เทพแห่งความตาย

บาคุริวหันหลังมามองเอลิออสอยู่สักพักนึงก่อนที่จะหันมาพูดกับเรเชลอย่างปกติ

"ท่านเอลวิสมีคำสั่งแค่ให้มานำตัวเจ้าไป"

เรเชลก็เข้าใจในคำพูดของบาคุริวดีถึงนางจะดื้อด้านอยู่ต่อหรือจะพาเอลิออสไปด้วยให้ได้ยังไงบาคุริวก็คงไม่ปล่อยให้ทำอย่างนั้น

แน่นอนเพราะเขาเป็นหันหน้าองค์รักษ์ศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่งและจงรักภักดีต่อท่าน

เอลวิสเกินกว่าใครๆอยู่แล้วในครั้งนี้ท่านเอล

วิสเพียงแค่ให้มานำตัวของเรเชลกลับไปรักษาที่วิหารศักดิสิทธิ์เขาก็ทำตามแต่โดยดีโดยที่ไม่ได้สนใจเอลิออสซึ่งเป็นภารกิจของเรเชลเลยเพราะท่านเอลวิสไม่ได้พูดถึงเรื่องเขาเลย

บาคุริวได้เดินนำหน้าไปไกลแล้วแต่เรเชลยังไม่ขยับไปไหนเลยนางหันมาตะโกนใส่เอลิออสก่อนที่จะเดินจากไปตามหลังของบาคุริว

อย่างสงบเสงี่ยม

"ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

เรื่องที่เรเชลถอนเวทย์แบล็คอายส์ของตนเองนั้นก็คงจะเป็นตัวของนางเองนั้นแหละที่พยา

ยามต่อต้านกับเคาถาบ้าๆนี่เสมอมา เมื่อสี่วันที่แล้วที่เขาได้เข้าไปเยี่ยมนั้นจะบอกว่านางใกล้จะทำลายคาถานั้นได้อยู่แล้วแต่เป็นเพราะความไม่รู้ของเขาที่ทำให้ไปร่ายเวทย์ซ้ำขึ้นอีกจึงทำให้ความพยายามที่นางได้ทำมาทั้งหมดตลอดสามวันที่ผ่านมานั้นก็ศูนย์เปล่าหมดและกว่านางจะทำลายคาถาได้อีกครั้งก็ใช้เวลาไปสี่วันเต็มๆ ซึ่งในขณะที่นางนอนซมอยู่บนเตียงนั้นนางก็จำอะไรไม่ได้อยู่แล้วเพียงแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเอลิออสทำให้นางรู้สึกร้อนรุ่มแปลกๆจึงทำให้นางควบคุมตัวเองไม่ได้และไปยั่วยวนเขานั้นเองโดยที่นางก็รู้สึกตัวเหมือนกัน...

"ท่านไปทำอะไรให้นางกันแน่?"

เลวีนหันไปถามเอลิออสอย่างสงสัยหัวหน้าองครักษ์ที่ยืนอยู่ก็รอฟังอย่างตั้งใจด้วยความอยากรู้

เขาไม่ได้ตอบอะไรและก็เดินจากไปทันที

หลายวันมานี้เหล่าแขกที่มายินดีกับการสมรสขององค์หญิงแอลลิสันและองค์ชายเอลิออสก็ได้กลับกันไปทุกคนแล้วรวมถึงพ่อแม่พี่ๆของเขาก็ด้วย

ดอกไม้นานาพรรณทั้งหมดซึ่งถูกรวบรวมปลูกในที่เดียวกันและเรียงตัวกันอย่างสวย

งามแต้พวกมันก็ยังคงสวยขึ้นอีกเพราะเมื่อสังเกตุดูดีๆก็จะเห็นหญิงสาวคนนึงที่กำลังยืนอยู่ภายในโดยมีเหล่าดอกไม้ต่างๆรายล้อมอย่างกับเทพธิดาก็ไม่ปาน

เอลิออสที่กำลังยืนมองเหล่าดอกไม้ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดานั้นแต่แล้วสายตาของเขาก็พลันไปจับจ้องยังหญิงสาวผู้นั้นอย่างไม่รู้ตัว

ในขณะที่เขากำลังเหม่อมองร่างของหญิงสาวที่ขยับไปพร้อมกับเหล่าดอกไม้อย่างไม่ละสายตาอยู่นั้นหญิงสาวที่กำลังถูกจ้องก็พลันรู้สึกตัวขึ้นมาและนางก็หันมามองเขาด้วยความหงุนงงเมื่อหญิงสาวหันกลับมามองทำให้เขาได้สติกลับมาในทันที

หลังจากเกิดเหตุการณ์ในคืนนั้นนี่นับว่าเป็นการะบกันอย่างจริงๆจังๆเป็นครั้งแรกก็ว่าได้

หญิงสาวพยายามรีบเดินหนีไปแต่เอลิออสก็พลันจับมือของนางได้ก่อนองค์หญิงเอสเธอร์สะดุ้งเล็กน้อยที่จู่ๆเขาก็จับมือของนางอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

เอลิออสนิ่งเงียบไปสักพักก่อนที่จะตัดสินใจพูดออกไป

"ข้าขอโทษ"

เมื่อองค์หญิงเอสเธอร์ได้ยินคำขอโทษของ

เอลิออสและความทรงจำเกี่ยวกับคืนนั้นก็ปรากฏขึ้นมาในหัวดวงตาของนางพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที

แต่ในขณะนั้นก็ได้มีแท่งน้ำแข็งที่แหลมคมตกลงมาจากฟากฟ้าจำนวนสามแท่งแต่เอลิออสรู้สึกตัวได้ขึ้นมาก่อนและรีบโอบกอดองค์หญิงเอสเธอร์ก่อนที่จะร่ายเวทย์ป้องกันขึ้นมา

เปลวไฟที่ก่อตัวกันเป็นเสมือนโล่ที่คอยคุ้มกันตั้งตระหง่านอยู่เหนือหัวของทั้งสองคนอย่างรวดเร็วทำให้แท่งน้ำแข็งที่โดนกระทบกับเปลวไฟนั้นมันก็ละลายและระเหยไปในทันที

ไม่นานเสียงปรบมือก็ดังขึ้นมาจากที่ไกลๆและค่อยๆใกล้ขึ้นมาเรื่อยๆจนได้เห็นร่างที่กำยำของชายหนุ่มร่างนึงที่กำลังปรบมือและใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

"ท่านพี่?"

"ท่านคิดจะทำอะไร?!"

องค์หญิงเอสเธอร์ถามออกมาด้วยความตกใจ

"อืม... เป็นภาพที่แปลกประหลาดดีนะ"

"น้องเขยกำลังกอดกับพี่สาวของภรรยา?"

องค์รัชทายาทรูเพิร์ทพูดขึ้นมาด้วยความสนุกและไม่ได้สนใจคำถามขององค์หญิงเอสเธอร์เลยด้วยซ้ำ

เมื่อได้ยินอย่างนั้นองค์หญิงเอสเธอร์ก็ผละตัวออกจากอ้อมแขนของเอลิออสทันที

องค์รัชทายาทรู้เพิร์ทมองเห็นว่าเอลิออสไม่ได้มีปฏิกิริยาตื่นตกใจอะไรเลยทำให้เขาโมโหอยู่บ้าง

"น้องเขย~ เจ้าคงไม่ได้โกรธข้าหรอกใช่ไหม?"

"ข้าเพียงล้อเล่นกับเจ้านิดเดียวเอง~"

"ท่านเล่นเกินไปแล้ว!"

องค์หญิงเอสเธอร์หันไปพูดอย่างเคืองๆ

"หืม... เอสเธอร์เจ้าคิดว่าข้าเล่นแรงไปงั้นรึ?"

"แต่ถ้าเขาเกิดตายขึ้นมาจริงๆนั้นก็คงจะเป็นความผิดของเขานั้นแหละที่หลบไม่ได้เอง"

"เจ้าก็รู้ว่าเวทย์นี้เป็นเวทย์พื้นฐานเลยนะ~"

"ข้าไม่ได้ถือโทษอะไรอยู่แล้ว"

เอลิออสเดินตรงไปยังองค์รัชทายาทรูเพิร์ท

"ถึงเจ้าจะโจมตีข้าอย่างสุดกำลังก็คงจะทำอะไรข้าไม่ได้อยู่ดีนั้นแหละ เสียใจด้วย.."

เอลิออสไปพูดอยู่ข้างๆตัวของเขาและเดินจากไป

ทำให้องค์รัชทายาทรูเพิร์ทโมโหขึ้นมาเพราะเขาไม่คิดว่าเอลิออสจะกล้าถึงขนาดมาพูดแบบนี้กับเขาเขาเป็นใคร? เขาเป็นถึงองค์รัชทายาทของราชอาณาจักรเลยนะแต่ไอ้เจ้าอวดดีนี้มันก็แค่องค์ชายที่บังเอิญได้มาสมรสกับน้องสาวของเขาก็เท่านั้น

หลังจากที่องค์รัชทายาทรูเพิร์ทตั้งสติได้ขึ้นมานั้นเขาก็พูดขึ้นมาอีกครั้งอย่างสนุกสนาน

"ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะติดใจหญิงสาวหอนางโลมนางนั้นถึงขนาดเอามันมาเลี้ยงดูแบบนี้นะเนี่ย~"

"น่าสนใจๆ~ แล้วอีกเก้าคนที่เหลือล่ะ?"

ที่เขาพยายามพูดถึงเรื่องพวกนี้ก็เพราะว่าตรงนี้มีองค์หญิงเอสเธอร์ยืนอยู่ยังไงล่ะถ้าตรงนี้มีแค่เขาและเอลิออสเขาก็คงไม่พูดถึงเรื่องนี้ให้เหนื่อยหรอกเพราะว่ามันจะไม่ได้ประโยชน์อะไร

"เป็นแผนการที่น่าประทับใจดีนะ.."

"แต่มันออกจะสิ้นคิดเกินไป เข้าใจใช่หรือไม่?"

เอลิออสพูดเสร็จเขาก็เดินจากไปทันทีโดยที่ไม่ได้หันมามององค์รัชทายาทรูเพิร์ทเลยว่าเขาจะโกรธขึ้นมามากขนาดไหนหรือองค์หญิงเอสเธอร์จะเข้าใจผิดหรืออะไรเขาไม่ได้สนใจถึงเรื่องพวกนี้อีกต่อไป...

ก่อนที่องค์รัชทายาทรูเพิร์ทจะง้างมือโจมตีอีกครั้งเขาก็ได้เห็นร่างๆนึงทำให้เขาหวาดเกรงอยู่บ้างนั้นก็คือ หัวหน้าองครักษ์

จากที่กำลังง้างมือจะโตมตีกลับกลายมาเป็นปัดฝุ่นที่เสื้อแทนถึงแม้มันจะไม่มีฝุ่นเลยสักนิดก็เถอะ เขาเดินจากไปโดนที่ไม่ได้กล่าวอะไรแต่ในใจนั้นคับแค้นจนไม่อาจจะอยู่ร่วมโลกกับเอลิออสได้

'เจ้าต้องเสียใจไปตลอดชีวิตที่กล้ามาต่อกรกับ

คนอย่างข้า... จักรพรรดิองค์ต่อไป!'

หลังจากองค์รัชทายาทรูเพิร์ทเดินจากไปแล้วนั้นหัวหน้าองครักษ์ก็รีบเดินมาหาองค์หญิงเอสเธอร์

"ฝ่าบาท! ท่านไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมเพคะ?"

"อืม เป็นเพราะองค์ชายเอลิออสไหวตัวทันมันจึงทำให้ข้าปลอดภัยจากท่านพี่ได้"

หัวหน้าองครักษ์ถอนหายใจเล็กน้อย

"ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีไปนะเพคะ..."

"ข้าไม่อาจรู้ได้เลยว่าองค์รัชทายาทจะทำอะไรต่อไป?"

"อ้อ! องค์หญิงแอลลิสันถามหาท่านอยู่เพคะ"

มุมมืดแห่งหนึ่ง...

"ฝ่าบาท ท่านเรียกข้ามีเรื่องอะไรงั้นรึ?"

ชายหนุ่มร่างกำยำกำลังคุกเข่าถามอย่างหงุนงง

"ข้ามีงานให้เจ้าทำ"

ชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่เก้าอี้ที่แสนสบายและกำลังจิบไวน์ราคาแพงอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไร

"งาน?"

"จัดมาเลยเพคะ! ข้าทำได้ทุกอย่างเพียงแค่มันทำให้ข้าและน้องสาวของข้าสบายได้~

ข้าก็จะทำ!"

ชายหนุ่มร่างกำยำพูดขึ้นด้วยใบหน้าตื่นเต้นยิ่งเพราะถ้าเขาทำงานตามที่เจ้านายผู้นี้สั่งได้สำเร็จเขาก็จะได้ของรางวัลอย่างมหาศาลแน่นอน

ชายหนุ่มร่างกำยำผู้นี้เมื่อก่อนเขาเป็นแค่คนเร่ร่อนที่คอยไปขโมยอาหาร ขโมยเสื้อผ้าหรือฆ่าพวกคนรวยๆเพื่อเอาของที่ได้มานั้นไปให้น้องสาวของเขาใช้แต่มาวันนึงเขาก็ได้ไปเป็นข้ารับใช้ของผู้เป็นเจ้านายคนนี้ทำให้ชีวิตของเขาเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆและมีเงินไปซื้อของกินดีๆหรือเสื้อผ้าดีๆให้น้องสาวเขาใส่สักทีทำให้ชายร่างกำยำผู้นี้สำนึกบุญคุณของเจ้านายเป็นอย่างมากและในครั้งนี้ผู้เป็นเจ้านายของเขากลับมีงานให้เขาได้ทำอีก มีรึที่เขาจะปล่อยโอกาสนี้ไป?

หลังจากคุยเรื่องรายละเอียดกันเสร็จสับนั้น

ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายก็ออกคำสั่งไปทันที

"ข้าไม่น้อมรับความผิดพลาดเด็ดขาด!"

"โอ้! ท่านไว้ใจข้าได้ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง!"

ชายร่างกำยำก้มหัวเล็กน้อยก่อนที่จะเดินจากไป

"หึ! จงทุกข์ทรมานไปซะ~"