หวนคืนสู่ห้วงฝัน

หลายวันผ่านไปจางซวนก็หายเศร้าใจและกลับมาร่าเริงอีกครั้งจางซวนออกเดินทางอีกครั้งและเดินไปยังเส้นทางที่หลิงจวินเตรียมไว้ให้ขณะที่จางซวนจากไปผู้คนในเมืองพากันโบกมือลาและมอบอาหารจำนวนมากให้กับจางซวน

ผึ้งวิญญาณที่หลับมาโดยตลอดก็ตื่นขึ้นเมื่อถึงเวลาอาหารของมันราชินีผึ้งวิญญาณตัวนี้ค่อนข้างเกียจคร้านนอกจากกินแล้วส่วนใหญ่ก็จะนอนหลับอยู่ในกำไรสัตว์อสูรที่ทางฝ่ายสัตว์อสูรมอบให้

ทางด้านยอดเขาที่หลิงจวินนั่งอยู่ต่อหน้าหลุมศพอยู่ๆก็มีร่างจำนวนมากพุ่งเข้ามาแต่ละคนมีจิตสังหารแผ่ออกมาอย่างชัดเจน

“เป็นที่นี่แหละคนของพวกเราน่าจะขาดการติดต่อจากที่นี่” เสียงที่เย็นชาดังขึ้น

คนเหล่านี้ล้วนแต่เป็นขอบเขตปราณแท้และในกลุ่มยังมีโอสถทองอยู่สองคนและพวกเขาสวมชุดสำของสำนักหลอมวิญญาณ

“ผู้อาวุโสมีคนอยู่”หนึ่งในศิษย์มองไปยังร่างของชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าหลุมศพ

“ฆ่าทิ้งซะ”ผู้อาวุโสสำนักหลอมวิญญาณกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

“ในที่สุดพวกเจ้าก็มาข้ารอพวกเจ้ามานานแล้ว” หลิงจวินที่เงียบอยู่ลุกขึ้นก่อนจะมองมายังคนของสำนักหลอมวิญญาณ

“หืมเจ้าเป็นใคร” สีหน้าของผู้อาวุโสสำนักหลอมวิญญาณเปลี่ยนไป

“ข้าเป็นใครพวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้”หลิงจวินกล่าวเสร็จแรงกดดันที่ทรงพลังก็ระเบิดขึ้น

“ขอบเขตโอสถขั้นสมบูรณ์แย่แล้วหนีเร็ว”สีหน้าของผู้อาวุโสสำนักหลอมวิญญาณเปลี่ยนไปกรีดร้องออกมาขณะวิ่งหนีทันที

“วันนี้พวกเจ้าอย่าหวังว่าจะหนีไปได้แม้แต่คนเดียว”วงแหวนเพลิงที่ทรงพลังระเบิดออกมาก่อนจะแผดเผาร่างของพวกศิษย์สำนักหลอมวิญญาณจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

“เป็นไปไม่ได้วิชาวงแหวนเพลิงสุริยัน ทำไมเจ้าถึงใช้วิชานี้ได้วิชานี้เป็นของหุบเขา....อ๊ากกกกกกกกก” ผู้อาวุโสสำนักหลอมวิญญาณที่เห็นวงแหวนเพลิงด้านหลังของหลิงจวินก็กลายเป็นหวาดกลัวเพราะรู้จักวิชานี้และวิชานี้เป็นของขุมอำนาจระดับสูงในพันธมิตรเซียนแต่ยังไม่ทันจะได้กล่าวจนจบร่างของผู้อาวุโสสำนักหลอมวิญญาณก็ถูกแผดเผาตายไปซะแล้ว

“ฮึคนที่รู้มากอย่างเจ้าสมควรจะตายแล้ว” หลิงจวินกล่าว

ขณะเดียวกันหลังจากเกิดเรื่องหลายอย่างสำนักจินจิ้งที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ส่งคนมาตรวจสอบเมื่อมาถึงเมืองขนาดเล็กพวกเขาก็ได้ข้อมูลบางอย่างมา

“คนที่ช่วยแก้พิษให้กับชาวเมืองคือศิษย์ของฝ่ายปรุงยาในสำนักไผ่น้อยไม่ผิดแน่ดูเหมือนคนๆนั้นจะเป็นคนเดียวกับที่สหายซวนหยวนป้าข้อร้องให้ข้าสังหาร” ชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าว

ชายหนุ่มคนนี้คือหนึ่งในอัจฉริยะของสำนักจินจิ้งและเป็นผู้ทรงพลังพอๆกับซวนหยวนป้าทั้งสองถือเป็นสหายกันเพราะสองตระกูลไปมาหาสู่กันบ่อยครั้ง

“ศิษย์พี่ป่ายจะลงมือหรือไม่”ศิษย์คนหนึ่งกล่าว

“ในเมื่อซวนหยวนป้ายอมติดหนี้บุญคุณข้าขนาดนี้แน่นอนว่าข้าย่อมลงมือสั่งให้คนติดตามการเคลื่อนไหวของชายคนนั้นเอาไว้หากชายคนนั้นอยู่ห่างจากเมืองเมื่อไหร่ค่อยลงมือ”ป่ายจิงกล่าว

“ขอรับ”

จางซวนไม่ได้รู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นและออกเดินทางอย่างสบายใจเมื่อผ่านมาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งจางซวนก็แสดงตัวตนว่าเป็นนักปรุงยาและมีความรู้เรื่องแพทย์และได้ช่วยรักษาโรคของคนในหมู่บ้านอยู่หลายวัน

“ท่านเซียนขอบคุณมากจริงๆที่ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บเรื้อรังให้กับพวกเราพวกเรานั้นออกไปล่าสัตว์เป็นประจำจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะได้รับบาดเจ็บและไม่อาจรักษาบาดแผลได้อย่างถาวร”หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว

“ไม่เป็นอะไรพวกเราทั้งสองฝ่ายล้วนได้ประโยชน์ ข้านั้นสามารถนำความรู้มาประยุกต์ใช้ได้จริงส่วนพวกท่านก็ได้รับการรักษาดังนั้นจึงไม่ต้องคิดว่าติดค้างข้า”จางซวนยิ้ม

“ท่านเซียนถ่อมตัวเกินไปแล้ว”พวกชาวบ้านพากันยิ้มอย่างมีความสุข

“จริงสิท่านเซียนกำลังจะเดินทางไปยังเมืองเหิงใช่หรือไม่” หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว

“ใช่แล้วมีปัญหาอะไรงั้นเหรอ” จางซวนเห็นสีหน้าของชาวบ้านก็รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ

“เมื่อไม่นานมานี้มีกลุ่มคนแปลกๆได้ลงมือตัดเส้นทางระหว่างหมู่บ้านรอบๆและเมืองเหิงทำให้เหล่าพ่อค้าไม่อาจเดินทางจากในตัวเมืองกลับมาที่หมู่บ้านได้พวกเราจึงไม่อาจหาซื้อและนำหนังสัตว์ขายให้กับพวกพ่อค้าเพื่อแลกกับเงินได้ว่ากันว่าคนกลุ่มนั้นแข็งแกร่งมากขนาดคนของเจ้าเมืองเหิงยังทำอะไรไม่ได้” หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยงั้นเหรอแล้วคนพวกนั้นมีความแข็งแกร่งแค่ไหนรู้หรือไม่”จางซวนกล่าว

“พวกเราเป็นแค่คนธรรมดาจึงไม่รู้แต่ว่าหากท่านเซียนจะออกเดินทางควรจะระวังตัวให้ดี”ผู้นำหมู่บ้านกล่าว

“เข่นนั้นข้าขออยู่ที่นี่สักสองสามคืนก่อนแล้วค่อยว่ากัน”จางซวนกล่าว

“ชีวิตน้อยๆของข้าไม่ควรเอาไปเสี่ยงกับศัตรูที่ไม่รู้จักก่อนอื่นข้าต้องเตรียมการก่อน”จางซวนคิดในใจ

จางซวนนำสมุนไพรที่หาได้รอบๆหมู่บ้านซึ่งเป็นสมุนไพรธรรมดาจางซวนปรุงยาพิษมากมายทั้งผงหญ้าคัน ยาปลุกอารมณ์ ยาหลับฝันยาชนิดไหนที่ปรุงได้จางซวนปรุงมันขึ้นมาทั้งหมด

แต่ขณะเดียวกันชื่อเสียงของจางซวนก็ไปถึงหมู่บ้านข้างๆทำให้มีคนจากหมู่บ้านข้างๆเดินทางมาหาจางซวนเพื่อให้จางซวนช่วยรักษาโรคและอาการบาดเจ็บหลังจากหลายวันผ่านไปจางซวนก็เตรียมพร้อมก่อนจะเริ่มออกเดินทาง

เส้นทางจากหมู่บ้านต่างๆไปยังเมืองเหิงมีเส้นทางเดียวเท่านั้นและเส้นทางนี้ตอนนี้ได้ถูกกลุ่มคนแปลกๆครอบครองอยู่

“ลูกพี่ตอนนี้เมืองเหิงยังไม่ติดต่อมาหรือว่าพวกมันไม่คิดจะทำตามที่ตกลงกันไว้” ชายในชุดดำคนหนึ่งกล่าว

“หากเมืองเหิงไม่ยอมมอบหญิงสาวคนนั้นออกมาพี่ใหญ่ของพวกเราก็จะลงมือโหดเหี้ยมแน่ถึงตอนนั้นเจ้าเมืองเหิงก็ต้องรับผิดชอบเอาเอง”ชายร่างใหญ่ที่ถูกเรียกว่าลูกพี่กล่าวขึ้น

‘พี่ใหญ่ถูกใจหญิงสาวคนนั้นมากจริงๆถึงขั้นยอมมีเรื่องกับเมืองเหิงเพื่อให้ได้ตัวนางมาว่าแต่หากเมืองเหิงติดต่อกับสำนักฝ่ายพันธมิตรเซียนพวกเราจะไม่เจอตอเข้าเหรอ”

“เส้นทางทั้งหมดถูกกลุ่มหมาป่าแดงของพวกเราปิดกั้นเอาไว้แล้วพวกนั้นไม่มีทางติดต่อภายนอกได้หรอก”ชายร่างใหญ่กล่าว

“ลูกพี่มีคนมา”ทันใดนั้นเองก็มีคนชี้ไปทางถนน

จางซวนแต่งตัวเหมือนหมอธรรมดาด้านหลังมีหีบไม้ที่ใส่สมุนไพรเอาไว้อยู่จางซวนค่อยๆเดินเข้ามาอย่างช้าๆมองเห็นกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้าจางซวนก็ตกใจเพราะในกลุ่มมีขอบเขตปราณแท้ขั้นสูงอยู่คนหนึ่ง

“อย่างที่คิดคนพวกนี้ไม่ธรรมดาดีแล้วที่ข้าเตรียมตัวมาอย่างดี”จางซวนคิดในใจ

“หยุดเจ้าเป็นใครแล้วคิดจะไปที่ใด” ชายร่างใหญ่กล่าว

“ข้าเป็นหมอธรรมดาคนหนึ่งตั้งใจว่าจะไปเปิดร้านในเมืองเหิงเพื่อหาเลี้ยงชีพ”จางซวนกล่าว

“หมองั้นเหรอไม่ได้ ตอนนี้เส้นทางนี้ห้ามผ่านหากไม่อยากตายก็ใสหัวกลับไป” ชายร่างใหญ่กล่าว

“ทำไมถึงเป็นแบบนั้นเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ”จางซวนแสดงสีหน้าตกใจ

“อย่าได้สอดรู้จริงสิทิ้งของทั้งหมดเอาไว้แล้วใสหัวไปด้วย” ชายร่างใหญ่ยิ้ม

“แต่สมุนไพรและเม็ดยาพวกนี้เป็นของที่ข้าจำเป็นต้องขายเพื่อแลกกับเงินนะข้าให้ไม่ได้หรอก”จางซวนกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ใครจะสนหากไม่ยอมให้ก็ตายซะ”ชายร่างใหญ่คำรามเตรียมซัดฝ่ามือมาที่จางซวนแต่พริบตานั้นเองเม็ดยาหลับฝันเม็ดหนึ่งก็พุ่งออกมาจากแขนเสื้อของจางซวนที่ยกขึ้นมาเหมือนจะป้องกัน

“ตูม!!!!!!!!!”เม็ดยาหลับฝันระเบิดกลายเป็นควันสีม่วง

“แย่แล้วนี่มัน.....พิษ” สีหน้าของชายร่างใหญ่เปลี่ยนไปพยายามไม่สูดดมแต่ทันใดนั้นเองหมัดของจางซวนก็ต่อยมาที่ท้องของชายร่างใหญ่ทำให้ชายร่างใหญ่ที่ไม่ทันตั้งตัวจุกล้มลงไปกับพื้นแล้วสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอดทันที

ส่วนลูกน้องของชายร่างใหญ่ไม่จำเป็นต้องให้จางซวนจัดการถูกยาหลับฝันทำให้นอนสลบไปหมดแล้ว

“ฮ่าฮ่า แม้เม็ดยาหลับฝันจะเป็นยาพิษธรรมดาแต่ก็ยังได้ผลอยู่นะ” จางซวนหัวเราะออกมาทันที

“เจ้านี่นะว่าแต่เจ้าคนพวกนี้ดูไม่เหมือนโจรเลย” อี้ปรากฏตัวออกมาในร่างของไก่มังกรแล้วมองไปยังคนที่สลบ

“ทำไมถึงคิดแบบนั้น”จางซวนกล่าว

“เสื้อผ้าของคนพวกนี้ดีเกินไปบวกกับกลิ่นอายบนร่างไม่ใช่พวกที่จะเป็นโจรได้เหมือนกับสำนักหรือกองกำลังรูปแบบหนึ่งมากกว่า”อี้กล่าว

“ข้าไม่สนใจหรอกว่าแต่คนพวกนี้มีแหวนมิติคนละวงเลยนะยอดเยี่ยมมีศิลาปราณระดับต่ำไม่น้อยเลยข้ารวยแล้ว” จางซวนกล่าวด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“แล้วเจ้าคิดจะทำยังไงกับคนพวกนี้ฆ่าทิ้งเลยดีไหม” อี้กล่าว

“อืมข้าต้องไปเปิดร้านที่เมืองเหิงอยู่ครึ่งปีหรือหนึ่งปีเป็นภารกิจที่ท่านอาจารย์มอบให้แต่ข้าทำคนเดียวก็คงจะลำบากไหนจะต้องปรุงยาตรวจโรค หากจะจ้างคนก็ออกจะเปลืองเงินของข้าอีก ไม่สู้” จางซวนเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา

“แบบนี้นี่เองของฟรีมีให้ใช้อยู่ตรงนี้นี่นะ” อี้เองก็หรี่ตาลงก่อนจะหัวเราะ

จางซวนจับคนทั้งหมดมัดเอาไว้ก่อนจะยัดยาพิษบางอย่างให้กับทุกคนแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วนั่งรอให้คนพวกนี้ได้สติ

ไม่นานชายร่างใหญ่ที่แข็งแกร่งที่สุดก็ได้สติเป็นคนแรกชายร่างใหญ่มองไปรอบๆก่อนจะเห็นจางซวนนั่งยิ้มให้กับตน

“เจ้า..นี่เจ้าเป็นใครเจ้าไม่ใช่หมอธรรมดาแน่” ชายร่างใหญ่คำราม

“ไม่เลยข้าก็แค่หมอธรรมดาก็แค่มีความรู้เรื่องยาเล็กน้อยเท่านั้น” จางซวนกล่าว

“ใครจะเชื่อแต่เจ้ากล้าทำร้ายข้าไม่กลัวว่าจะถูกผู้อยู่เบื้องหลังของข้าเล่นงานงั้นเหรอ”ชายร่างใหญ่กล่าว

“แล้วเจ้าละไม่กลัวว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังของข้าจะเล่นงานเจ้าหรือไงหรือคิดว่ากลุ่มของเจ้าจะสามารถหนีรอดหลังจากทำร้ายข้าไปได้”จางซวนยิ้ม

“เจ้าต้องการอะไร”เมื่อเห็นว่าขู่จางซวนไม่ได้ผลชายร่างใหญ่จึงเปลี่ยนแผนทันที

“พอดีข้ากำลังขาดคนจึงอยากให้พวกเจ้าติดตามข้านับจากนี้แล้วคอยทำงานบางอย่างให้กับข้าไม่ต้องห่วงมีข้าวมีน้ำกินไม่อดตายแน่”จางซวนกล่าว

“ใครจะสนรีบปล่อยพวกข้าเดี๋ยวนี้ไม่งั้นละก็” ชายร่างใหญ่เผยจิตสังหารออกมา

“เจ้านี่พูดไม่รู้เรื่องเลยนะ”จางซวนไม่รอช้าระดมปล่อยหมัดไปที่ใบหน้าของชายร่างใหญ่อย่างต่อเนื่อง

“อ๊ากกกข้ายอมแล้ว ข้ายอมแล้วหยุดทำร้ายใบหน้าของข้าได้แล้ว” ชายร่างใหญ่กรีดร้องโหยหวนส่วนลูกน้องของชายร่างใหญ่ที่พึ่งได้สติมาเห็นภาพนี้ก็หนาวสั่นไปทั้งตัว