หนังสือเปลี่ยนชะตา

สินก็คงยังเป็นเชฟเหมือนเดิม เขาทำเมนูอะไรก็ต้องอธิบายของที่มาอาหารให้กับลูกค้าได้ฟัง รวมถึงคุณสรรพคุณของวัตถุดิบที่ลูกค้าได้ทานเข้าไปอีกด้วย อย่างเช่นเมล็ดงาดำที่จะช่วยในเรื่องของการช่วยผลัดผิวที่เสียออกไปได้ ทำให้ผิวสวยงาม สมบูรณ์ แข็งแรง ซึ่งท่านหญิงแอนนาต่างก็ชื่นชอบมันเป็นอย่างมาก จากตอนแรกที่ไม่ชอบรสชาติของมันเลย ก็ได้ขอสินเพิ่มอีกนิดหน่อย ส่วนมิร่าเธอไม่สนใจอย่างอื่นนอกจากรสชาติอยู่แล้ว อีกอย่างเธอเชื่อว่าท่านปีเตอร์ของเธอจะนำสิ่งที่เป็นประโยชน์ให้เธอทาน จึงไม่ได้มีความต้องการอะไรเป็นพิเศษนอกจากเนื้อปลาที่ฉ่ำหวานอร่อยกำลังดี มื้ออาหารได้ผ่านพ้นไปอย่างราบรื่นไม่มีอะไรนอกเหนือจากความอร่อย ทั้งสามต่างก็ชมฝีมือการทำอาหารของสินเป็นอย่างมาก แม้ท่านดยุคจะปากแข็งเหมือนไม่ยอมรับเหมือนเดิมก็เถอะ แต่ปฏิกิริยาที่เขาได้แสดงออกมานั้นมันไม่ใช่อย่างนั้นเลย สินเริ่มเก็บจานเมนูหลักออกไป ทั้งสามคนที่ยังไม่อยากจะกลับเลยอยากจะทานต่อเรื่อยๆก็กำลังจะลุกขึ้น แล้วชำระค่าอาหาร แต่สินก็ได้ห้ามเอาไว้ก่อน“เดี๋ยวก่อนซิขอรับ มื้ออาหารยังไม่ได้หมดลงไปเสียหน่อย พวกท่านยังไม่ได้ทานขนมหวานกันเลย..” สินกล่าวอย่างนั้นก่อนจะหยิบยกจานออกมาสามจานพร้อมกับขนมหวานที่ไม่มีใครเคยเห็น ผู้คนที่เห็นก็เริ่มที่จะอิจฉากันเข้าไปใหญ่ เพราะสิ่งที่ปรากฏให้พวกเขาได้เห็นนั้นก็คืออะไรก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าพวกมันดูน่าทานเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังไม่ใครกล้าถามออกไป เพราะเกรงกลัวอำนาจของครอบครัวนี้“น่าทานมากเลยเจ้าค่ะท่านปีเตอร์.. ว่าแต่สิ่งนี้มันถูกเรียกว่าอะไรอย่างนั้นหรือเจ้าคะ..” มิร่ากล่าวถามพร้อมกับมองไปยังจานของเธอ ตรงกลางจานเป็นเจ้าก้อนอะไรสักอย่างเด้งดึ๋งดูน่าทาน รอบข้างมีผลไม้ที่เธอรู้จักอยู่ สตรอว์เบอร์รี่ กีวี่ และแบล็คเบอร์รี่หั่นเป็นชิ้นสวยงาม มีผลสีขาวกับความมันแววบนตัวของผลไม้อีกนิดหน่อย ควันไอเย็นลอยออกมาอย่างเด่นชัด“เมนูของหวานนี้มีชื่อว่า ‘พุดดิ้งผลไม้’ ขอรับ ..เราจะทานเจ้าก้อนพุดดิ้งนี้กับผลไม้เชื่อมที่อยู่ข้างๆ .. ยังไงก็ลองทานดูก่อนขอรับ ข้าเชื่อว่ามันจะถูกปากของท่านทั้งสามคนอย่างแน่นอน..” สินกล่าวไปพร้อมกับยิ้ม แน่นอนว่าทั้งสามที่ไม่เคยทานอะไรอย่างนี้ก็อดที่จะขอเพิ่มไม่ได้ สินก็ยกมาเสิร์ฟให้กับทั้งสามคนเพิ่มอีกจานหนึ่ง พวกเขาดูมีความสุขกันเป็นอย่างมาก“เจ้าทำอาหารได้เก่งนี่หนุ่มน้อย .. สนใจมาทำงานกับข้าหรือเปล่าล่ะ.. ข้าสามารถให้เจ้าได้เลยเดือนละ 50 เหรียญทอง..” ดยุคกล่าวออกมาเพื่อเชิญชวนให้สินนั้นมาทำงานที่ปราสาทของเขา โดยที่สินยังไม่ได้ทราบเลยว่าเขาจะต้องไปทำงานที่ปราสาทประจำเมืองแห่งนี้“น่าสนใจขอรับ แล้วให้ข้าไปทำอะไรอย่างนั้นหรือขอรับ .. ท่านคิดจะเปิดร้านอาหารอย่างนั้นรึ..” สินกล่าวถามก่อนเพื่อขอทราบรายละเอียดงาน ถ้ามันน่าสนใจเขาก็เลือกที่จะทำมัน ตอนนี้ทุกอย่างเป็นเงินเป็นทอง ถ้าไม่เลือกงานก็ไม่มีวันตาย“ข้าไม่ได้ให้เจ้าไปเป็นพ่อครัวที่ร้านอาหารสักหน่อย แล้วอีกอย่างข้าก็ไม่ได้คิดจะเปิดร้านอาหารด้วย ข้าจะให้เจ้าไปทำงานเป็นพ่อครัวหลวงที่ปราสาทของข้าน่ะ เจ้าคิดว่ายังไง.. เงินเดือนของเจ้าก็ไม่น้อยเลยนะ แต่ด้วยคุณสมบัติอย่างเจ้านั้น ราคานี้มันก็สมเหตุสมผลแล้ว..” วาทารัสกล่าวตามหลักความจริง เพราะจากที่ดูแล้วชายคนนี้รอบรู้เรื่องวัตถุดิบ และการทำอาหารอย่างแท้จริง อีกอย่างดูเหมือนว่าภรรยาและลูกสาวของเขาจะชอบฝีมือของพ่อหนุ่มนี้อีกด้วย“ดีแล้วเจ้าค่ะ.. ข้าอยากให้ท่านปีเตอร์ช่วยเหลือในการสอนทำอาหารหลายๆอย่าง อยู่ใกล้กันมากขึ้นก็สะดวกไม่น้อยเลยทีเดียว..” มิร่ากล่าวออกมาอย่างร่าเริง เพราะชายที่เธอชื่นชอบนั้นกำลังจะเข้าไปทำงานที่ปราสาทครอบครัวเธอ จะได้มีเวลาทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ได้อย่างสะดวก อยากเจอเมื่อไหร่ก็ได้เจอ แต่มันผิดกับสิน และท่านดยุคในตอนนี้ สินที่ไม่ได้คาดคิดว่าครอบครัวของมิร่าจะเป็นถึงเชื้อพระวงศ์หรืออะไรทำนองนี้ การแต่งตัวของพวกเขาอาจจะดูดี แต่มันก็ไม่อาจจะเทียบกับที่เขาเห็นในโลกของเขาเลย แต่เขาดันลืมไปว่าต่างโลกนี้คุณภาพสิ่งของมันจะต่ำกว่าที่เขาเคยชินและถ้าเป็นอย่างที่ชายคนนี้ได้กล่าวมานั้น ก็หมายความว่าครอบครัวนี้เป็น ราชา ราชินี แล้วก็มิร่าคือเจ้าหญิง แล้วเขาจะต้องพูดยังไงดีล่ะเนี้ย ทั้งชีวิตก็ไม่เคยต้อนรับราชวงศ์เลยสักครั้งเดียว ส่วนวาทารัสที่หลงลืมว่าลูกสาวของเขาชื่นชอบชายหนุ่มคนนี้อยู่ เขาก็เริ่มโวยวายในทันที“ไม่ๆๆ ข้าไม่จ้างเจ้าละ .. ไปๆกลับได้แล้ว แล้วนี่คือเงินสำหรับค่าอาหารที่แสนวิเศษนี่ หวังว่ามันคงจะพอนะ..” วาทารัสกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นยืน จากนั้นเขาก็ยื่นถุงเหรียญทองที่น่าจะมีอย่างน้อยๆก็มีสิบเหรียญเห็นจะได้ ท่านหญิงแอนนาที่เห็นท่าทางของสามีก็นำมือป้องปากก่อนจะหัวเราะเบาๆ“เข้าใจแล้วขอรับ.. แต่เรื่องเงินในวันนี้ข้าไม่สามารถคิดเงินได้ขอรับ ท่านมิร่าได้ช่วยเหลือกิจการของข้าเอาไว้มากมายนัก ตัวข้าตั้งใจที่จะเลี้ยงอาหารมื้อนี้เป็นการขอบคุณอยู่แล้วขอรับ..” สินที่เริ่มเข้าใจทุกอย่างก็กล่าวออกมาอย่างสุภาพ และไม่ได้ร้อนรนใดๆ แต่ด้วยคำเรียกที่สินคิดว่าเหมาะสมนั้น มันกลับทำให้มิร่าไม่ชอบใจกับมันเป็นอย่างมาก“ท่านปีเตอร์ ทำไมท่านถึงเรียกข้าไม่เหมือนเดิมล่ะเจ้าคะ .. แล้วก็ท่านพ่อ ท่านเป็นถึงดยุคผู้มีชื่อเสียง จะกลับคำง่ายๆอย่างนี้ได้อย่างไรกันล่ะเจ้าคะ ..กลับมาก่อนเจ้าค่ะ..” มิร่ากล่าวกับสินอย่างงอนๆ ก่อนจะวิ่งออกตามท่านพ่อของตัวเองไป ท่านหญิงแอนนาที่เหลืออยู่ภายในร้านคนเดียวก็เอ่ยขึ้นมา“ทั้งสองคนก็อย่างนี้แหละหนุ่มน้อย ทำตัวเหมือนกับเป็นเด็กๆไปได้ ส่วนเงินนี้เจ้าควรรับมันเอาไว้นะ ถึงมันจะไม่ได้มากพอสำหรับอาหารที่แสนจะวิเศษอย่างนี้ก็ตาม..” เธอกล่าวออกมาก่อนจะหันหลังเตรียมจะเดินจากไป แต่สินก็ได้ห้ามเอาไว้ก่อน“เดี๋ยวก่อนขอรับท่านผู้หญิง..” สินหยิบเหรียญทองในนั้นออกมา 1 เหรียญก่อนจะหยิบเงินของตัวเองทอนลงไปในถุง แล้วยื่นมันคืนให้กับท่านหญิงแอนนาไป“ท่านคงเข้าใจผิดแล้ว ราคาที่ท่านทั้งสามได้ทานไปนั้น คอร์สอาหารชุดนี้มีราคา 5 เหรียญเงินเท่านั้น สามท่านรวมเป็น 15 เหรียญเงิน ไข่ดอง และท้อปปิ้งอื่นๆที่เพิ่มเข้ามาราคา 2 เหรียญเงิน ส่วนของหวานจานนั้นราคาจานละ 1.5 เหรียญเงินเท่านั้น ดังนั้นราคาทั้งหมดจะเป็น 21 เหรียญเงินกับอีก 50 เหรียญทองแดงขอรับ ข้าลดให้เหลือเหรียญ 20 เหรียญเงินพอดิบพอดี.. นี่คือเงินทอนของท่านขอรับ..” สินกล่าวออกมา แน่นอนว่ามันยิ่งทำให้ท่านหญิงชื่นชอบชายหนุ่มคนนี้เข้าไปอีก เขาไม่คิดที่จะฉวยโอกาสรวยทางลัด แอนนาหยิบถุงคืนมาตามความตกใจของสินก่อนจะพูดออกมา“เจ้าขายอาหารอร่อยอย่างนี้ในราคาที่ถูกมันก็ดีอยู่หรอกนะ.. แต่ก่อนที่เจ้าจะรวยได้ก็เหนื่อยตายกันก่อนพอดี.. เอาไว้ข้าจะมาใช้บริการใหม่ก็แล้วกัน..” สินที่ได้ยินอย่างนั้นก็เอ่ยตอบกลับในทันที“ราคานี้มันถูกหั่นลดลงมาถึง 50 เปอร์เซ็นต์น่ะขอรับ เพราะว่าวันนี้ข้าเปิดร้านวันแรก ก็เลยตั้งใจจะลดเพื่อโปรโมทสินค้าของตัวเองน่ะขอรับ อีกอย่างวันนี้ข้าก็รับทำอาหารกลางวันนะขอรับ ถ้าท่านสนใจก็สามารถมาใช้บริการอีกครั้งได้ แน่นอนว่าเมนูเช้ากลางวันเย็นจะแตกต่างกันขอรับ..”สินยังคงไม่ลืมว่าตัวเองคือพ่อค้า และยังได้กล่าวชวนให้ทั้งสามมาใช้บริการอีกครั้งในตอนกลางวัน แน่นอนว่าท่านหญิงก็ไม่ได้ปฏิเสธ และจะมาใช้บริการในตอนกลางวันอย่างแน่นอน...
error loaded

พุดดิ้งเด้งดึ๋งมาเสิร์ฟแล้วค้าบบบบ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 101

คล้ายกับเรื่องหนังสือเปลี่ยนชะตา ที่คุณอ่าน

หนังสือเปลี่ยนชะตา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 101

คล้ายกับเรื่องหนังสือเปลี่ยนชะตา ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้