ระบบร้านอาหารสุดยอด กับภารกิจพลิกชีวิต พิชิตเงินล้าน

บทที่ 57 เปิดใช้งานโมดูลระบบสังเคราะห์

คนที่พูดคือชายร่างใหญ่ที่ซื้อข้าวกล่องเป็นคนแรก ปากของเขายังเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย

"อ้าว พี่ต้าฉือ นี่ก็กินร้านนี้เหรอ" สองคนที่มาใหม่เห็นชายร่างใหญ่ก็ทักทายด้วยความดีใจ "ในเมื่อพี่ต้าฉือบอกว่าอร่อย พวกเราก็กินร้านนี้แหละ"

ไป๋เยี่ยยิ้มกว้างกว่าเดิม "พวกคุณจะรับอะไรดีครับ มีทั้งแบบผักล้วน เนื้อล้วน หรือเนื้อสองอย่างผักสองอย่างครับ"

ทั้งสองคนเลือกแบบเนื้อสองอย่างผักสองอย่างเหมือนกัน ผู้ชายคนเดิมก็ไม่ลืมที่จะพูดขึ้น "พวกนี้เป็นน้องชายฉันเอง ลดราคาให้พวกเขาสองคนด้วยนะ"

ไป๋เยี่ยยิ้มร่า ไม่ได้ถือสาอะไร "ได้เลยครับ วันนี้เปิดร้านวันแรก ลดราคาพิเศษสุดๆ ขาดทุนนิดหน่อยไม่เป็นไร"

ทั้งสองคนหัวเราะชอบใจ ถือถาดอาหารไปกินกับพี่ต้าฉือ

พอได้เริ่มกิน ทุกคนก็อดพยักหน้าเห็นด้วยไม่ได้

"รสชาติดีจริงๆ!"

"ไม่เลว ไม่เลว ถึงจะสิบสองหยวนแต่ก็ใช้ได้ เฮ้ น้องชาย เติมข้าวได้อีกใช่ไหม?"

ไป๋เยี่ยพยักหน้าอย่างแรง "ใช่ครับ ยังมีข้าวอีกเยอะ กินให้อิ่มเลยครับ"

หลังจากนั้นก็มีคนทยอยมาซื้ออีกหลายคน ส่วนใหญ่ถูกดึงดูดมาจากสามคนแรก พอมองเห็นอาหารค่อยๆ ลดลง รอยยิ้มของไป๋เยี่ยก็กว้างขึ้นเรื่อยๆ

ถึงราคาจะไม่ได้ถูก แต่มีทั้งข้าวทั้งกับ แถมยังร้อนๆ อยู่เลย พอได้ลิ้มรสก็รู้ว่าอร่อยจริง เสียงบ่นในใจของทุกคนก็หายไป

เพราะรสชาติข้าวกล่องของเขานั้นอร่อยเทียบเท่าอาหารจานเดียว และถึงจะเทียบกับอาหารจานเดียวในร้านอาหารเล็กๆ แถวนี้ ก็อาจจะสู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

แถมไป๋เยี่ยยังให้ปริมาณอาหารเยอะ ถึงจะเติมข้าวไปครึ่งกล่อง กับข้าวก็ยังพอกิน ทำให้ทุกคนบอกว่าคุ้มค่ามาก

ภารกิจสำเร็จลุล่วงไปได้อย่างง่ายดาย ไป๋เยี่ยยิ้มทักทายทุกคน ก่อนจะปิดประตูรถและฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีแล้วขับรถกลับบ้าน

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ทำภารกิจสำเร็จ! รางวัลที่ 1: ค่าประสบการณ์ 5 แต้ม รางวัลที่ 2: เงิน 99 หยวน โปรดตรวจสอบ]

ภารกิจง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก เหมือนมีคนเอาเงินมาให้ถึงที่

ไป๋เยี่ยกลับไปตรวจสอบรายรับ

วันนี้ขายกับข้าวหมดเกลี้ยง เหลือข้าวสวยอีกนิดหน่อย แต่พอตรวจสอบดูแล้ว ไป๋เยี่ยก็รู้สึกใจหาย

เหมือนจะไม่ได้กำไร

แถมถ้าไม่ได้เงินรางวัลจากระบบ เขาอาจจะขาดทุนด้วยซ้ำ

ไม่ได้ๆ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเขาจะเอาอะไรกิน

เป็นเพราะช่วงนี้ผักค่อนข้างแพง ไม่ใช่แค่เนื้อ ผักก็แพง ดังนั้นข้าวกล่องผักล้วนราคาแปดหยวน ขายไปหนึ่งกล่องก็ขาดทุนไปหนึ่งหยวน

ส่วนข้าวกล่องที่เขาขายให้ลูกค้ากลุ่มแรก เพื่อให้ลูกค้าประทับใจ ก็เลยให้เนื้อเยอะเป็นพิเศษ ทำให้ไม่ได้กำไรเช่นกัน

ไป๋เยี่ยนั่งกุมขมับคิดหาวิธีเพิ่มรายได้และลดรายจ่ายอยู่ในครัว

ตอนนี้ผักมันแพงจริงๆ

มันฝรั่งไม่แพงมากนัก ราคาผักกาดขาวก็ยังพอไหว แต่พวกมะเขือยาว ผักกาดฮ่องกง และผักนอกฤดูอื่นๆ ราคาก็จะสูงตามไปด้วย

ไป๋เยี่ยรู้แล้วว่าปัญหาของเขาคืออะไร

เมื่อก่อนเขาทำงานในครัวของร้านอาหาร ซื้อแต่วัตถุดิบที่ดีที่สุด ไม่ต้องคิดเรื่องต้นทุน เพราะราคาขายของร้านได้รวมราคาวัตถุดิบในช่วงที่แพงที่สุดไว้แล้ว

ต้นทุนแบบนั้น แผงขายข้าวกล่องเล็กๆ ของเขาไม่สามารถรับไหว

แต่ถ้าขายแต่ของถูกๆ ก็คงไม่น่าดึงดูดใจลูกค้า

ไป๋เยี่ยคิดไม่ออก เลยเปิดระบบขึ้นมา พอมองไปที่ตัวเลขแถวบนสุด เขาก็ตบหน้าผากตัวเองดังฉาด

เขาลืมเรื่องค่าประสบการณ์ไปได้ยังไง

ก่อนหน้านี้ระบบเคยบอกแล้วว่าค่าประสบการณ์เอาไว้ใช้อัพเกรดและสุ่มโมดูลใหม่

ทุกครั้งที่ทำภารกิจสำเร็จ เขาจะสนใจแต่เงินรางวัล ไม่เคยสนใจค่าประสบการณ์เลย

ค่าประสบการณ์น่าจะเป็นสิ่งที่ล้ำค่ากว่าเงิน เพราะเงินเขาสามารถหาได้ในชีวิตจริง แต่ค่าประสบการณ์จะได้จากการทำภารกิจเท่านั้น แถมแต่ละครั้งยังได้น้อยนิด บางทียังไม่ถึงสิบแต้มด้วยซ้ำ

ไป๋เยี่ยมองไปที่ค่าประสบการณ์ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

มีตั้ง 235 แต้ม รวมกับ 5 แต้มที่เพิ่งได้จากภารกิจเมื่อกี้ด้วย

จำได้ว่าตอนไปทำอาหารที่บ้านตระกูลเฉินก่อนปีใหม่ ค่าประสบการณ์ของเขามีแค่ 90 แต้ม ไม่พอให้เขาใช้สุ่มได้สักครั้ง ไม่นึกเลยว่าตอนนี้จะมีเยอะขนาดนี้

ไป๋เยี่ยไม่รอช้า รีบเลือกสุ่มรางวัลทันที

ใช้ค่าประสบการณ์ครั้งละ 100 แต้ม ไป๋เยี่ยเบิกตากว้างรอผลลัพธ์

วงล้อขนาดใหญ่หมุนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อยๆ ช้าลง และในที่สุดเข็มก็ชี้ไปที่ช่องสีแดงช่องหนึ่ง

ไป๋เยี่ยมองตาม

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สุ่มได้โมดูลสังเคราะห์ ระบบสังเคราะห์จะเปิดใช้งานทันที]

ตรงหน้าไป๋เยี่ยปรากฏหน้าต่างโมดูลขึ้นมาอีกครั้ง

ไม่เหมือนกับโมดูลจัดการวัตถุดิบก่อนหน้านี้ โมดูลสังเคราะห์มีช่องสี่เหลี่ยมสองช่องวางอยู่ซ้ายขวา ทั้งสองช่องว่างเปล่า

ไป๋เยี่ยอ่านคำอธิบายอย่างละเอียดอีกครั้ง จึงเข้าใจวิธีการใช้งานโมดูลสังเคราะห์

โมดูลสังเคราะห์สามารถนำวัตถุดิบระดับเดียวกันมารวมกันได้ หลังจากรวมแล้ว คุณภาพของวัตถุดิบก็จะสูงขึ้น

เป็นแบบนี้นี่เอง

ไป๋เยี่ยปิดระบบ แล้วเดินสำรวจวัตถุดิบในครัว

ตอนทำไข่เจียวมะเขือเทศวันนี้ เขาพบว่ามะเขือเทศที่ซื้อมามีสองลูกที่เสีย

แน่นอนว่าไม่ใช่ไป๋เยี่ยเป็นคนเลือกมา ต้องบอกว่าเป็นความมักง่ายของคนขายที่ยัดไส้มะเขือเทศเสียๆ ใส่ถุงของเขามาตอนที่เขาไม่ทันสังเกต

มะเขือเทศสองลูกนี้ถูกระบบคัดออกไปตอนที่เขากดปุ่มทำความสะอาดวัตถุดิบ

วัตถุดิบไม่ได้คุณภาพ ระบบไม่ยอมรับ

แต่ตอนนี้เหมาะที่จะนำมาทดลองใช้พอดี

แต่จะใช้ยังไงล่ะ? ก่อนหน้านี้ตอนกดปุ่มทำความสะอาดวัตถุดิบและปุ่มหั่นผัก อย่างน้อยก็ยังมีตัวเลือกให้เขาเลือกชนิดและปริมาณผัก

แต่ตอนนี้กลับไม่มีอะไรให้เลือกเลย?

ขณะที่ไป๋เยี่ยกำลังคิด เขาก็พบว่ามะเขือเทศเน่าสองลูกในมือหายไปแล้ว ไปปรากฏอยู่ในช่องสี่เหลี่ยมทั้งสองของระบบแทน

เป็นแบบนี้นี่เอง! สะดวกกว่าที่คิดอีก!

สังเคราะห์!

ไป๋เยี่ยกดปุ่มยืนยันด้วยความคิด

แสงวาบขึ้น ในเวลาไม่ถึงวินาที มะเขือเทศเน่าเสียสองลูกก็หายไป ปรากฏเป็นมะเขือเทศลูกใหม่ในช่องด้านล่าง

เอ๊ะ มะเขือเทศเน่าๆ สองลูก กลายเป็นลูกที่สมบูรณ์ได้ยังไงเนี่ย?

ไป๋เยี่ยหยิบมะเขือเทศลูกนั้นขึ้นมา ผิวสีแดงสดใส เต่งตึง ดูสดใหม่มากๆ

ส่วนที่เคยเน่าเสีย มองหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ใช้โมดูลสังเคราะห์สำเร็จ กำลังเริ่มเปิดใช้งานฟังก์ชันตรวจสอบคุณภาพวัตถุดิบ]

ไป๋เยี่ยรู้สึกงงงัน แล้วก็สังเกตเห็นข้อความเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนมะเขือเทศในมือ

[มะเขือเทศเกรดต่ำที่ซื้อจากตลาดขายส่ง (ใช้ปุ๋ยเคมี)]

ข้อความนั้นปรากฏขึ้นเพียงไม่กี่วินาทีแล้วก็หายไป ไม่ได้ค้างอยู่ให้รำคาญสายตา

หืม? เป็นของเกรดต่ำด้วยเหรอ?

นี่มันก็มะเขือเทศธรรมดาทั่วไปนี่นา?

ไป๋เยี่ยขมวดคิ้ว

เขาไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองซื้อของมาตั้งสองปี สุดท้ายกลับได้ของเกรดต่ำมา สายตาแย่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

ไป๋เยี่ยหยิบไข่ไก่มาสองฟอง ข้อความที่ปรากฏขึ้นแวบเดียวบนไข่ก็ทำให้เขาขมวดคิ้วเช่นกัน

[ไข่ไก่เกรดต่ำที่ซื้อจากตลาดขายส่ง (เลี้ยงด้วยอาหารสัตว์)]

ไป๋เยี่ยนำไข่ไก่สองฟองมารวมกัน

ชื่อของไข่ไก่เปลี่ยนจาก [ไข่ไก่เกรดต่ำที่ซื้อจากตลาดขายส่ง (เลี้ยงด้วยอาหารสัตว์)] 

กลายเป็น [ไข่ไก่บ้านเกรดธรรมดา (เลี้ยงแบบปล่อย)] ส่วนข้อมูลอื่นๆ เช่น คุณค่าทางโภชนาการ ก็มีการเปลี่ยนแปลงด้วย

ไป๋เยี่ยเข้าใจแล้ว รีบหยิบมะเขือเทศมาอีกสองลูกเพื่อทำการสังเคราะห์

แน่นอนว่าชื่อของมะเขือเทศเปลี่ยนจาก [มะเขือเทศเกรดต่ำที่ซื้อจากตลาดขายส่ง (ใช้ปุ๋ยเคมี)] กลายเป็น [มะเขือเทศบ้านเกรดธรรมดา]

อื้อ! น่าสนใจจริงๆ