แค้นนี้ต้องจับละเลงหอย 18+

แค้นนี้ต้องล้างด้วย sex! | SS 2

| 76 |

ฉันจะเป็นอัศวินปกป้องเธอเอง

        "อ่ะ ฉันให้" ผมยื่นกระป๋องน้ำอัดลมที่พึ่งกดมาให้เจนไป พร้อมกับเอากระป๋องน้ำอัดลมอีกกระป๋องหนึ่งที่ถืออยู่มาประคบที่ริมฝีปากของตัวเอง ก่อนที่จะลงไปนั่งที่ชิงช้าข้างๆ เจน หลังจากที่เธอช่วงผมไว้จากการถูกไอ้โจต่อยอยู่ฝ่ายเดียว ผมกับเธอก็มานั่งกันอยู่ที่สนามเด็กเล่นใกล้ๆ กับโรงเรียน

        "ขอบคุณนะ ถ้าเธอไม่มาช่วยฉันไว้ ฉันคงจะมีสภาพแย่กว่านี้" ผมพูดกับเธอพลางขยับกระป๋องน้ำอัดลงประคบริมฝีปากไปด้วย

        "ไม่เป็นไรเลย ว่าแต่ทำไมนาย....." เจนพูดพร้อมกับขยับมือบางเปิดกระป๋องน้ำ

        "ทำไมฉันถึงไปมีเรื่องกับไอ้โจที่หลังโรงเรียนอ่ะหรอ" ผมหันไปถามเธอ

        "ถ้านายไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไรนะ" เจนตอบกลับมาจากนั้นก็กระดกน้ำขึ้นดื่ม

        "ฉันก็ไม่อยากพูดถึงมันเท่าไหร่หรอกนะ แต่เธอช่วยฉันไว้ เรื่องมันอาจจะยาวสักหน่อย........" จากนั้นผมก็เล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ตอนที่ผมโดนไอ้ชลรังแกสมัยเรียนมัธยมต้นตอนถึงตอนนี้ให้เธอฟัง

        "แต่ตอนนี้นายก็ลุกขึ้นสู้แล้วนิ" เจนพูดขึ้น

        "ไม่หรอก ฉันสู้มันไม่ได้เลยสักนิด" ผมตอบเธอกลับพร้อมกับยกน้ำอัดลมขึ้นมาดื่มด้วย

        "นายอาจจะไม่เห็น แต่ว่าที่นายเตะเข้าไปที่ชายโครงถึงมันจะติดการ์ดแต่ผู้ชายคนนั้นก็เจ็บไม่น้อยเลยนะ เหตุผลที่เขาเดินกลับไปแบบนั้นไม่ใช่เพราะฉันเพียงอย่างเดียวหรอก" เจนพูด

        "เธอรู้ได้ยังไง" ผมถามเธอไป

        "เห็นฉันแบบนี้แต่ฉันก็เป็นนักกีฬานะ" เจนตอบกลับ

        "นั่นสินะ คนธรรมดาเตะลูกเตะแบบนั้นไม่ได้หรอก เธอเป็นนักกีฬาเทควันโดหรอ" ผมถามเธอไป

        "ไม่ใช่หรอก ฉันเล่นยูยิตสูน่ะ" เจนตอบกลับมา พร้อมกับโยนกระป๋องน้ำอัดลมลงถังขยะไป

        "ยูยิตสูหรอฉันคิดว่าเทควันโดซะอีก ยูยิตสูมีลูกเตะแบบนั้นด้วยหรอ ฉันนึกว่ามีแค่จับทุ่มกับจับล็อกซะอีก" ผมถามเธอกลับไป

        "มีสิ แต่ฉันคงเตะลูกเตะแบบนั้นอีกบ่อยๆ ไม่ได้แล้วล่ะ" เจนพูดพร้อมกับขยับมือบางมากุมที่หัวเข่าตัวเองไว้

        "ว่าแต่ทำไมเธอถึงมาช่วยฉันไว้ล่ะ" ผมที่เห็นว่าเธอดูมีท่าทีแปลกไปก็เลยเปลี่ยนเรื่องคุย

        "ทำไมงั้นหรอ คงเป็นเพราะฉันอยากตอบแทนเด็กผู้ชายคนหนึ่งล่ะมั้ง" เจนพูดขึ้น

        "เด็กผู้ชายหรอ" ผมหันไปพูดกับเธอด้วยใบหน้าสงสัย จากนั้นเจนก็ขยับร่างบางลุกขึ้นมาจากชิงช้าแล่วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม

        "ฉันจะเป็นอัศวินคอยปกป้องเธอเอง" เจนพูดขึ้น

        "...." ผมที่ได้ยินคนพูดนั้นก็นิ่งไปครู่หนึ่ง เพราะมันเป็นคำพูดที่คุ้นหูผมเหลือก่อน

        'เพราะแบบนั้น ถ้าเราโตขึ้นแล้วได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง เธอจะแต่งงานกับฉันได้ไหม' พร้อมกับอีกประโยคหนึ่งจากความทรงจำที่ดังขึ้นมาในห้วงความคิดของผม

        "นายยังอยากแต่งงานกับฉันอยู่ไหม" เจนพูดต่อพร้อมกับขยับมือบางจับผมที่ปลิวไสวไปตามสายลมขึ้นมาทันหูไว้แล้วยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่เหมือนกันกับเด็กในตอนนั้น เพื่อนสมัยเด็กเพียงคนเดียวของผม

        ความทรงจำของเมื่อ 10 ปีที่แล้วค่อยๆ พรั่งพรูขึ้นมาในความทรงจำของผมทันที ผมมีเพื่อนสมัยเด็กอยู่คนหนึ่งเธอเป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารัก บ้านของเธออยู่ตรงข้ามกับบ้านผม แล้วแม่ของเธอกับแม่ของผมก็เป็นเพื่อนสมัยเรียนด้วยกัน แต่ด้วยนิสัยของเธอที่แปลกๆ ไปสักหน่อย เธอเลยมักถูกเด็กผู้ชายวัยเดียวกันแกล้งอยู่เสมอ จนมีครั้งหนึ่งที่ผมเข้าไปช่วยเธอจากเด็กผู้ชายที่เข้ามาแกล้งเธอ แล้วหลังจากวันนั้นเธอกับผมก็กลายเป็นเพื่อสนิทกัน จนถึงวันนั้นวันที่เธอต้องย้ายบ้านไปอยู่ที่อื่น

        "ฉันจะไปแล้วนะ" เด็กสาวคนนั้นพูด พร้อมกับยื่นของบางอย่างมาให้ผม

        "จะไปไหนหรอ" ผมถามเธอไปพร้อมกับรับของสิ่งนั้นที่เธอให้มา

        "ฉันจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว" เด็กสาวตอบกลับมา

        "ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันแล้วสิ แล้วนี่อะไรหรอ" ผมถามเธอพลางขยับของที่เธอให้มา

        "ลองเปิดกล่องดูสิ" เด็กสาวตอบกลับมา ผมที่ได้ฟังแบบนั้นก็เปิดกล่องนั้นออก จากนั้นเสียงเพลงก็ดังออกมา

        "เพราะจัง"

        "ใช่ไหมล่ะ ฉันให้นายนะ" เด็กสาวคนนั้นพูดก่อนที่จะโน้มตัวเข้ากอดผม

        "ฉันไปแล้วนะ" จากนั้นเธอก็ละออกมาจากอ้อมกอดนั้นแล้วพูดขึ้น ก่อนที่จะหันหลังแล้วกำลังจะเดินไปที่รถ

        "เดี๋ยวก่อนสิ" ผมพูดขึ้นพร้อมกับขยับมืออันน้อยของตัวเองไปจับมือเด็กสาวไว้

        "......." เธอหันกลับมาโดยไม่ได้พูดอะไร

        "ฉันจะเป็นอัศวินคอยปกป้องเธอเอง เพราะแบบนั้นถ้าเราโตขึ้นแล้วได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง เธอจะแต่งงานกับฉันได้ไหม" ผมถามเธอออกไป

        เด็กสาวที่ได้ฟังแบบนั้นก็ยิ้มขึ้นมา ก่อนจะตอบ "ได้สิ ถ้าเราโตขึ้นมาแต่งงานกันนะ"

        "ไว้เจอกันอีกนะ" ผมพูดขึ้นอีกครั้ง จากนั้นเด็กสาวก็เดินจากหน้าบ้านผมขึ้นไปที่รถของเธอ และตั้งแต่วันนั้นผมก็ไม่ได้เจอกับเธออีกเลย

        "เธอ........คือเด็กคนนั้นหรอ" ผมที่ได้ยินเจนพูดแบบนั้นก็อ้ำอึ้งแล้วถามเธอออกไป

        "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ฉันคิดว่านายจะจำฉันได้ซะอีก ฉันอุตส่าห์เลือกที่นั่งข้างหน้านายแท้ๆ" เจนพูดต่อด้วยใบหน้าที่ดูน้อยใจเล็กน้อย

        "จริงหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลย เธอเปลี่ยนไปมากจนฉันจำแทบไม่ได้เลย" ผมพูดพร้อมกับลุกขึ้นจากชิงช้ามา

        "ฉันสวยขึ้นใช่ไหมล่ะ" เจนพูดพร้อมกับอมยิ้มเล็กน้อย

        "ไม่ชมดีกว่างั้น แต่ฉันก็ดีใจนะที่ได้เจอเธอ" ผมพูด พร้อมกับยิ้มตอบเธอไป

        จากนั้นเราสองคนก็คุยกันไปสักพัก ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้านไป แต่ดูเหมือนว่าเรื่องที่ชวนเซอร์ไพรส์จะไม่ได้มีแค่การที่ผมได้กลับมาพบกับเด็กสาวที่ผมขอเธอแต่งงานด้วยเมื่อ 10 ปีก่อน เพราะว่าผมที่เดินออกมาจากห้องเพราะกำลังจะเอาถุงขยะลงไปทิ้ง ก็เห็นว่าเจนกำลังยืนถือถุงจากซูเปอร์มาร์เก็ตเต็มมืออยู่หน้าประตูห้องฝั่งตรงข้าม พร้อมกับกำลังจะเปิดประตูห้องเข้าไป

        "......" ผมและเธอต่างหันมามองหน้ากันด้วยใบหน้าตกใจเล็กน้อย โดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

-โปรดติดตามตอนต่อไป | สวัสดีวันฟ้าใสเขียน-

ถ้าชอบเรื่อง แค้นนี้ต้องล้างด้วย sex!

โปรดกดถูกใจหรือคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรต์

และกดติดตามเพื่ออ่านตอนใหม่ได้เร็วก่อนใคร