ยินเกี่ยวกับเรื่องรัชทายาทที่ปรากฏกายออกมาภายในห้องโถงแห่งนั้นสร้างความตื่นตระหนกให้กับผู้คนเป็นจำนวนมาก

        โดยผู้คนมากมายได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับรัชทายาทที่ปรากฏกายออกมาแล้วก็ทำการออกคำสั่งประหารขุนนางกบฏเรื่องนี้ถูกเลื่องลือไปทั่วทั้งเมืองชายแดนใต้

        ชื่อเสียงทางด้านลบของหวงหมิงที่ปรากฏออกมาก่อนหน้านี้มันค่อยค่อยหายไป

        ตอนนี้ผู้คนมากมายรู้สึกสนใจเกี่ยวกับการกระทำของเขาเป็นอย่างมากผู้คนมากมายรู้สึกว่าองค์รัชทายาทผู้นี้ไม่ได้เป็นองค์รัชทายาทที่ไร้ความสามารถเหมือนที่ผู้คนมากมายนั้นกล่าวอ้าง

        เกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีการที่ตัวของหวงหมิงได้รับการยอมรับจากผู้คนมากมายมันก็ทำให้ตัวของเขานั้นน่าจะมีชื่อเสียงในด้านดีมากขึ้น

        การมีชื่อเสียงในด้านดีก็จะเป็นประโยชน์เกี่ยวกับหลายหลายอย่างไม่ว่าจะเป็นเกี่ยวกับเรื่องราชสำนักแล้วก็เรื่องมากมาย

        ชื่อเสียงที่ดีมันจะทำให้เขานั้นมีประโยชน์อย่างที่กล่าวไปว่าตำแหน่งหรือว่าชื่อเสียงภายในเกมเกมนี้มันมีประโยชน์เป็นอย่างมาก

        หวงหมิงไม่ได้สนใจเกี่ยวกับเรื่องนั้นแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่มีประโยชน์ก็ตามแต่ว่าการที่ผู้คนมากมายให้ความเคารพเขาก็เป็นเรื่องดี

        ตอนนี้ปัญหาภายในเมืองชายแดนใต้แห่งนี้มันได้สิ้นสุดลงไปเรียบร้อยแล้ว

        ในตอนนี้เมื่อเขาทำภารกิจจบลงแน่นอนว่าตัวของเขานั้นมีโอกาสในการเดินทางไปยังเมืองหลวง

        หวงหมิงนั่งอยู่ภายในห้องพักของตนเองห้องพักที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างดีภายในโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ของเมืองชายแดนใต้

        หวงหมิงกำลังนั่งมองดูข้อความจากระบบที่มันปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้าของตนเอง

        ตัวของเขาทำการเลื่อนฝ่ามือของตนเองไปมาเพื่อพยายามเคลื่อนย้ายแล้วก็ดูไอเท็มทุกอย่างภายในสถานที่แห่งนี้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง

        ในขณะที่กำลังเลื่อนดูไอเท็มหวงหมิงก็คิดภายในใจของตนเอง “พวกนี้คือของรางวัลที่ได้มาหลังจากที่กำจัดพวกผู้เล่นพวกนั้นสินะ หลังจากที่สังหารผู้เล่นได้จะได้รับของที่อยู่ภายในกระเป๋าของผู้เล่น” 

        “ โดยของที่ได้รับมามันเป็นของที่มีผลในการเคลื่อนย้ายได้และการส่งต่อได้ไอเท็มบางชนิดก็ไม่สามารถทำการปล้นหรือว่าแย่งชิงได้ ”

        “ สิ่งที่สามารถสังหารพวกผู้เล่นพวกนั้นเราได้รับมาอย่างแรกเลยก็คือเงินแต่ดูเหมือนว่าเงินส่วนใหญ่ของพวกมันที่พวกมันทำการคดโกงไปปลุกมันจะเก็บเอาไว้ภายในคลังหมดแล้ว”

        “  แล้วมันเองก็มีพวกไอเท็มอย่างพวกอุปกรณ์อาวุธหรือว่าเครื่องสวมใส่เล็กน้อยแต่ว่าพวกมันเองก็เป็นพวกผู้เล่นที่เพิ่งเริ่มเล่นเกมดีเลยไม่มีพวกไอเท็มระดับสูง”

        “ รู้สึกน่าเสียดายอยู่บ้างที่พวกมันไม่มีพวกไอเท็มระดับสูงแต่ว่าก็ช่างเถอะ”หวงหมิงมาประเมินสิ่งที่ตนเองนั้นได้รับมาหลังจากที่ตัวของเขาสามารถสังหารพวกผู้เล่นพวกนั้นได้แล้ว

        โดยการสังหารผู้เล่นพวกนั้นน่ะมันทำให้ตัวของเขานั้นได้รับพวกเงินมาบ้างแล้วก็พวกไอเท็มบางส่วน

        ถึงแม้ว่ามันจะมีจำนวนที่ไม่ได้เยอะก็เถอะแต่ว่ามันเองก็ถือว่ามีมูลค่าอยู่พอสมควร

        หวงหมิงมองดูสิ่งที่อยู่ภายในมือของตนเองจนเสร็จหลังจากนั้นเขาก็ปิดมันไป  “ ตรวจสอบเสร็จเรียบร้อยเอาแหละต่อไปก็เตรียมตัวเดินทางกลับสีนะคงจำเป็นจะต้องรีบเดินทางกลับให้เร็วที่สุดเพราะไม่รู้ว่าทางวังจะเป็นอย่างไรบ้าง”

        อันที่จริงแล้วหวงหมิงก็อยากจะเที่ยวเล่นบริเวณด้านนอกอยู่อีกสักพักใหญ่ใหญ่แต่ว่ามันช่างน่าเสียดายที่ตอนนี้ตัวของเขาต้องเดินทางกลับไปสวมบทบาทรัชทายาท

        เพราะว่าถ้าไม่เดินทางกลับไปสวมบทบาทรัชทายาทมันอาจจะส่งผลกระทบอะไรมาถึงเขาก็ได้

        ตำแหน่งรัชทายาทในตอนนี้มันเป็นสิ่งที่จำเป็นเป็นอย่างมากเป็นสิ่งที่ทำให้เขานั้นสามารถพัฒนาตนเองได้อย่างรวดเร็ว

        โดยทั่วไปแล้วการพัฒนาความสามารถของตนเองถ้าเป็นคนอื่นอาจจะไม่สามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้แต่พอเป็นตำแหน่งรัชทายาทหรือมีของที่สามารถพัฒนาร่างกายได้อย่างรวดเร็ว

        โดยอำนาจของรัชทายาททำให้เขาพัฒนาความสามารถได้อย่างรวดเร็วเพราะแบบนั้นตำแหน่งนี้ก็ยังเป็นตำแหน่งที่เต็มไปด้วยความสำคัญ

        ...

        วันถัดมา

        หวงหมิงได้ออกเดินทางมุ่งตรงจากเมืองแห่งนั้นออกมาเค้าเดินทางออกจากเมืองชายแดนใต้มุ่งตรงกลับไปยังเมืองหลวง

        การเดินทางจากเมืองชายแดนใต้เลยครั้งนี้เดินทางกลับไปเมืองหลวงก็จำเป็นจะต้องใช้เวลาเช่นเดียวกันแต่ว่าหลังจากที่สะสางปัญหาทุกอย่างจนเสร็จเรียบร้อยแล้วมันก็ไม่มีอะไรที่จำเป็นจะต้องกังวล

        เพราะแบบนั้นก่อนเดินทางกลับไปในครั้งนี้เลยไม่มีเรื่องวุ่นวายอะไรเข้ามากวนใจเขาสามารถเดินทางได้อย่างราบรื่น

        ใช้เวลาในการเดินทางหลายวันในที่สุดเขาเองก็เดินทางมุ่งตรงกลับมาถึงเมืองหลวงจนได้

        ….

        ยามกลางเดือนเก้าอากาศกำลังดีหวงหมิงเดินทางกลับมาถึงภายในเมืองหลวงได้ในที่สุด

        ตอนนี้เดินทางกลับมาเมืองหลวงสายลมเย็นๆพัดผ่านผู้คนมากมายหลั่งไหลเข้ามาภายในเมืองหลวงมากขึ้นตอนนี้เขาเดินทางกลับมาถึงสถานที่แห่งนี้ได้อย่างสบายใจภารกิจที่ได้รับมอบหมายก็ทำได้อย่างเสร็จสมบูรณ์

        รถม้าเคลื่อนที่อย่างช้าๆเอนเอียงไปมาตามจังหวะเมืองหลวงตั้งตระหง่านอยู่สุดสายตาหวงหมิงที่กำลังนั่งอยู่ภายในรถม้าทำการเลิกงานของรถม้าขึ้นจ้องมองตรงออกไปบริเวณด้านนอก

        ดวงตามองตรงออกไปบริเวณด้านนอกเห็นเมืองหลวงตั้งอยู่สุดสายตาของตนเองหวงหมิงรู้สึกดีใจที่ตนเองเดินทางกลับมาถึงสถานที่แห่งนี้สักที

        หลังจากที่เดินทางกลับมาถึงสถานที่แห่งนี้รถม้าของเขาวิ่งตรงเข้าไปภายในวังอย่างรวดเร็ว

        หวงหมิงเดินทางกลับไปที่ตำหนักบูรพาของตนเองในตอนนี้เขาได้เดินทางกลับไปที่ตำหนักบูรพาภายในตำหนักบูรพาเต็มไปด้วยความเงียบสงัดเงียบจนตัวของเขารู้สึกประหลาดใจ

        ณ ตำหนักบูรพา

        หวงหมิงก้าวเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ดวงตามองไปบริเวณรอบรอบภายในตำหนักอันกว้างขวางกลับไร้ซึ่งบ่าวไพร่และผู้คนภายในสถานที่แห่งนี้

        ตอนนี้เขาแสดงใบหน้าสงสัยมองไปบริเวณรอบๆอย่างงุนงงโดยทั่วไปแล้วมันน่าจะมีบ่าวไพร่ที่ทำการรับใช้อยู่ภายในสถานที่แห่งนี้อยู่บ้างแต่สถานที่แห่งนี้กลับไม่มีผู้ใดอยู่เลยละ

        “ หายไปไหนกันหมด? ”

        หวงหมิงเดินพลางพูดพลางอย่างสงสัยภายในสถานที่แห่งนี้เหตุใดจึงไม่มีผู้คนอยู่ 

        ในขณะที่กำลังเดินอยู่นั่นเองคู่ของเค้าที่มีประสาทสัมผัสดีกว่าคนธรรมดาทั่วไปก็ได้ยินบางอย่าง

        เขาได้ยินเสียงบางอย่างจากภายในตำหนักของเขาภายในตำหนักที่เงียบสงัดกลับได้ยินเสียงบางอย่างที่มันปรากฏขึ้นมา

        “ ตึก!!! ตึก!!! ” เสียงเท้าของคนบริเวณด้านใดไม่เพียงเท่านั้นเมื่อเอี้ยวหูฟังดีดียังได้ยินเสียงค้นหาของบางอย่าง 

        “ ผู้ใดกัน? ”

        หวงหมิงด้วยความสงสัยเดินตามสิ่งที่ตนเองได้ยินไปมันเป็นบริเวณตำหนักด้านหลังเมื่อเดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้ตัวของเค้าก็พบเห็นกับประตูที่มันถูกเปิดเอาไว้

        โดยภายในสถานที่อย่างนี้มันเป็นห้องเก็บของของภายในตำหนักบูรพาแต่ดูเหมือนว่าจะมีบางคนทำบางอย่างภายในนั้น

        เมื่อทำการชะโงกหน้าเข้าไปมองบริเวณด้านไหนก็พบเห็นร่างเงาของคนผู้หนึ่งกำลังค้นหาของบางอย่างภายในสถานที่อย่างนี้อยู่ 

        จบบท