8 เล่นแมวไล่จับหนู
‘ชิ...อย่าลืมนัดของเรานะหนูเอม’ กลีบปากอิ่มนุ่มขมุมขมิบ‘เหอะ...รอให้เหงือกแห้งไปเถอะฉันไม่ไปตามนัดของคุณหรอกคนบ้า’ เฌอเอมย่นจมูกแลบลิ้นสีชมพูใส่แผ่นหลังกว้างของคนที่เดินจากไปอย่างอารมณ์ดี
“เอม”
“ค่ะ”เฌอเอมสะดุ้งและขานรับอย่างอัตโนมัติ รีบเหลียวหลังไปมองคนเรียกพร้อมกลีบปากอิ่มฉีกยิ้มกว้าง แต่ดวงหน้าค่อนไปทางจืดเจื่อน “พี่น้ำผึ้ง! นึกว่าใคร เอมใหมดเลยค่ะ”สาวเท้าเดินไปหาสายน้ำผึ้งที่มีสีหน้าค่อนไปทางเคร่งเครียด ั์ตาใสแจ๋วมองมาคล้ายกำลังจับผิด
“เอมคุยอยู่กับใครหรือเมื่อกี้”แผ่นหลังของคนที่เดินจากไปนั้นคุ้นตาเหลือเกิน แล้วถ้าใช่คนที่คิดอยู่ก็อยากเตือนเฌอเอมไม่ให้เอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยว ไม่ใช่อิจฉาหากเขาคนนั้นสนใจเฌอเอมแต่ไม่อยากให้น้องสาวร่วมบ้านเดียวกันเหนื่อยหน่ายใจด้วยต้องไปรบรากับผู้หญิงอีกคนที่หมายปองชายหนุ่มอยู่ แล้วเธอก็ไม่ค่อยมั่นใจด้วยเขาคนนั้นจะจริงใจถึงขั้นอยากลงหลักปักฐานหรือเพียงแค่อยากเจาะไข่แดงสาวไร้เดียงสาฟรีๆ
“เมื่อกี้...อ๋อ...เป็แขกในโรงแรมนะคะเขาทำของหล่นแล้วเอมไปช่วยหา มีอะไรหรือเปล่าคะพี่น้ำผึ้ง”ถามทั้งที่เสียงในหัวใจนั้นกำลังกระหน่ำตีรัวอยู่ด้วยกลัวถูกจับได้ว่าเอ่ยความเท็จ
“เปล่าหรอก แค่คิดว่าคุ้นๆ อยู่กลัวเป็คนที่ทำให้พนักงานในโรงแรมเรามีเื่พูดจากกระแนะกระแหนกันเพราะสนใจอยากเป็คู่ควงนะ” ตอบให้รู้พร้อมพาเฌอเอมเดินไปยังห้องน้ำที่พอคุยกันได้โดยไม่ถูกกล่าวหาว่าอู้งาน
เฌอเอมเป่าลมออกจากปากอย่างโล่งอก เกือบไปแล้วไหมล่ะเรามือเล็กยกขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดไหลออกจากขมับ ไม่ดีเลยกับการที่ต้องพูดจากโกหกนี่ดีนะที่สายน้ำผึ้งไม่ใช่คนซอกแซกช่างซัก ไม่งั้นละก็...หลุดความจริงไปแล้ว
“ผู้ชายคนนั้นเป็ใครหรือคะพี่น้ำผึ้งถ้าเอมรู้จะได้หลบหลีกไม่ไปยุ่งเกี่ยวด้วย” โล่งใจไปอีกเปลาะหนึ่งเมื่อสายน้ำผึ้งไม่มีทีท่าสงสัยกับอาการลุกลี้ลุกลนคล้ายคนทำผิดของเธอ
“ชื่อเจสันน่ะ ทำงานอะไรก็ไม่รู้แต่ดูเงินหนามากอยู่ ถึงได้เช่าห้องโรงแรมนอนแบบไม่มีกำหนด ส่วนนิสัยนี่...”เอ่ยตอบพร้อมสะบัดส่ายศีรษะอย่างระอิดระอาใจ
“ขี้เล่นมากเกินไปทำให้ผู้หญิงบางคนคิดว่าได้รับความสนใจจนเกิดเป็เื่เป็ราวให้ต้องคอยพูดจาประชดประชันกระแนะกระแหนกันพูดจาไม่ค่อยรู้เื่ ห้ามไม่ฟังเหมือนกับเด็กไม่รู้จักโต แล้วยังหน้าหนาดื้อด้านมือไวอีก”
ตอนแรกที่ได้ยินชื่อเฌอเอมถึงกับสะดุ้งหากนั่งอยู่บนเก้าอี้คิดว่าคงพลัดตกลงมาไม่ยากนักบวกคำพูดที่ตามติดมาพัดพากระแสลมแห่งความหงุดหงิดมาสู่อกอิ่ม ‘ผู้ชายเฮงซวยนี่คงไปให้ความหวังกับผู้หญิงไว้ทุกหัวระแหงล่ะซิ’กำหมัดทุบไปบนขอบอ่างน้ำระบายความโกรธที่พุ่งลิ่วขึ้นมา
“เกิดอะไรขึ้นคะพี่น้ำผึ้ง”เอ่ยถามอย่างพยายามปรับเสียงไม่ให้สั่นเจสันคงไม่ใช้วิธีการบังคับแบบถึงเนื้อถึงตัวอย่างที่ทำกับเธอไปใช้กับสายน้ำผึ้งด้วยนะดวงหน้าขาวเผือดซีดลง หัวใจเหมือนถูกเข็มเล่มเล็กๆ นับสิบนับร้อยทิ่มตำ
อยากคิดเข้าข้างตัวเองอยู่หรอกนะแต่ให้เปรียบเทียบยังไง เธอเป็เพียงแค่เด็กกะโปโล หน้าตาก็เพียงแค่พอไปวัดไปวาตอนสายๆไม่อายพระอายเณร หน้าที่การงานก็เป็เพียงแค่แม่บ้านทำความสะอาดห้องแขกในขณะที่สายหน้าตาสะสวย รูปร่างก็สมส่วนอกเอวและสะโพกรวมถึงขาเรียวยาวนวลเนียนน่ามอง ทั้งเก่งและฉลาดเฉลียวอีกผู้ชายที่ได้เห็นย่อมเลือกเป็ ไม่มีใครทิ้งเพชรหันมากเลือกก้อนกรวดหรอก
“ไม่มีอะไรหรอกเอมแค่เื่ไม่เป็เื่เท่านั้นเอง”
“ถ้าแค่เื่ไม่เป็เื่พี่น้ำผึ้งคงไม่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงอย่างนี้หรอก” ส่วนหนึ่งคือการคาดเดารวมกับการประมวลเหตุการณ์หลายๆ ที่ทำให้สายน้ำผึ้งหงุดหงิดอารมณ์เสียตอนกลับบ้าน“เขาทำอะไรให้พี่น้ำผึ้งโกรธหรือคะ”
“พี่ไม่อยากคิดเองเออเองนะเอมเื่ที่เขาเข้ามาหยอดคำหวานเหมือนกับสนใจจีบเราเป็แฟน เพราะการก้าวเข้ามาของเขาไม่แค่ทำให้วุ่นวายให้ยังทำให้พี่อับอายกลายเป็ตัวตลกในสายตาของเพื่อนร่วมงานด้วย” สายน้ำผึ้งยิ้มฝืนๆเธอเองก็อยากกลายเป็คนที่ถูกใครสักคนรักใครอย่างจริงใจด้วยแต่ไม่รู้ทำไมทุกครั้งที่มีผู้ชายเข้ามาใกล้คล้ายเธอััได้ถึงความไม่จริงใจยังไงไม่รู้ เฉกเช่นเดียวกับเจสันพฤติกรรมของเขาตอกย้ำความรู้สึกนี้ชะงัดนัก
จึก! เหมือนถูกอะไรก็ไม่รู้ปลายร้อนผ่าวแหลมและคมทิ่มแทงมาที่หัวใจซึ่งยังเต้นอยู่จนเจ็บจี๊ดน้ำตาร่วงหล่นจากตาโดยไม่ทันรู้ตัวสักนิด
“เป็อะไรไปนะเอม ร้องไห้ทำไม”
“ค่ะ...เอ่อ เปล่าค่ะๆคงมีขนตาตกเข้าไปในตาน่ะค่ะ เลยรู้สึกเคืองๆ น้ำตามันก็เลยไหลโดยปริยายนะคะ”ตอบพลางยกมือขยี้ดวงตาเบาๆ เพราะอย่างนี้เองซินะ เขาถึงได้พาตัวเข้ามาใกล้ชิดกับเธอเพราะอยากใกล้ชิดกับสายน้ำผึ้งถึงใช้เธอเป็สะพานข้ามไป ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! อย่าให้เธอเจออีกนะ จะตบให้หน้าหันเชียว เฌอเอมกัดฟันกรอด
“พี่น้ำผึ้งมาหาเอมใช่ไหมคะมีธุระอะไรหรือเปล่า”
“อ๋อ...ใช่ เกือบลืมแน่ะ”ทาบสองมือเย็นๆ สั่นระริกบนขอบอ่างล้างหน้า เพลิงโทสะพุ่งลิ่วๆพอกับความอายที่แผ่นซ่านมาจนสายน้ำผึ้งอยากเปลี่ยนที่ซึ่งยืนอยู่ตอนนี้เป็ห้องแคบๆให้เธอหลบมุมซุกกายจากน้ำเสียงของบางคนที่ดังก้องอยู่ในสมอง สลัดยังไงก็ยอมหลุด
“จะมาบอกเย็นนี่พี่มีธุระต้องไปทำไม่แน่ใจย้อนกลับมารับเอมกลับบ้านด้วยทันไหม แต่ดูซิมัวแต่ชวนเอมคุยเื่อะไรก็ไม่รู้พี่นี่ชักเบลอหนักแล้ว”
“ทำไมถึงไม่ลาหยุดกลับบ้านละคะป้านุ้ย” เฌอเอมหมายถึงมารดาของสายน้ำผึ้ง “คงดีใจมากที่พี่กลับบ้าน”เธอเองก็อยากกลับไปหาแม่เหมือนกัน ไม่รู้ป่านนี้เป็ยังไงบ้าง ทว่าเมื่อมีงานให้ทำก็ต้องทำตรงนี้ให้ดีที่สุดก่อน แล้วค่อยหาโอกาสกลับไปหา
“พี่ก็อยากกลับนะเอม แต่คงต้องให้พ้น่นี้ไปก่อน”เสร็จงานของผู้ชายคนนั้น เธอจะลาพักไปนอนกอดแม่สักอาทิตย์ให้สบายใจและเรียกพละกำลังมาลุยงานต่อไป
“งั้นทำธุระเสร็จพี่น้ำผึ้งกลับบ้านเลยก็ได้ค่ะไม่ต้องมารับหรอก เอมกลับได้”
ตอนแรกเธอก็หนักใจอยู่จะหาเหตุผลอะไรบอกกับสายน้ำผึ้งไปโดยที่อีกฝ่ายไม่สงสัย แต่เมื่อรู้อย่างนี้จ้างให้ เธอก็จะพยายามหนีเจสันสุดชีวิตเชียวแหละ คนบ้าอะไรจีบพี่แล้วมาเข้าทางน้องนะไม่มีใครเขาว่าหรอก แต่นี่คิดงาบทั้งพี่ทั้งน้องไอ้หมีเฮงซวย ขอให้ออกไปแล้วเจอเท้าฟาดจนคอเคล็ด ขึ้นเรือก็ตกน้ำ ขึ้นรถก็ตกรถเจ็บจนขาหัก หน้าบากไปเลยยิ่งดี ข่มกัดเขี้ยวแช่งคนตัวใหญ่ั์ตาวาวเจิดจ้าด้วยความคั่งแค้น
“พี่น้ำผึ้งเป็อะไรหรือเปล่าคะ”เอ่ยถามเมื่อเห็นสายน้ำผึ้งเงียบเสียงไป แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา “พี่น้ำผึ้ง!”ร้องเรียกพร้อมยื่นมือไปจับแขนกลมกลึงจนได้ััถึงความเย็นที่แผ่ซ่านมาทำให้เกิดความสงสัยสายน้ำผึ้งเป็อะไรไปทำไมพักนี้ถึงได้ดูเหน็ดเหนื่อยและชอบเหม่อลอยจังเลย
“หือ...เปล่าๆ ไม่มีอะไรแค่พี่คิดอะไรบางอย่างได้น่ะ” ตอบกลับพร้อมรอยยิ้มวามเจิดจ้าเต็มวงหน้า สมองที่คล้ายถูกหินก้อนใหญ่กดทับอยู่โล่งจนบรรยากาศรอบข้างสว่างสดใส ดวงตะวันสาดทอแสง ท้องฟ้าเป็สีครามพร้อมหมู่นกกาบินล้อเล่นลมเมื่อคิดแผนแก้เผ็ดคนบางคนชนิดที่ทั้งแสบและคันอย่างกับถูกมดคันไฟกัดเอาขึ้นมาได้
“พี่ไปทำงานก่อนนะ”
“ค่ะ”เฌอเอมถึงกับมึนงงกับการเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วของสายน้ำผึ้งที่ส่งเสียงมาอีกครั้ง“กลับบ้านดีๆ ล่ะเอม” ก่อนปล่อยประตูให้ปิดลง
2K
![ข้าก็แค่กลั่นลมปราณ 3,000 ปี [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1649043154_75764459.webp)
