เกิดใหม่เป็นตัวประกอบนิยายโอโตเมะจีน

ตอนพิเศษ ความฝันของอี้จิง

ในตอนที่อี้จิงทานสายไหมจนพุงกางและได้พยายามแอบหลับที่หน้าอกของท่านพี่ตอนที่ท่านพี่หลับอย่างไม่รู้เรื่องและไม่ระวังตัว

เธอก็ได้ฝันถึง

พระราชวังที่ใหญ่โต ประดับด้วยทองคำสูงเสียดฟ้า

สิ่งที่เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าเธอจะได้แต่งชุดที่สวยงามประดับหมวกด้วยมุก

ข้างกายเธอมีหญิงสาวนางหนึ่งใบหน้าคมขำ มีวรยุทธสูงที่เธอสัมผัสได้ทันที เสี่ยวชุ่ยหรือ? ทำไมเธอถึงกลายเป็นข้ารับใช้ของเธอหรือนี่? หญิงรับใช้ในบ้าน ทำไมถึงกลายเป็นข้ารับใช้ของเธอ?

ข้ารับใช้? ในฝันอี้จิงมองไปที่รอบข้างมือของเธอเรียวงาม ชุดประดับด้วยทองคำและม่านมุกต่างนานา

“องค์ราชินีเพคะ รีบหลบภัยก่อนเถอะ เพคะ จอมปีศาจสิบสามภพกำลังจะบุกเข้ามาแล้ว”

องค์ราชินี?

ทำไมนางถึงอยู่ในตำแหน่งนี้ล่ะ ท่านพี่กลายเป็นฮ่องเต้หรือ?

เธอหน้าแดงขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ เป็นฮ่องเต้ท่านพี่ก็ต้องมีสนมมากมายน่ะสิ เธอไม่ยอมหรอก แต่หากคิดอย่างนั้นเธอก็จะเป็นหญิงใจแคบ ไหน้ำส้ม ไม่เหมาะกับเป็นราชินี ฮองเฮาที่เป็นแม่ของทั้งแผ่นดิน

อือออ

“ราชินีเพคะ รีบหนีเถอะก่อนที่จอมปีศาจสิบสามภพจะมา ค่ายกลและข่ายมนตร์แม้จะมีคนยอมสละชีวิตเพื่อเพิ่มพลังไว้ แต่ไม่น่าจะผนึกจอมมารหวังลี่ไว้ได้นาน”

เอ๋ จอมมารหวังลี่? ท่านพี่ไม่ได้เป็นฮ่องเต้หรอกหรือ?

“ละแล้วท่านพี่ล่ะ” ในฝันเธอถามออกไป ราวกับตัวตนของเธออยู่ที่นั่นในราชวังแห่งนั้นและไม่อยู่ในเวลาเดียวกัน

“ฮ่องเต้ รวบรวมท่านหวังหยางและคนอื่นไปต่อต้านจอมมารแล้วค่ะแต่คงไม่อาจทานอยู่ได้นาน

จอมมารนั้นฆ่าคนเป็นผักปลา..”

“ฮืม ข้าคงต้องขอแย้งข้อนั้นว่าข้าส่งสาส์นมาให้ทุกคนยอมจำนนแล้วนะ”

สิ้นเสียงคนผู้นั้น ทุกคนในห้องพยายามจะเกร็งกำลังขึ้นมา

แต่ในเวลาพริบตาก็กลายเป็นฝุ่นผงราวกับคนเหล่านั้นสร้างขึ้นมาด้วยเม็ดทราย

เป๊ะ

เสียงดีดนิ้วของหวังลี่พึ่งสะท้อนเข้าหูของคนที่อยู่ในห้องนั้นหลังจากที่คนที่คิดจะต่อสู้กลายเป็นฝุ่นผงไปแล้ว

“พวกเจ้าที่ไม่คิดจะสู้หรือหันดาบเข้าหาข้ารีบออกจากที่นี้ไปอยู่กับคนที่ตนรักให้นานที่สุดเถอะ อย่ามายุ่งกับความขัดแย้งของคนที่โง่เขลาอีกเลย”

“ท่านพี่..”

“จอมมารเจ้าอย่าหมายเข้ามาแตะต้องฮองเฮาได้แม้แต่นิดเดียว”

เสี่ยวชุ่ยหันมาอย่างประหลาดใจที่ฮองเฮาที่ตนปกป้องเรียกจอมมารว่าท่านพี่

หวังลี่เลิกคิ้วเล็กน้อย

“อย่าตำหนินายของเจ้าเลยเสี่ยวชุ่ยเอ๋ย ท่าทางนางจะได้รับผลกระทบจากตัวตนของนางในอีกภพภูมิหนึ่งน่ะ ข้าไม่ได้ทำอะไรแก่ผู้คนเลย เพียงแค่พวกเขาเหมือนกับคนที่ว่ายกลางกระแสธาราและคาดหวังว่าจะไม่ไหลไปสู่ทะเลใหญ่นั่นล่ะ การกระทำของข้านั้นไม่อาจหลีกเลี่ยงได้”

จอมมารหวังลี่ทอดถอนใจ

“พวกเจ้าไม่เคยคิดบ้างหรือว่าทำไมพวกเราถึงอยู่บนดินแดนที่มีแต่ดันเจี้ยนสุสานโบราณ..”

“อย่าเหลวไหลใครจะฟังคำพูดของคนสามานย์แบบเจ้า”

เสี่ยวชุ่ยขัดขึ้นมา ไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่อยู่ต่อหน้าคนที่มีพลังเหนือกว่า เธอยอมสละชีวิตได้เพื่อนายเหนือหัว

แต่คำพูดจากปาของฮองเฮาของเธอทำให้เธอตกใจแทบสิ้นลม

“ท่านพี่คะนี่มันเรื่องอะไรกันคะ ถ้าคนพวกนี้สมควรตาย น้องจะช่วยพี่เองค่ะ”

หวังลี่ผงกศีรษะ

“ท่าทางจะมีภพภูมิที่ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับข้าจะเลวร้ายน้อยกว่านี้สินะ เฮ้อ”

“ราชินีเพคะ ไม่สิ อี้จิงสหายรักของข้า นี่เจ้าหมายความเช่นใดกัน”

อี้จิงไม่รู้ว่าเรื่องราวเป็นเช่นใด แต่เธอสามารถตอบได้อย่างไม่ลังเลเลยว่าที่ท่านพี่ทำนั้นมีเหตุผลดีแน่นอน

“ข้าก็ไม่รู้ เรื่องราวละเอียด แต่หากท่านพี่ทำอะไรลงไป ท่านต้องมีเหตุผลดีแน่นอน”

จอมมารหวังลี่ ใส่ชุดบัณฑิตสีเขียวเรียบง่าย อี้จิงจินตนาการได้ว่าท่านพี่ตอนโตขึ้นต้องสง่างามแบบนั้น แต่จอมมารมีแววเหนื่อยหน่ายใจในการที่เขาพูดคุยอยู่ตลอดเวลา

“แผ่นดินแตกแยกเนิ่นนานก็เป็นสุข เป็นสุขเนิ่นนานก็แตกแยก สวรรค์คล้อยกาลเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ..แต่ทำไมคนเราไม่คิดบ้างว่าซากสุสานใต้เท้าของพวกเรา นั้นหมายความว่าอย่างไร”

เสี่ยวชุ่ยมองว่าจอมมารหวังลี่ทำตัวเหมือนกับบัณฑิตมากกว่าจะเป็นจอมมารฆ่าคนไม่กระพริบตา

“พวกเราสร้างทุกอย่าง เมือง ที่อยู่ สถานศึกษา บนซากของผุ้ที่มาก่อนเรา และใครเล่าจะสร้างเมืองของพวกเขามาทับเราหลังจากที่เราตายไปแล้ว?”

อากาศรอบข้างของพวกเธอเริ่มกลายเป็นสีดำ ไม่สิ ไม่ใช่ความมืดและแสงสว่างมันราวกับไม่มีอะไรเลยอยู่รอบข้าง

“ตำนานเล่าว่าผู้ที่ขุดเหมืองหินวิญญาณลึกมากเกินไปจะเจอสัตว์ประหลาดจากก้นบึ้งของนรก แต่ข้าสงสัยมาตลอดว่า สัตว์ประหลาดหรือเหตุการณ์ใดที่สามารถฆ่าล้างอารยะธรรมของมนุษย์ข้างบนได้ต่างหาก?”

อี้จิงเหลือบตาไปข้างนอก มันไม่ใช่บรรยากาศของอากาศที่สะอาดสูงส่งของพระราชวงศ์แต่กลายเป็นห้วงอวกาศที่มืดมิดแม้แต่แสงก็ไม่อาจมีตัวตนอยู่ได้

นอกจากพื้นที่ที่พวกเธออยู่แล้ว พื้นที่รอบข้างหายไปอย่างสิ้นเชิง

“อนันตรกาลไร้ขอบเขต ชั่วช้านัก” เสี่ยวชุ่ยด่าจอมมารหวังลี่อย่างไม่เกรงกลัว

“คนที่ได้ไปพบกับคนที่รัก พวกเขาจะอยู่เป็นชั่วนิรันดร์ตามสายตาของพวกเขาจนกว่าร่างกายจะสูญสลายหายไป ข้าไม่ใช่คนไร้หัวใจหรอกนะ ไม่รักก..”

“ไม่รักก็ทำไม่ได้”

อี้จิงต่อให้จบประโยค

คำกล่าวนั้นทำเอาหวังลี่และเสี่ยวชุ่ยสะดุ้งขึ้นมาพร้อมกัน

“เจ้า”หวังลี่มองมาทางอี้จิงอย่างวิเคราะห์

“นี่คือเล่ห์กลจากสวรรค์หรือไร? ถึงทดสอบข้าในวินาทีสุดท้ายของสุดท้าย เฮ้อ”

ทันใดนั้นอี้จิงก็รู้ทันที ว่าท่านพี่ยังเป็นท่านพี่คนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง แค่ขาดเธออยู่เคียงข้างเท่านั้นเอง

หากมีเธออยู่ท่านพี่คงไม่เลือกทางสายนี้

“อี้จิง น้องเอ๋ย พี่คนนี้ไม่ใช่คนที่อยู่ร่วมกับเจ้าหรอกนะ ต้องขอโทษด้วย วันเวลาที่อยู่ด้วยกัน ข้าไม่มีความทรงจำเช่นนั้นหรอก เสี่ยวชุ่ยเจ้าก็อาจจะเป็นหญิงรับใช้ของข้าได้เช่นกันหากสถานการณ์ต่างไปแต่ว่า..”

โลกภายนอกเริ่มสลายหายไป แสงที่อยู่ในห้องก็เหมือนกับเริ่มหายไป มันไม่ได้ดูดกลืนเข้าไปในหวังลี่ แต่เหมือนกับว่าแหล่งกำเนิดแสงจากข้างนอกไม่สามารถเข้ามาในห้องนี้ได้อีกแล้ว

“พวกเจ้าไม่ใช่เด็กดื้อและสาวใช้ที่ซุกซน ข้าก็ไม่ใช่หนอนตำราที่นั่งอยู่ในห้องหนังสือ คอยบ่นพวกเจ้าอีกต่อไปแล้ว..”

กระบี่ของเสี่ยวชุ่ยทุ่มพลังทั้งหมดแทงเข้าไปที่หน้าอกของหวังลี่

“สายรุ้งปลายหิมะ” พลังความเยือกเย็นถึงขีดสุดผสานกับแสงรุ้งทำให้คนตายอย่างสวยงาม

แต่หวังลี่หายใจอย่างไม่ติดขัด

จับมือของเธอที่กุมกระบี่ออกอย่างอ่อนโยน

“เสี่ยวชุ่ยเจ้าเป็นเด็กดีนะ ไม่มีความจำเป็นที่เจ้าต้องบาดเจ็บหรอก ร่างนี้น่ะเป็นแค่ของไม่จีรังเท่านั้นเอง วินาทีสุดท้ายของเจ้า ข้าไม่อยากให้เจ้ามีความเจ็บปวดรวดร้าวไปชั่วนิรันดร์”

ร่างกายของหวังลี่ภายนอกเป็นมนุษย์ แต่ภายในไม่ใช่มนุษย์ไปนานแล้ว

“เราต่างได้สวมเปลือกที่ปลอมเป็นมนุษย์อยู่ ลอกออกมาพวกเราเป็นอะไรที่ไม่ใช่มนุษย์ไปนานแล้ว เลือด เนื้อกระดูก เส้นชีพจรลมปราณ.ของพวกนั้นจำเป็นด้วยหรือ?”

“ความรักยังจำเป็นอยู่ค่ะท่านพี่”อี้จิงตอบจากร่างผู้ใหญ่ของเธอ

ท่านพี่ของเธอยังเป็นคนที่ยิ่งใหญ่เสมอ มีอุดมการณ์ยิ่งใหญ่เสมอมา นี่ก็เป็นพียงแค่ท่านพี่ที่ทำตามอุดมการณ์ตลอดมาเท่านั้นเอง

เธอกุมมือของท่านพี่ไว้พร้อมที่จะดับสลายไปด้วยกัน

“อ๊ะ แล้ววิญญาณเจ้าอีกภพหนึ่งก็จะจากไปทิ้งให้เจ้าในภพนี้กลับมาพร้อมกับโจมตีข้าสินะ แต่ไม่เป็นไรหรอก โจมตีหรือไม่โจมตี ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม ...อี้จิงน้อยเป็นเด็กดีละกัน”

เมื่อเธอได้ฟังอี้จิงพยายามปล่อยมือจากท่านพี่ของเธอและพยายามหันเหความพยายามที่”อี้จิง”อีกคนหนึ่งจะโจมตีท่านพี่

ลำคอของเธอกล่าวออกมาก่อนที่เธอจะถูกดึงกลับไปในที่ที่เธอจากมา

“นังบ้านี่เธอทำอะไร นี่อาจเป็นโอกาสเดียวของพวกเรานะ””อี้จิง”อีกคนกรีดร้องอย่างสุดเสียงท่ามกลางความมืดที่กลืนกินเข้ามาและสุดท้ายก็ไม่มีอะไรเหลือ

และเธอก็ได้ตื่นขึ้นได้กอดท่านพี่ของเธอไว้อยู่ในความฝันที่เหมือนจริง

หมายเหตุจากผู้เขียน: ตอนพิเศษนี้เอามาจากมุกของมหาศึกชิงบัลลังก์ game of throne ครับ

Dragon’s dream ความฝันของมังกรที่จะแสดงเหตุการณ์ที่อาจจะเกิดหรือไม่เกิดขึ้นในอนาคต

“ขอบฟ้าของเหตุการณ์” แสงที่อยู่ภายในขอบฟ้าของเหตุการณ์จะไม่มีวันส่องแสงมาถึงผู้สังเกตตลอดกาล