โอ้ว! เป็อย่างที่พวกเพื่อนในกลุ่มของทหารด้วยกันว่าจริง ๆ ด้วย โอ้ดูท่าหวัดมีดของหมอนั่นสิ หวาดเสียวจัง เมื่อเจคอบเองยังรู้สึกลุ้นผลแพ้ชนะไปด้วยทุกฝีก้าว
“ผะ ผู้พัน เบามือหน่อยก็ได้ครับเดี๋ยวเด็กสงสัยเอา” อินลูกน้องของนเรศขยับตัววาดมีดเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบพูดออกมาเบา ๆ เพื่อให้ได้ยินกันสองคน
“ใครใช้ให้นายเรียกฉันออกมาเองทำไม ยอมรับผลกรรมไปซะ” นเรศพูดจบก็วาดมือในมือด้วยความรวดเร็ว
พึ่บ ฉึก!
มีดกรีดไปที่เสื้อของอีกฝ่ายจนเสื้อครูฝึกขาดหวิด นเรศจึงหยุดมือลงโดนมีมีดจ่ออยู่ที่คอของครูฝึกหนุ่ม
“ให้ตายผมบอกว่าออมมือให้กันหน่อยไงครับ เด็ก ๆ ดูอยู่นะ”
“คนอย่างฉันไม่รู้จักคำว่าออมมือ อ้อ! เลือกเด็กที่นั่งอยู่ตรงนั้นมาเป็คู่ซ้อมมือให้ฉันด้วยก็แล้วกัน” นเรศพเยินหน้าของเขาส่งซิกซ์บอกลูกน้องให้พาทหารฝึกคนนั้นมาเป็คู่ซ้อมมือให้เขา นเรศรู้สึกสะดุดตาั้แ่ทหารคนนี้เดินเข้ามาด้านในแล้ว มันทำให้เขารู้สึกสนใจคนนี้เป็พิเศษ
“ทำไมครับ คุณเจอของถูกใจเข้าเหรอ” อินผู้รู้นิสัยหัวหน้าของเขาดีว่าเมื่อไหร่ที่หัวหน้าของตนรู้สึกสนใจใครแววตาเ้าเล่ห์ร้ายกาจมักจะปรากฏออกมา ไอ้สายตาแบบนี้แหละที่อินกลัว
“ก็ประมาณนั้น ทำตามที่ฉันบอกก็แล้วกัน”
“มาวันแรกก็เล่นเด็กฝึกในกองผมเลยนะครับ” อินแซวเสียงเบา แต่ก็ยอมทำตาม
พึ่บ! นเรศปล่อยมือออก มีดในมือของชายหนุ่มวืดตกลงใส่มือของอีกฝ่าย ดีที่อินมีไหวพริบว่องไวรับมีดสั้นที่กำลังตกสู่พื้นขึ้นมาไว้ในมือของเขาแทนได้ทันเวลาพอดี
นเรศเดินออกไปยืนจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของตัวเองให้เข้าที่และยืนหันหน้าไปทางเด็กฝึกทุกคนแทนรออินลูกน้องเอ่ยปากประกาศจับคู่ให้
อินจึงประกาศการจับคู่ และคู่สุดท้ายก็คือ
“เจคอบ นายมาฝึกคู่กับนเรศ” อินชี้มือไปที่เด็กหนุ่มหน้าตาดีที่หัวหน้าของเขาหมายปอง เมื่อพิจารณาดูแล้ว เขาก็ถึงบางอ้อว่าทำไมหัวหน้าของเขาเลือกเด็กนี่มาเป็คู่ซ้อมมือ นี่มันสเปกหัวหน้าชัด ๆ
“ผมเหรอครับ” เจคอบเมื่อได้ยินครูฝึกชี้มือมาที่ตนพร้อมกับเรียกชื่อเขา ทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้ง จากที่ภาวนาขอให้ไม่ได้คู่กับคนที่ชื่อนเรศคนขี้เก๊กนั่น เขานี่ซวยจริง ๆ กลับได้คู่กันซะอย่างงั้น สงสัยเขาคงจะทำบุญมาน้อย ซวยชะมัด แต่ดูจากฝีมือหมอนั่นเมื่อกี้แล้วก็ถือว่าเขาก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น จะทำใจยอมให้สักวันก็แล้วกัน เจคอบลุกขึ้นยืนเดินออกไปด้านหน้า
“เจคอบ นี่นเรศทำความรู้จักกันไว้ แล้วเดี๋ยวอีกสิบนาทีมาเจอกันตรงนี้” อินแนะนำนเรศให้เจคอบรู้จัก
เจคอบเองพยักหน้ายกมือตะเบ็งท่าเคารพครูฝึกก่อนจะตวัดสายตามาทางนเรศที่ยืนเก๊กท่า
“นาย ตามฉันมา” เมื่อเสียงของเจคอบเอ่ยออกมา นั่นทำให้ผู้พันหนุ่มนึกคิด แค่เสียงยังน่าฟังขนาดนี้ แล้วอย่างอื่นจะขนาดไหน เขารู้สึกอยากแกล้งเด็กตรงหน้าขึ้นมาซะแล้วสิ นเรศเดินเลี่ยงตามมา
“นาย ชื่อเจคอบใช่ไหม ฉันนเรศนะ” ชายหนุ่มแนะนำตัวเองอีกรอบด้วยความเป็มิตร
“ไม่ได้อยากรู้จัก ไม่ต้องแนะนำตัว นี่นายเคยฝึกมีดมาก่อนหรือเปล่า” เจคอบถาม
“ไม่อ่ะ” ซะที่ไหน เขาโกหกล้วน ๆ นเรศคิดในใจ อะไรเขาก็โดนฝึกมาหมดแล้วแหละ
“งั้นฉันจะสอนนายั้แ่แรกก็แล้วกัน” เจคอบเอ่ย
“เอาสิ ว่าแต่สอนอย่างอื่นแทนด้วยได้ปะ อย่างเช่น เื่ของเรา” นเรศหยอดเด็กตรงหน้าไปหนึ่งกรุบ เล่นเอาเจคอบหน้าเหวอตั้งตัวไปถูกไปเลยทีเดียว
“เื่ของเรา? เอาไว้สอนตอนผมแทงคุณตายดีกว่านะ” เจคอบเบนหน้ากลับมาพร้อมมีดสั้นในมือจ่อเข้ามาที่ตัวของอีกฝ่าย หากนเรศได้รู้สึกกลัวไม่ มุมปากหนาของเขาแสยะยิ้มยียวนกวนส่งไปให้เล่นเอาเจคอบคิ้วขวากระตุกไปที ทหารใหม่นี่ช่างกวนประสาทกันเก่งเสียจริงเจอกันครั้งแรกก็รู้สึกไม่ชอบขี้หน้าไปแล้ว
“ก็ลองแทงผมตายดูก่อนสิครับ”
พึ่บ! จบประโยคนเรศก็ลองฝีมือเด็กหนุ่มตรงหน้าทันทีเพราะเขาเองเมื่อกี้ก็ได้ซ้อมมือไปแล้ว แถมคนที่ฝึกให้ยังเป็ลูกศิษย์ของลูกน้องเขาอีกเพราะฉะนั้นนเรศไม่ต้องระวังหรือยั้งมือเอาไว้เขาสามารถใส่ไปได้เต็ม ๆ ไปเลย ขอดูฝีมือหน่อยสิ!
“ขอฉันลองฝีมือเด็กเก่าอย่างนายหน่อยก็แล้วกัน จะสักแค่ไหนเชียว” เจคอบเองไหวตัวหลบทันมีดสั้นที่อีกฝ่ายตวัดออกมาเกือบจะโดนหน้าท้องของเขาโดยการเด้งตัวกลับไปทางด้านหลังและตวัดมีดเฉือนกลับไป
“หว๊า ผมรู้สึกผิดหวังนะเนี่ยที่รุ่นพี่อย่างคุณโดนจับล็อกได้ง่ายขนาดนี้” นเรศเอ่ยขึ้นกระซิบลงข้างใบหูเล็กของอีกฝ่ายเมื่อร่างหนาให้ความว่องไวเข้ามาล็อกที่ตัวของอีกฝ่ายเล่นเอาเจคอบขนลุกขนพอง เพราะอันดับหนึ่งอย่างเขาต้องมาเสียท่าให้เด็กที่เพิ่งเข้ามาก็ทำตัวอวดเก่ง ร่างเล็กเลยจัดการกระทืบเท้าของเขาไปยังเท้าของอีกฝ่าย จนอีกฝ่ายสะดุ้งตัวโหยงแสดงสีหน้าออกมาด้วยความเ็ป เขย่งปลายเท้าของตัวเองขึ้น
“นี่นาย” นเรศยกมีดชี้ไปที่อีกฝ่ายกำลังทำหน้าตากวนประสาทชายหนุ่มกลับ มันหน้านัก พลาดท่าให้จนได้
“หึ สมน้ำหน้าแบร่”
นเรศไม่รอช้าที่จะพุ่งมีดเข้ามาด้วยความเร็วอีกรอบ ในระหว่างเจคอบไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้โดนอีกฝ่ายสกัดขาล้มลงไปกับพื้นนอนคลุกไปกับพื้นดินตรงหน้าทำให้ฝุ่นลอยฟุ้งขึ้นมาเต็มติดเต็มตัวเด็กหนุ่มอยู่เต็มไปหมด
หน็อย!!
นเรศไม่รอช้าเขาเข้าล็อกตัวเด็กหนุ่มตรงหน้าในทันที ใบหน้าของพวกเขาสองคนอยู่ห่างกันเพียงคืบลมหายใจรดรินกันไปมา
“ยอมไม่ยอม”
“ไม่ ปล่อยนะ” คนตัวเล็กดิ้นตัวขรุขระไปมาเมื่อโดนจับล็อก
“ไม่ งั้นเหรอ” ร่างสูงกดมือเข้าไปล็อกหนัก ๆ
“อ้ากก!! เจ็บ ยอมแล้ว ๆ” คนตัวเล็กร้องจ๊ากออกออกมาสีหน้าเ็ป เมื่อนเรศเห็นว่าคนตัวเล็กยอมแล้วจึงโยกตัวออก ถึงอีกฝ่ายจะดูตัวใหญ่แต่นเรศเองก็ดูร่างกายกำยำไหล่กว้างกว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าอยู่มากทำให้อีกฝ่ายเป็คนตัวเล็กตัวน้อยไปเลย เมื่อนเรศเผลอครุ่นคิด เจคอบก็สวนกลับในทันที เตะเข้าที่ขาข้างขวาอีกฝ่ายจนนเรศล้มลงไปกองกับพื้น ตามมาด้วยเ้าตัวเข้ามานั่งทับตัวชายหนุ่มในท่าทางล่อแหลมคร่อมอยู่บนตัวกดแขนของตัวเองเข้าที่คอของอีกฝ่ายในท่าทางล็อกคอกลับทันที
ให้ตายท่านี่มัน เล่นเอาพันโทหนุ่มอย่างอินถึงกลับอยากยกนิ้วให้ความเ้าเล่ห์ของผู้พันเขาที่เล่นอะไรพิเรนทร์ ๆ กับอีกฝ่ายในท่าทางหวาดเสียวแบบนั้นชวนเอาคนอื่นคิดไปไกลแบบนี้ ทำเอาพันอากาศโทหนุ่มต้องสั่งให้เด็ก ๆ ไปซ้อมกันอีกทางเพื่อไม่ให้เห็นภาพหัวหน้าของเขา
“คุณแพ้แล้ว” เจคอบกดมือของอีกฝ่ายเอาไว้แน่นก้มตัวลงไปหาพูดด้วยในระยะใกล้
แต่กลับโดนอีกฝ่ายยิ้มกริ่มกวนประสาทกลับมาให้แทน นั่นหมายความว่าอย่างไร
“ยิ้มอะไรวะ”
“ยิ้มให้นายไง ลอบกัดเก่งดีนี่ ชอบใช้ความรุนแรงก็ไม่บอก ครั้งนี้ฉันยอมก็ได้ ฉันแพ้แล้ว ลงไปจากตัวฉันได้หรือยังไม่อย่างงั้นคนอื่นอาจจะคิดว่าฉันกับนายกำลัง...” นเรศหยุดคำพูดไว้ก่อนใช้สายตาของเขามองลงไปที่ตัวของร่างเล็กที่คร่อมอยู่บนตัวเขาทำให้เจคอบเองมองตาม
“เชี่ย! โรคจิต” ร่างเล็กรีบลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าตัวเขาเองกำลังนั่งคร่อมอยู่บนตัวของอีกฝ่ายก่อนจะรีบลุกเดินหนีออกไปโดยปล่อยนเรศไว้
หึหึ เด็กนี่น่าสนใจดี ผู้พันหนุ่มขบคิดภายในใจ
834
