ยี่สิบสี่ชั่วโมงผ่านไปเร็วกว่าที่ใครบางคน้าเส้นขอบฟ้าของลังกายังคงสงบนิ่ง แต่ระบบเรดาร์ชั้นนอกเริ่มส่งสัญญาณเตือนเป็ระยะสีดายืนอยู่หน้าจอควบคุมหลักดวงตาของเธอไล่ตามเส้นทางการเคลื่อนที่ของวัตถุสามชิ้นที่กำลังฝ่าชั้นบรรยากาศเข้ามา“พวกเขามาถึงเร็วกว่ากำหนด” เธอกล่าวเสียงต่ำ หนุมานที่พิงผนังอยู่ยืดตัวขึ้นทันที“แน่นอนว่าพวกเขาไม่คิดจะให้เรามีเวลาตั้งรับเต็มที่กันอยู่แล้วนั่นล่ะนะ” ทางด้านทศกัณฐ์ที่ยืนอยู่กลางห้องควบคุมชุดเกราะพลังงานสีเข้มค่อยๆ ก่อตัวขึ้นตามร่างของเขาเหมือนเงาที่มีชีวิต“เปิดภาพภายนอก” เขาสั่ง ภาพโฮโลแกรมให้ขยายขึ้นเผยให้เห็นยานขนาดกลางสามลำเรียงตัวเป็สามเหลี่ยมพื้นผิวของมันสลักสัญลักษณ์เดียวกับตรารัฐบาลโลกแต่มีลวดลายพิเศษพาดผ่านเหมือนเครื่องหมายของหน่วยลับ
ประตูยานลำแรกเปิดออกก่อนแสงสีขาวสว่างวาบ แล้วร่างหนึ่งก็ก้าวลงมา เขาเป็ชายรูปร่างสูงใหญ่ สวมชุดสีส้มโทนแดงเส้นพลังงานสีส้มไหลเวียนอยู่ตามข้อต่อเหมือนเส้นเืเทียม ดวงตาของเขาเย็นเฉียบ“อัคนี” สีดาพึมพำ “หัวหน้าหน่วย เทวะอัคนี” ประตูยานลำที่สองเปิดออกหญิงสาวในชุดเกราะสีเงินก้าวออกมาอย่างเงียบเชียบ พื้นรอบเท้าเธอเกิดคลื่นพลังงานบางเบาเหมือนอากาศถูกบิดงอ“วายุ” หนุมานกล่าวเบาๆ “ผู้ควบคุมสนามแรงดัน ก่อเกิดพายุ สามารถควบคุมได้ดั่งใจ”ยานลำที่สามเปิดตามมา หญิงสาวอีกคนลงสู่พื้นโดยไม่เกิดเสียงใดๆดวงตาของเขาเรืองแสงสีทองจางๆ “จิตรา” สีดากล่าวเสียงเคร่ง “เทวะจิต ผู้เชี่ยวชาญการแทรกแซงจิตประสาท”สัญญาณสื่อสารถูกเปิดโดยอัตโนมัติ เสียงของอัคนีดังขึ้นผ่านลำโพงทั่วลังกา
“ตามมติของรัฐบาลโลกเรามาที่นี่เพื่อดำเนินการประเมินและยับยั้งภัยคุกคามระดับสูงสุด ทศกัณฐ์แห่งลังกาพวกเราขอให้คุณมอบตัวโดยสมัครใจ” หนุมานหัวเราะเบาๆ “ฟังดูเหมือนคำสั่งมากกว่าคำขอนะ”ทศกัณฐ์ก้าวออกจากห้องควบคุม ประตูโลหะเปิดออกสู่ลานท่าเทียบกว้างเขายืนเผชิญหน้ากับทั้งสามคนโดยตรง ลมจากระบบระบายอากาศพัดผ่านเสื้อคลุมของเขาเบาๆ“ผมไม่มีเหตุผลที่จะต้องมอบตัว” เขาตอบเสียงนิ่ง “ลังกายังอยู่ภายใต้ข้อตกลงคุ้มครองร่วม”วายุก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย“ข้อตกลงนั้นสิ้นสุดลงทันทีเมื่อคุณกลายเป็ความเสี่ยง” เธอกล่าว“การวิเคราะห์พลังงานล่าสุดชี้ว่าคุณคือจุดเชื่อมต่อมิติ” จิตราขยับศีรษะเล็กน้อยดวงตาสีทองของเขาจับจ้องทศกัณฐ์ “ฉันสามารถยืนยันได้จากคลื่นสมองของคุณ คุณกำลังเชื่อมโยงกับบางสิ่งที่อยู่นอกกรอบจักรวาลนี้”หนุมานเดินออกมายืนข้างทศกัณฐ์ “แล้วถ้าเขากำลังหาทางปิดมันล่ะ”อัคนีมองหนุมานเพียงแวบเดียว “ความเสี่ยงไม่ควรถูกฝากไว้กับความหวัง” สิ้นคำเกราะของอัคนีก็สว่างวาบ เปลวพลังงานสีส้มพุ่งออกจากฝ่ามือเป็ลำแสงยิงตรงเข้าหาทศกัณฐ์เสียงะเิดังสนั่นเมื่อพลังนั้นปะทะกับโล่สีแดงที่กางขึ้นทันทีพื้นโลหะแตกกระจายเป็เสี่ยงๆ “เริ่มก่อนเลยสินะ” หนุมานพูดพร้อมรอยยิ้มบางก่อนร่างของเขาจะพุ่งหายไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วเหนือสายตาเขาปรากฏตัวด้านข้างวายุ หมัดของเขาพุ่งเข้าใส่ แต่ก่อนจะััร่างของวายุก็เลือนหาย คลื่นแรงดันกระแทกสวนกลับจนหนุมานต้องถอยหลังหลายก้าว
ทศกัณฐ์พุ่งเข้าหาอัคนีหมัดของเขาหุ้มด้วยพลังสีแดงเข้ม ปะทะกับกำปั้นที่ลุกไหม้ด้วยแสงสีส้มแดงแรงกระแทกส่งคลื่นสั่นะเืไปทั่วท่าเทียบ โครงสร้างเหล็กส่งเสียงครวญ “พลังของคุณไม่เสถียร”อัคนีกล่าวขณะรับแรงปะทะ “นั่นเป็ตัวยืนยันการวิเคราะห์ของพวกเรา”ทศกัณฐ์ผลักอีกฝ่ายออกไปหลายเมตร “และพลังของคุณก็ถูกสร้างมาเพื่อกำจัดผมโดยเฉพาะ”
ทางด้านวายุได้ยกมือขึ้นสนามแรงดันที่มองไม่เห็นกดทับลงมาจาก้า พื้นใต้เท้าทศกัณฐ์ยุบตัวทันที เขาฝืนยืนต้านแรงกดมหาศาลทำให้เกราะสีแดงสั่นไหว จิตราหลับตาเพียงเสี้ยววินาทีคลื่นจิตพุ่งเข้าใส่สติของทศกัณฐ์ ภาพรอยแยกสีดำวาบขึ้นในหัวเสียงกระซิบจากความว่างเปล่าดังแทรกเข้ามาหนุมานเห็นทศกัณฐ์ชะงักไปเพียงครู่เดียวก็เข้าใจทันที เขาพุ่งเข้าใส่จิตราเต็มแรง เตะเสยคางอีกฝ่ายจนกระเด็นไปกระแทกผนังโลหะ“อย่าแตะต้องหรือเข้าไปแทรกแซงสมองของเขาเด็ดขาด” หนุมานกล่าวเสียงเย็นทศกัณฐ์สูดลมหายใจลึก พลังสีแดงพุ่งทะลุสนามแรงดันขึ้นไป้าแตกกระจายเป็สะเก็ดแสง วายุถอยไปหนึ่งก้าวสีหน้าของเธอเปลี่ยนจากนิ่งเฉยเป็ระมัดระวัง อัคนียกมือขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้เขาหยุดชั่วครู่ “การต่อต้านยืนยันระดับภัยคุกคาม”เขากล่าวผ่านระบบสื่อสาร “เริ่มขั้นตอนยับยั้งขั้นสูง”ทั้งสามคนเคลื่อนที่พร้อมกันสนามพลังสามรูปแบบประสานเข้าหาศูนย์กลางเดียวคือทศกัณฐ์หนุมานกระโจนกลับมายืนข้างเขาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ทั้งสองสบตากันเพียงเสี้ยววินาทีก็พอเข้าใจจังหวะ“คุณซ้าย ผมขวา” หนุมานกล่าวสั้นๆ ทศกัณฐ์พยักหน้าแสงสีแดงและเงาความเร็วสีขาวพุ่งออกพร้อมกัน การปะทะครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการทดสอบแต่คือการประกาศชัดเจนว่า ั้แ่วินาทีนี้เป็ต้นไป ลังกาและรัฐบาลโลกไม่ได้อยู่ในสถานะพันธมิตรอีกต่อไปหากกำลังก้าวเข้าสู่สนามรบที่ไม่มีใครยอมถอยง่ายๆ
แรงปะทะระลอกใหม่แผ่กระจายออกจากศูนย์กลางสนามรบท่าเทียบหมายเลขเจ็ดแทบไม่เหลือสภาพเดิม โครงสร้างเหล็กบิดงอแผ่นพื้นแตกกระจายเป็หลุมลึก แต่ระบบพลังงานของลังกายังคงประคองเสถียรภาพไว้ได้อย่างหวุดหวิดอัคนีพุ่งเข้าใส่ทศกัณฐ์อีกครั้ง เปลวพลังแผ่คลุมแขนทั้งสองข้าง ทุกหมัดที่เขาปล่อยออกมาหนักแน่นราวกับแรงะเิย่อมๆทศกัณฐ์รับการโจมตีด้วยโล่สีแดงเข้ม เสียงปะทะดังสนั่นเป็จังหวะต่อเนื่อง“คุณยังควบคุมมันไม่ได้” อัคนีกล่าวขณะหมุนตัวเตะใส่สีข้าง“คลื่นพลังของคุณสั่นไหวทุกครั้งที่อารมณ์เปลี่ยนแปลง” ทศกัณฐ์ผลักแรงกระแทกออกไป“คลื่นพลังของพวกคุณก็สั่นเหมือนกัน เมื่อเจอกับสิ่งที่ไม่อยู่ในแผน”เขาตอบเสียงนิ่ง ดวงตาสะท้อนแสงสีแดงวาบหนึ่ง
ขณะเดียวกันหนุมานเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วหลบคลื่นแรงดันและคลื่นสายลมของวายุที่บีบอัดอากาศจนมองเห็นเป็ริ้วคลื่น“คุณรู้ไหมว่าปัญหาของรัฐบาลโลกคืออะไร” หนุมานกล่าวพลางพุ่งตัวเข้าใกล้“พวกคุณคิดว่าทุกอย่างควรถูกควบคุมได้” วายุยกมือทั้งสองขึ้นสนามแรงดันก่อตัวเป็โดมกดทับลงมา “การควบคุมคือสิ่งที่ทำให้โลกยังอยู่รอด”เธอตอบเสียงเรียบ “สิ่งที่อยู่นอกการควบคุมต้องถูกจำกัด” หนุมานยิ้มบาง“หรือถูกทำลาย” เขาะโสูงหมุนตัวกลางอากาศแล้วถีบใส่ผนังโดมจนเกิดรอยร้าวละเอียดเสียงสั่นะเืสะท้อนก้องไปทั่ว
ขณะเดียวกันจิตราลุกขึ้นจากเศษซากโลหะที่กระเด็นกระจายดวงตาสีทองของเขาเรืองแสงเข้มขึ้นอีกครั้ง “ทศกัณฐ์ คุณกำลังได้ยินมันใช่ไหม”เขากล่าวช้าๆ คลื่นจิตแทรกผ่านสนามพลังเข้าสู่จิตสำนึกของเป้าหมายภาพรอยแยกสีดำปรากฏอีกครั้ง เสียงกระซิบแ่เบาเหมือนลมหายใจจากความว่างเปล่า“มันเรียกชื่อคุณ” จิตราพูดต่อ “คุณไม่ใช่เพียงสะพาน แต่คุณคือกุญแจ”ทศกัณฐ์กัดฟันแน่น พลังสีแดงพุ่งกระจายรอบตัวเหมือนเปลวไฟไร้ควัน“หยุดพูดแทนสิ่งที่คุณไม่เข้าใจซักที” เขาสวนกลับคลื่นพลังจากร่างเขาสั่นะเืจนจิตราถอยหลังไปหนึ่งก้าวอัคนีฉวยจังหวะนั้นพุ่งเข้าประชิด ปล่อยหมัดหนักใส่กลางอกทศกัณฐ์จนพื้นยุบตัวลงเป็แอ่งลึกฝุ่นโลหะฟุ้งกระจาย “คุณคิดว่าเราสนุกกับการทำแบบนี้เหรอ” อัคนีถามเสียงของเขาแข็งแต่ไม่สั่น “เราถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรับมือกับสิ่งที่เหมือนกับคุณเพราะเมื่อสิบปีก่อน โลกนี้เกือบแตกสลายจากรอยแยกนั้น” ทศกัณฐ์ดันตัวลุกขึ้นช้าๆโล่สีแดงแตกเป็รอยเส้นใยก่อนจะประกอบกลับใหม่ “ผมคือคนที่ปิดมัน” เขากล่าว“แต่พวกคุณเลือกจำเพียงความเสี่ยง ไม่ใช่ผลลัพธ์” วายุลดแรงกดชั่วขณะ“ถ้าการมีอยู่ของคุณคือเงื่อนไขที่ทำให้มันเปิดอีกครั้งเราไม่มีสิทธิ์เดิมพันด้วยความหวัง” เธอตอบ หนุมานกระโจนกลับมายืนข้างทศกัณฐ์ไหล่ของเขามีรอยไหม้จากแรงเสียดทานพลังงาน “ฟังดูดีมากในห้องประชุม” เขาพูดเบาๆ“แต่ตอนนี้คุณกำลังทำให้วงแหวนเสียเสถียรด้วยตัวเอง”สีดาซึ่งเฝ้ามองจากจุดควบคุมสำรองส่งเสียงผ่านระบบสื่อสาร“ระดับพลังงานรอบท่าเทียบกำลังแกว่ง ถ้ายังสู้ต่อเนื่องแบบนี้ โครงสร้างชั้นนอกจะรับไม่ไหว”
ไม่มีใครหยุดอัคนีรวบรวมพลังที่แขนทั้งสอง เปลวพลังงานสีส้มขยายใหญ่กว่าครั้งก่อน“ขั้นตอนยับยั้งขั้นสูง” เขาประกาศ วายุประสานมือสนามแรงดันบีบอัดพื้นที่รอบตัวทศกัณฐ์ให้แคบลงและล้อมรอบด้วยพายุทุกทิศทางขณะที่จิตราหลับตา ส่งคลื่นจิตประสานเข้าไปในจังหวะเดียวกันการโจมตีสามทิศทางบีบเข้าหาศูนย์กลาง หนุมานสบตาทศกัณฐ์เพียงเสี้ยววินาที“พร้อมไหม” เขาถาม “พร้อม” ทศกัณฐ์ตอบสั้นๆพลังสีแดงะเิออกจากร่างเขาเป็วงแหวนสวนทางกับแรงบีบอัดเสียงปะทะของพลังสองขั้วดังสนั่นจนกระจกกันแรงสั่นะเืแตกร้าวเป็เส้นใยแสงแรงะเืกระจายไปทั่วลังกา แต่ก่อนที่การปะทะจะถึงจุดแตกหักคลื่นพลังอีกสายหนึ่งก็พุ่งแทรกเข้ามากลางสนามรบ มันไม่ใช่สีแดงหรือสีส้มหากเป็แสงสีทองอ่อนที่ส่องสว่างแต่ไม่แผดเผา แรงดันทั้งหมดหยุดชะงักชั่วครู่ราวกับเวลาถูกดึงให้ช้าลงทุกสายตาหันไปยังต้นทางของแสงนั้นชายคนหนึ่งยืนอยู่บนโครงสร้างเหล็กที่พังทลายลงครึ่งหนึ่งเสื้อคลุมสีอ่อนปลิวไหวตามแรงลม ดวงตาของเขานิ่งลึกและยากจะอ่าน “พอได้แล้ว”เขากล่าวเสียงไม่ดังนัก แต่ชัดเจนพอที่จะตัดผ่านเสียงโลหะครวญและพลังงานสั่นะเือัคนีลดมือเล็กน้อย วายุชะลอสนามแรงดัน จิตราเบิกตากว้าง “ราม”หนุมานเอ่ยชื่อเขาเบาๆ ทศกัณฐ์จ้องชายคนนั้นไม่กะพริบแสงสีทองสะท้อนในดวงตาสีแดงของเขา รามก้าวลงมาช้าๆ พลังรอบกายของเขาสงบแต่แ่า
“ผมได้รับรายงานว่าการประเมินกำลังจะกลายเป็การทำลายล้าง”เขาพูด สายตากวาดมองทั้งสองฝ่าย “ก่อนที่ใครจะตัดสินว่าใครคือประตูหรือโล่บางทีเราควรถามก่อนว่า เรากำลังผลักโลกไปสู่สิ่งที่เรากลัวเองหรือเปล่า”ความเงียบแผ่คลุมสนามรบที่ยังคงมีควันลอยอ้อยอิ่ง อัคนีมองรามด้วยแววตาไม่แน่ใจวายุขมวดคิ้ว จิตราหรี่ตาเหมือนพยายามอ่านบางสิ่งในคลื่นจิตของเขาหนุมานยืนข้างทศกัณฐ์โดยไม่ลดท่าป้องกันส่วนทศกัณฐ์เองก็ยังไม่คลายพลังสีแดงที่ล้อมรอบตัวรามหยุดยืนกึ่งกลางระหว่างทั้งสองฝ่ายโดยไม่ประกาศจุดยืนของตนเอง “คำถามคือ”เขากล่าวต่ออย่างสงบ “พวกคุณจะฟังกันก่อน หรือจะให้ผมเลือกข้าง” และในค่ำคืนนั้นไม่มีใครสามารถบอกได้อย่างชัดเจนว่าการมาถึงของรามคือการยุติการปะทะ…หรือคือจุดเริ่มต้นของความแตกแยกครั้งใหม่