“คราวนี้ต้องใช้เธอเท่านั้น” ฉันจึงยอมรับอย่างเสียไม่ได้
วันถ่ายภาพจริง สตูดิโอที่เลือกไว้อยู่ในซอยเล็ก ๆ ไม่ไกลจากโรงเรียนนัก ขนาดไม่ใหญ่ แต่จัดแสงไว้ครบครัน เ้าของสตูดิโอเป็ชายหนุ่มวัยปลายยี่สิบชื่อ“พี่ธาม” วันนั้นเขาสวมเสื้อแขนสั้นสีเทาเข้มผมยุ่งเล็กน้อยจากการจัดอุปกรณ์ ตอนที่ฉันก้าวเข้ามาในห้อง เขากำลังจัดเฟรมอยู่พอดี ฉันหลงเสน่ห์ผู้ชายคนนี้ซะแล้ว และทันทีที่ฉันยืนอยู่กลางฉากหลัง พี่ธามก็เผลอหยุดมือ... ไม่ใช่เพราะแสงผิดพลาด แต่เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้ากล้อง ทำให้เขาลืมไปว่าต้อง “ตั้งค่า”
ฉันยืนอยู่ในชุดนักเรียน คอเสื้อปิดเรียบ แต่เนื้อผ้าบางสะท้อนแสงเล็กน้อยจากไฟสตูดิโอ แขนเสื้อพับเล็กน้อยจนเห็นข้อมือขาว ฉันยืนนิ่งส่งสายตาเพื่อบอกพี่ธามว่าฉันมาถึงแล้ว แต่..เขาััได้ถึง “ความเงียบที่เย้ายวน”จากคนตรงหน้า แบบที่กล้องจับไม่ได้… แต่ใจเขารับรู้ทันที เขายกกล้องขึ้น
แฟลชแรกดังขึ้นพร้อมคำแนะนำ
“มองกล้องเหมือนกำลังมองใครบางคนที่อยากให้เขาเข้าใจเธอจริงๆ” ฉันเงียบ ไม่ตอบ แต่ในแฟลชถัดมา แววตาฉันคงเปลี่ยน พี่ธามเดินเข้ามาใกล้
มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะเส้นผมฉันเบา ๆ
“ผมปิดหน้าไปนิด ขอจัดให้นะครับ” ปลายนิ้วแตะไล้ผ่านแนวหน้าผากข้างขวา ผิวของเธออุ่นขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกถึงแรงสั่นเบา ๆ จากร่างกายฉันเวลาัั
ตอนนั้นเองที่เขารู้ว่า ฉันคนนี้ ไม่ได้แค่สวย แต่ “มีบางอย่าง”ที่สะกิดใจเขาอย่างแปลกประหลาด
ถ่ายต่อไปอีกไม่กี่รูป ฉันเริ่มปล่อยตัวตามธรรมชาติ หายใจช้าลง ดวงตาค่อย ๆ คลายจากความเกร็ง พี่ธามวางกล้องลงชั่วคราวแล้วก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม
“เมื่อกี้...จังหวะที่เธอเผลอหลับตามันดีมากเลย” เขากระซิบเบา ๆ ข้างหู ลมหายใจเขาแ่เบา แต่แตะชัดเจนที่ลำคอ ฉันกลับยืนนิ่งราวกับท้าทายให้เขาล้ำเส้นต่อ
เขาวางมือบนสะโพกเธอเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ไล้นิ้วเรียวขึ้นมาตามแนวข้างลำตัว หยุดที่ชายเสื้อ ปลายนิ้วสอดเข้าด้านในััผิวเนียนใต้เนื้อผ้า ฉันสั่นน้อย ๆ แต่ไม่ได้หยุดเขา มืออีกข้างของเขาประคองต้นคอเธอ ดึงให้เงยหน้าขึ้น ฉันสบตาเขาเต็ม ๆ
“ขอฉันเก็บภาพเธอ… แบบที่ไม่มีใครได้เห็น” ริมฝีปากเขาทาบลงเบา ๆ ที่ริมฝีปากล่าง ช้า นุ่ม และจงใจ ฉันหลับตา... ไม่ใช่เพราะใ แต่เพราะอยากจดจำจังหวะนั้นเช่นกัน
แฟลชยังคงดังขึ้นเป็จังหวะ แต่คราวนี้ ไม่มีใครสนใจภาพอีกแล้ว เพราะร่างของเราทั้งคู่ค่อย ๆ เคลื่อนชิดกัน มือเขาลูบลงผ่านแนวสะโพกอย่างนุ่มนวล
สะโพกของฉันเอนเข้าแนบแนวขาหนีบเขาอย่างไม่ตั้งใจ ร่างของเราแนบชิดกันในจังหวะที่ไม่มีใครกำกับ มือของเขาคลี่เสื้อเชิ้ตนักเรียนฉันออกจากกระโปรง นิ้วไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบเบา ๆ ปลายเล็บจิกนิด ๆ บนผิวเนื้อขาวจัด กล้ามท้องฉันเกร็งเป็ระลอกตามแรงัันั้น
ริมฝีปากของเขาลูบผ่านซอกคอฉัน ช้า… แล้วหยุดนิ่งตรงไหปลาร้า เขากัดเบา ๆ จนเกิดรอยแดงจาง ๆ ราวกับตั้งใจจะทิ้ง “ลายมือ” ของเขาไว้บนร่างกายฉัน
ฉันไม่ขยับถอย กลับยกมือขึ้นแตะข้างแก้มเขา มือข้างนั้นััถึงไรเคราอ่อน ๆ ใต้กราม หยาบเบา ๆ แต่ทำให้ข้างในฉันร้อนวูบ มือของเขาเลื่อนลงไปที่ต้นขาด้านใน ััของนิ้วกลางลากเส้นเป็วงโค้งช้า ๆ ผ่านแนวชายกระโปรงที่ยกสูงขึ้นเรื่อย ๆ กล้ามเนื้อขาฉันสั่นเล็กน้อยในทุกจังหวะการแตะ
“ตรงนี้…”
เขากระซิบเสียงพร่า ใกล้จนลมหายใจััผิว
“เธอเกร็ง… แต่ไม่ได้ผลักฉันออก”
ฉันพยักหน้าเบา ๆ แทนคำตอบ ร่างกายของฉันเหมือนเปิดรับ ทั้งจากความกล้าและความอยากรู้อะไรที่ลึกกว่าภาพถ่าย เขาพยักหน้า แล้วเอื้อมไปเปิดกล้องอีกครั้ง
หน้าจอกล้องขึ้นแสงสีอุ่นจาง ๆ เขาวางกล้องในมุมข้าง ราวกับกำลังตั้งใจ“บันทึกความทรงจำ”
“คราวนี้...ไม่มีโปสเตอร์โรงเรียน ไม่มีโลโก้” เขายิ้ม
“แค่เธอ…ในแบบที่ไม่มีใครได้เห็น” ฉันเอนตัวลงบนฉากสีขาว เสื้อและกระโปรงนักเรียนที่ยับจากแรงมือ กลายเป็รอยยับแบบไม่มีสคริปต์ และถูกปลดลงวางข้าง ๆ ฉาก สายตาของเขามองผ่านเลนส์แล้วสบตาเข้ากับฉันอีกครั้ง
แฟลชหนึ่งวาบขึ้น ในขณะที่มือเขาเลื่อนขึ้นมาประคองเนินอกฉัน แรงัันุ่มลึกพอดีกับฝ่ามือใหญ่ที่แนบสนิท ลมหายใจฉันสะดุดเหมือนถูกดึงออกจากความเป็จริง ร่างกายตอบสนองกลับไปด้วยเสียงครางเบา ๆที่ฉันไม่สามารถห้ามได้
อีกแฟลชวาบขึ้น ขณะที่เขากดร่างเข้ามาใกล้ หน้าท้องเราแนบกันแน่นจนฉันรู้สึกได้ถึงจังหวะชีพจรของเขา เร็ว แรง และตรงกับฉันทุกจังหวะ ทุกจังหวะที่เขาขยับ ฉันขยับ แฟลชยังคงทำงานไปไม่หยุด จนเขาบันทึกภาพบนร่างของฉันเสร็จเรียบร้อย
หลังจากนั้น กล้องถูกวางลงเงียบ ๆ ข้างฉาก มีภาพหนึ่งที่เขาไม่ลบทิ้ง แสงตกกระทบครึ่งหน้าฉันที่เอนกายอยู่ภายใต้เสื้อนักเรียนที่ยังหลุดไม่พ้นจากไหล่ มือของเขาแตะอยู่ตรงเอว สายตาฉันจ้องมาที่กล้อง…เหมือนจะพูดอะไรบางอย่างโดยไม่ใช้เสียง
“ภาพนี้… ฉันจะไม่ให้ใครเห็น” เขากระซิบ
316
