Pioneer Era

***ลูกแห่งราชสีห์ [ไพไรต์]

*โครม! *

"ตัวเชี่ยไรนั่น! "

ผมที่กำลังยืนเฝ้าสังเกตุการณ์จากริมทะเลสาบถึงกับหลุดตะโกนออกมาอย่างตกใจ

บนพื้นดินตรงหน้ากลุ่มอสูรกายนั้น กำลังมีสิ่งมีชีวิตสีขาวสี่แขนผุดขึ้นมาจากดิน

สิ่งนั้นสูงเกือบสามเมตร มีร่างกายที่เล็กเพียงหนึ่งเมตร แต่มีแขน ขา กับหัวที่ใหญ่โตจนดูผิดสัดส่วนอย่างชัดเจน

โดยเฉพาะแขนทั้งสี่ข้างที่มีขนาดเป็นสามเท่าของร่างกายนั้น ดูก็รู้ว่ามันอันตรายมากแค่ไหน

มันมีดวงตาเป็นเส้นสีแดงยาวพาดผ่านใบหน้า ไม่มีจมูกกับปาก รวมไปถึงขนขึ้นตามผิว

ผิวหนังของมันเรียบและทอประกายแสงด้วยสีขาว ราวกับว่าสร้างมาจากแร่เฮเดสบริสุทธิ์เช่นนั้น

เป็นสัตว์ประหลาดที่ผมไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนในชีวิต

"ต้องรีบไปช่วย! "

"หยุดก่อนโทแพช"

ผมรีบหยุดยัยเสือเอาไว้ก่อน

ดูเหมือนว่าเพื่อนสาวของผมจะติดใจเจ้าอสูรตัวเล็กปีกใส

คงเห็นว่าตัวเล็กน่ารักละมั้ง?

แต่นั่นไม่ใชเหตุผลที่เธอจะไปตีสนิทกับพวกอสูรได้นะเฟ้ย

ลืมไปแล้วหรือว่าพวกมันเกือบทำให้แม่ของเธอตายในสนามรบนะ?

"ให้พวกอสูรรับมือไปเถอะ พวกเรารอดูสถานการณ์---"

"อันตรายค่ะนายท่าน"

เทพโนอาร์พูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับเข้ามายืนขวางตรงหน้าพวกเราเอาไว้

ทั่วทั้งวิสัยทัศน์ตรงหน้าถูกย้อมไปด้วยแสงสีแดงที่กระจายตัวออก

ทะเลสาบที่ถูกแสงนั้นวิ่งผ่าน ถึงกับระเหยกลายเป็นม่านสีขาวแทบจะในทันที

เขตแดนป้องกันของท่านเทพโนอาร์กำลังขวางกั้นเส้นแสงสีแดงนั้นเอาไว้

"ขอเรียนแจ้ง ถ้าหากไม่สามารถจัดการหยุดหุ่นคลั่งพวกนี้ได้ ก็คงไม่อาจซ่อมต้นกำเนิดระบบพลังงานสุริยะได้ค่ะ"

"หุ่นคลั่ง? มันคืออะไรละนั่น? "

"ตรงหน้าคือหุ่นโมเดล [G-01] เป็นหุ่นเพื่องานก่อสร้างในสนามรบค่ะ มีพละกำลังสูง ทนทาน และมีดวงตาเลเซอร์สำหรับใช้ในงานเชื่อมก่อสร้างค่ะ เนื่องจากระบบถูกตัดขาดจากระบบแม่ เลยทำให้มันทำตามคำสั่งสุดท้ายก่อนถูกตัดขาด คือการกำจัดผู้บุกรุกค่ะ ถ้าจะซ่อมระบบพลังงานสุริยะ ต้องทำให้มันหยุดโจมตีใส่พวกเราก่อนค่ะ แต่ถ้าจะหยุดมัน มีแต่จะต้องพังทิ้งหรือไม่ก็กู้ระบบหลักกลับมาใส่คำสั่งใหม่อีกครั้งเท่านั้นค่ะ"

ท่านเทพโนอาร์พูดอะไรที่เข้าใจยากออกมาอีกแล้ว…

"ขอสรุปเป็นภาษาคนที"

"... มันคิดจะฆ่าพวกเราค่ะ"

ท่านเทพพูดด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ก่อนจะวิ่งผ่าลำแสงสีแดงเข้าไปหาเจ้าสัตว์ประหลาด

สุดท้ายก็มาอีหรอบนี้หรือเนี่ย…

ช่วยไม่ได้ สู้ก็สู้ฟะ!

หุ่นยนต์รูปร่างแมวสีเงินขนาดเล็กกำลังวิ่งสวนแสงสีแดงตรงเข้าใส่หุ่นยนต์รูปร่างกอลิล่าสี่แขน

ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งภูติน้อยเองก็ใช้จังหวะนั้นในการเตรียมพร้อมโจมตีเพื่อปิดฉากศัตรู

"ฝากลี่ทีค่ะคุณจาวิส"

"รับทราบค่ะ"

"โฮปรอตรงนี้ก่อน เดียวผมจะไปช่วยพรุนสู้ด้วย"

"อึ๊ก… ได้…"

เจ้าหุ่นสี่แขนหยุดยิงแสงเลเซอร์ แล้วหันไปทางกลุ่มที่ยืนอยู่ทางด้านซ้ายของมัน

เพราะกลุ่มคนที่กำลังเตรียมการโจมตีนั้น กำลังจะกลายเป็นภัยคุกคามเร่งด่วนต้องรีบจัดการก่อน

โดยเฉพาะลูกครึ่งภูติที่กำลังบินอยู่บนท้องฟ้าสูงขึ้นไปห้าเมตร ที่ต้องรีบฆ่าทิ้งให้ได้ก่อนใครคนอื่น

แต่มันไม่สามารถยิงแสงเลเซอร์ออกไปโจมตีใส่ได้

เพราะมันรับรู้ได้ถึงคลื่นพลังงานม่านรังสีที่แผ่ออกมาคุ้มกายได้

สิ่งนั้นแผ่ออกมาจากสตรีเผ่ามนุษย์ในชุดเมดสีขาวที่กำลังยืนอยู่ข้างใต้ภูติคนนั้น

ดังนั้นมันจึงเลือกที่จะเข้าไปโจมตีในระยะประชิดแทน

แขนทั้งสี่ของมันถูกยกขึ้นสูง พร้อมกับถีบตัวเองอย่างรุนแรงจนแผ่นดินสั่นสะเทือน

มันกระโดดได้สูงอย่างน่าเหลือเชื่อ

"มันไปทางนั้นแล้วค่ะ! "

ร่างสีขาวของมันลอยข้ามเหนือหัวของสตรีเผ่ายักษ์ที่มีความสูง 250 เซนติเมตร ได้อย่างง่ายดาย

แต่บนท้องฟ้ากว้างแห่งนี้ไม่ได้อนุญาตให้มันสามารถโบยบินได้อย่างอิสระเช่นนี้

"ขอเอาคืนหน่อยเถอะ! "

เผ่ามนุษย์นกพูดด้วยน้ำเสียงที่โกรธแค้น

เธอนั้นมีความภาคภูมิใจในขนที่สวยงามของตัวเอง และพยายามดูแลจัดเรียงให้สวยทุกเช้า

ดังนั้นสภาพที่ถูกจับเผาขนจนแทบโกรนไปทั้งตัวอย่างปัจจุบัน จึงทำให้เธอรู้สึกโกรธอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ในเวลานั้นเองที่เส้นแสงสีแดงของหุ่นยนต์สีขาวเริ่มส่องประกาย

ไฮเจนซันไฟล์รีบหุบปีกพร้อมกับกัดฟันทนเจ็บกระดูกซี่โครงที่แตกร้าวข้างใน

ร่างของเธอทะยานดิ่งลงต่ำ ก่อนจะกางปีกร่อนถล่าลมเลียบไปกับพื้นดิน

เจ้าหุ่นเคลื่อนสายตาตามเป้าหมายที่บินลงต่ำหมายจะสังหารให้สิ้นชีพ

ระยะแค่นี้ไม่มีทางยิงพลาดเป้าแน่นอน

แต่แล้วเป้าหมายของมันกลับกางปีกออกกว้างกระทันหัน ณ เวลาเดียวกับที่มันยิงลำแสงออกไป

ร่างของมนุษย์นกหยุดลงกลางอากาศพร้อมกับที่แสงสีแดงวิ่งเฉือนผ่านปลายจมูกของเธอ

เจ้าหุ่นยิงพลาดเป้าไปอย่างน่าเสียดาย

แต่ขอเพียงแค่เอียงหัวอีกสามองศา ชีวิตของมนุษย์นกคนนั้นก็จะสิ้นชีพไปจากโลกด้วยลำแสงของมันได้

ทว่ามันกลับทำแบบนั้นไม่ได้

เพราะจาวิสกำลังพุ่งตรงเข้าไปขวางมัน

เธอเปิดท่อไอพ่นออกมาจากใจกลางหลัง แล้วพุ่งเข้าใส่พร้อมกับง้างลูกแตะที่หุ้มไปด้วยแสงรังสีที่ร้อนแรง

ในเวลาเดียวกัน บนพื้นเองก็มีโนอาร์กระโดดหมุนตัวขึ้นสูงพร้อมสร้างลมพายุขึ้นที่ปลายหมัดของเธอ

สองหุ่นยนต์เมดสีขาวกับดำ ต่างพร้อมใจกันประเคนขาและหมัดเข้าใส่ร่างสีขาวโดยมิได้นัดหมาย

เจ้าหุ่นสีขาวใช้แขนอันใหญ่โตข้างหนึ่งรับการโจมตีนั้น

เกิดเสียงปะทะดังน่ากลัว พร้อมกับเกิดรอยยุบขนาดใหญ่ขึ้นบนแขนของมัน

แต่มันจงใจให้เป็นเช่นนั้น

เจ้าหุ่นยนต์สีขาววิเคราะห์แล้วว่าตัวเองไม่อาจล้มศัตรูลงได้ ถ้าหากไม่ยอมเฉือนเนื้อตัวเองออกไปบ้าง

กำปั้นขนาดสามเมตรจากแขนที่เหลือทั้งสามได้ถูกเหวี่ยงใส่ร่างของสองสาวเมด

บาเรียรังสีแสงของทั้งคู่ช่างไร้ค่าต่อหน้าหมัดที่สร้างจากแร่เฮเดส

คลื่นรังสีได้ถูกตัววัสดุดูดซับ จนบาเรียของพวกเธอเป็นได้เพียงแค่อากาศอันว่างเปล่า

ร่างของจาวิสพุ่งลงไปกระแทกผิวดินด้านล่างที่เต็มไปด้วยแร่ภูติแข็งกระด้าง

แขนกับขาของเธอหักผิดรูป พร้อมกับมีของเหลวสีใสไหลออกมาจากรอยบาดแผล

ถึงจะยังไม่พังสมบูรณ์แบบ แต่ตอนนี้จาวิสไม่อาจจะขยับตัวได้อีกต่อไป

มีเพียงแค่โนอาร์ที่รอดพ้นจากหมัดสังหารถึงตายนั้นได้

ร่างแมวที่บอบบางราวกับเปลือกแก้วนั้น ได้เล็ดลอดหลบหมัดขนาดยักษ์ไปสู่ด้านหลัง ประดุจผ้าไหมที่พริ้วบางลอยลอดผ่านช่องแคบไปสู่อีกฟาก

เพราะว่าโนอาร์คือหุ่นยนต์ที่เกิดจากเทคโนโลยีเดียวกับเจ้าหุ่นสีขาวตัวนี้ ดังนั้นเธอจึงทราบดี ว่าอาวุธกับเครื่องป้องกันจำพวกรังสีทุกประเภทนั้น มันไร้ค่าต่อหน้าวัสดุที่สร้างจากแร่เฮเดส

"ตราประทับแมวเหมียว~! "

เธอเค้นเสียงที่น่ารักออกมา พร้อมกับใช้ขาสองข้างถีบใส่แผ่นหลังสีขาวตรงหน้า

ไม่น่าเชื่อว่าขาที่เล็กบอบบางคู่นั้น จะสามารถส่งร่างขนาดใหญ่ร่วงลงสู่พื้นราวกับเป็นอุกกาบาตได้

"แง้ว!? "

แต่มันเองก็ไม่ลืมที่จะโจมตีสวนกลับใส่เธอ

มันหมุนตัวสามร้อยหกสิบองศาพร้อมกับเหวี่ยงหมัดเข้าใส่เต็มแรง

ร่างของเมดแมวน้อยหล่นลงมากระแทกพื้นแล้วจมลงไป

สภาพของเธอนั้นพังยับแทบไม่ต่างไปจากจาวิส

โนอาร์ได้ออกจากการต่อสู้ไปอีกคนแล้ว

เจ้าหุ่นสีขาวลุกขึ้นยืนในสภาพที่ไร้รอยบุบสลาย

มีเพียงแขนขวาบนเท่านั้น ที่มีรอยบุบขนาดใหญ่ปรากฏให้เห็น

มันใช้แขนทั้งสี่เพื่อยันตัวเองให้ลุกขึ้นมาจากหลุมบนพื้น

"ไม่ให้ทำได้หรอก! "

ในตอนนั้นเองที่ไฮเจนซันไฟล์บินเข้ามาจากทางด้านบน

เธอใช้กรงเล็บที่คมกริบจิกลงไปในเส้นแสงสีแดงของมัน

เป้าหมายคือการทำลายอาวุธเลเซอร์

พริบตาที่กรงเล็บจิกลงไปนั้น แสงสว่างสีแดงก็เจิดจ้าขึ้นมา

ขาทั้งสองข้างของไฮเจนถูกแสงสีแดงตัดขาดออกจากร่าง

"กรี๊ดดดด! "

เธอกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

แต่เธอสามารถทำลายดวงตาสีแดงได้สำเร็จ

ขาทั้งสองข้างของไฮเจนที่หลุดออกจากร่างนั้น กำลังปักทะลุลงไปในเลนส์แก้วสีแดงที่เป็นเส้นบาง ๆ ของมัน

เกิดประกายไฟฟ้าลุกไหม้ขึ้นมาอย่างรุนแรง ก่อนที่จะระเบิดอย่างรุนแรง

แผ่นสีขาวที่หุ้มส่วนศตรีษะได้ระเบิดออก จนเผยให้เห็นเครื่องจักรกลทรงกลมสีดำที่น่ากลัว

ถึงจะสูญเสียความสามารถในการยิงเลเซอร์ แต่ใช่ว่าจะสูญเสียการมองเห็น

เลนส์ส่วนในที่ติดบนก้อนทรงกลมยังคงทำงานได้ดีอยู่

มันจับจ้องไปที่ร่างของมนุษย์นกไร้ขาตรงพื้น พร้อมกับง้างหมัดขึ้นสูงเพื่อหมายที่จะซ้ำให้ตายคาที่

"บังอาจทำร้ายท่านเทพโนอาร์เช่นนั้นหรือ! "

แต่โชคดีที่ไพไรต์วิ่งเข้ามาขวางเอาไว้ทัน

เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะช่วยไฮเจนซันไฟล์ แต่เขากำลังโกรธที่พรรคพวกของเขาโดนทำร้าย

ใช่ เขาเพียงแค่ต้องการที่จะล้างแค้นให้กับโนอาร์

ดาบสีดำกับสีขาวถูกถือในลักษณะไขว้ลงพื้น ก่อนจะแทงลงไปเป็นรอยกากบาทลงบนผิวสีขาวของศัตรู

“แข็ง!? ”

เขาตั้งใจที่จะตัดแขนทั้งสี่ออกมาพร้อมกัน แต่ทว่าดาบของเขากลับหยุดลงในตอนที่แทงลงไปได้เพียงแค่สามเซนติเมตรเท่านั้น

“อันตรายไพไรต์! ”

เจ้าหุ่นยนต์สีขาวเลิกให้ความสนใจมนุษย์นกที่ไร้สภาพต่อสู้ตรงหน้า แล้วหันมาเตรียมง้างหมัดใส่บนแขนของมันแทน

แต่แม่เสือตัวน้อย [โทแพซ] ได้เข้ามาถีบใส่ไพไรต์จนกระเด็นออกไป ก่อนที่มันจะได้ทันโจมตีใส่

เลยกลายเป็นว่า---

“โทแพซ! ”

ผู้ที่ถูกกำปั้นขนาดใหญ่กว่าสามเมตรทุบใส่เป็นตัวของแม่เสือน้อยเสียเอง

กำปั้นสีขาวจากทั้งสี่หมัดกำลังกระหน่ำลงพื้นดิน ณ จุดที่เธอยืนอยู่จนเกิดเป็นควันลอยขึ้นสูง

“โทแพซซซซซซซ! ”

ไพไรต์กรีดร้องด้วยหัวใจที่แตกสลาย

น้ำตาไหลออกมาเป็นหยาดโลหิตสีฟ้า กรงเล็บในมือจิกลงบนหน้าอกจนเป็นแผลยาวอย่างปวดร้าว

แต่หัวใจที่สูญเสียสาวอันเป็นที่รักไปนั้น มันเจ็บยิ่งกว่าแผลทางกายมากนัก

“โทแพซซซซซซซ! ”

“ยังไม่ตายค่ะ~”

“!? ”

หลังจากที่ม่านฝุ่นควันได้จางลง เขาก็พบว่าเพื่อนสาวของตนยังไม่ตาย

แม่เสือสาวกระโดดหลบออกมาจากม่านฝุ่นตรงหน้าในสภาพที่ไร้รอยขีดข่วน

ทั้งที่เป้าหมายกระโดดหนีออกมาแล้ว แต่เจ้าหุ่นยนต์สีขาวยังคงกระหน่ำชกลงบนพื้นดินไม่หยุด

“ทำไม--”

“พวกอสูรช่วยฉันเอาไว้นะ~”

ท่ามกลางม่านฝุ่นนั้น มีร่างของเผ่ายักษ์ผิวสีเขียวสูงสองเมตรครึ่งยืนอยู่คนหนึ่ง

เธอยืนประจันหน้ากับหุ่นยนต์ยักษ์ด้วยมือเปล่าที่กำหมัดเป็นกำปั้นอันทรงพลัง

ที่แขนขวาของเธอมีมังกรวารีสีฟ้าตัวเล็กพันเอาไว้ ราวกับเป็นเครื่องประดับร่างกายที่งดงาม

ชุดคลุมนักเรียนสีเทาของเธอกำลังพริ้วหลบพายุหมัด เธอเคลื่อนไหวได้อย่างอย่างอ่อนโยน ประดุจเป็นกระแสน้ำที่ไหลผ่านก้อนหินขนาดใหญ่อย่างไม่คิดต่อต้าน

ใช้ผ่ามือปัดการโจมตีออก พร้อมกับสวนกำปั้นใส่อย่างรุนแรงไปพร้อมกับเปลวไฟสีทองที่พ่นออกมาจากปากของมังกรวารี

จนราวกับเห็นเป็นภาพหลอนว่ากำปั้นของเธอนั้นกำลังลุกเป็นเปลวไฟ

แต่หมัดเปล่ากับเปลวไฟจากลูกมังกรวารี ทำได้อย่างมากเพียงแค่สร้างเป็นรอยบุบขนาดเล็กเท่านั้น

“... จังหวะนี้แหละ! ”

ไพไรต์คิดว่านี่คือช่วงเวลาที่ดี ที่จะลอบโจมตีศัตรู

เขารีบวิ่งอ้อมไปด้านหลัง พร้อมกับเก็บดาบสีขาวที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา

แต่เขาไม่เห็นดาบสีดำของเขา

“นี่แก---”

“...”

เพราะว่าตรงหน้าของเขามีบุรุษเผ่ามนุษย์คนหนึ่งแย่งอาวุธของเขาไปใช้ก่อนแล้ว

ดาบที่บิดาของไพไรต์ขโมยมาจากทวีปคริสตัล ได้กลับไปอยู่ในมือของเผ่าพันธุ์ที่เป็นผู้ให้กำเนิดมัน

อยู่ในมือของเผ่ามนุษย์ที่มีชื่อว่า [โฮป]

โฮปไม่สนใจไพไรต์ แล้วสิ่งเข้าใส่ศัตรูจากทางด้านหลัง

ดาบรังสีถูกปลดปล่อยความสามารถ มันเริ่มเปลี่ยนพลังงานแคลลอรี่ในกายของผู้ถือ แล้วกลายเป็นคลื่นรังสีความร้อนสูงที่รุนแรง

ใบดาบสีดำได้ถูกห่อหุ้มไปด้วยแสงสีฟ้าเจิดจ้า

“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”

เมื่อไม่จำเป็นต้องถือดาบสองเล่ม ไพไรต์จึงจับดาบเฮเดสสีขาวด้วยสองมืออย่างมั่นคง แล้วพุ่งใส่ในท่าแทง

แรงพุ่งตัวจากพละกำลังขาอันโดดเด่นได้สร้างเป็นระเบิดฝุ่นทิ้งเอาไว้ข้างหลัง

ดาบสีขาวและดาบสีดำ ดาบทั้งสองเล่มกำลังเล็งไปที่รอยแผลเดิมของไพไรต์ซึ่งสร้างเอาไว้เมื่อกี้

ถึงไม่อาจตัดแร่เฮเดสได้ดวยรังสี แต่คลื่นความร้อนอันบ้าคลั่งนั้น กำลังทำให้ผิวของมันกลายเป็นสีแดงฉาน

รอยแผลเริ่มละลาย พร้อมกับที่ดาบสีดำเริ่มจมมิดเข้าไปมากขึ้น

แต่ทว่านี่คือแรงเฮือกสุดท้ายของโฮปแล้ว

เขาหมดแรงแล้วล้มตัวลงไปในสภาพที่กำดาบสีดำเอาไว้แน่น

แต่การโจมตีของเขาจะไม่สูญเปล่า

“ย๊ากกก! ”

ไพไรต์ที่พุ่งมาตามหลังนั้น ได้ใช้ดาบสีขาวของเขาแทงซ้ำลงไปในรอยแผลที่เปิดกว้างจากฝีมือของโฮป

ดาบทั้งสองเล่มถูกแทงทะลุเข้าไปลึก พร้อมกับเกิดเสียงโลหะที่แตกหักดังลั่น

แล้วแขนขวาข้างที่เป็นรอยบุบก็หักลงมาเหมือนกับกิ่งไม้ที่หักลงมาจากต้นไม้ใหญ่

“@! #%&”

เจ้าหุ่นยนต์สีขาวส่งเสียงไม่เป็นภาษา ก่อนจะรีบวิ่งถอยออกไปตั้งหลัก

“ดีละ เหลืออีกแค่สามข้างเท่านั้น! ”

ไพไรต์คิดที่จะวิ่งเข้าไปซ้ำ

“เดียวก่อนค่ะ”

แต่เขาถูกพรุนหยุดเอาไว้ก่อน

ถึงจะไม่ทราบภาษา แต่ด้วยฝ่ามือที่ยื่นออกมาบังเอาไว้ จึงทำให้เขาพอจะทราบถึงความต้องการของพรุนได้

สาเหตุที่พรุนหยุดไพไรต์เอาไว้นั้น เป็นเพราะว่าเพื่อนภูติน้อยของเธอพร้อมที่จะสังหารศัตรูแล้ว

แสงสว่างจากปีกที่เจิดจ้าได้ฉับพลันจางหายเป็นสัญญาณว่าเตรียมการเสร็จแล้ว

ตอนนั้นเองที่ธรรมชาติรอบตัวหุ่นสีขาวเริ่มผิดเพี้ยน

มันเริ่มจากที่มีก้อนกลมขนาดเล็กหมุนวนก่อนตัวขึ้นมาอย่างรุนแรงก่อน

สิ่งนั้นหมุนวนดูดทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไป

หิน ดิน ทราย แร่ อากาศ

รวมไปถึงแสงสว่าง

ใช่แล้ว สิ่งนั้นคือ [แบล็คโฮล] เทหวัตถุที่มีแรงโน้มถ่วงสูงซึ่งดูดทุกสิ่งทุกอย่างไปรวมที่ตัวมันเอง

“@! $^&***”

ร่างกายของหุ่นยนต์สีขาวเริ่มถูกแรงหมุนนั้นบีบอัดเข้าไป

เกิดเสียงบดขยี้ที่รุนแรง และพอรู้ตัวอีกที มันก็กลายเป็นก้อนขยะสีขาวทรงกลมไปแล้ว

“ฮึบ! ”

เมื่อเห็นว่าจัดการศัตรูได้สำเร็จ ภูติน้อยผมเขียวจึงหยุดใช้พลังเพื่อคืนสภาพธรรมชาติโดยรอบด้วยสภาพที่เหงื่อท่วมกาย

ถึงจะใช้พลังไปทั้งหมดกับการโจมตีเพียงครั้งเดียว แต่ในที่สุดเธอก็ปราบมันได้สำเร็จ

แต่พวกเขาต้องแลกมาด้วยขาสองข้างของไฮเจนซันไฟล์ กับร่างบอดี้ของจาวิสกับโนอาร์

“ท่านเทพโนอาร์”

“ท่านโนอาร์ค่ะ! ”

แน่นอนว่าไพไรต์กับโทแพชยังไม่รู้ว่าโนอาร์คือหุ่นยนต์

การที่เห็นเลือดซึ่งไหลออกมาเป็นสีใสนั้น ยิ่งตอกย้ำพวกเขาให้เชื่อว่าโมเดลรุ่น [หมายเลข 1332213] ของโนอาร์ คือร่างจำแลงของเทพเจ้า

พวกเขาทั้งสองคนรีบวิ่งเข้าไปดูอาการของโนอาร์ด้วยความเป็นห่วง

แต่พวกเขาไม่อาจมีเวลามากพอจะทำการรักษาให้โนอาร์

“เฮ้ย!? ”

เพราะในเวลานั้นแผ่นดินโดยรอบตัวพวกเขากำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง

แผ่นดินแยกตัวออก พร้อมกับที่มีร่างของหุ่นยนต์กอลิล่าสี่แขนแบบเมื่อกี้ปรากฏตัวขึ้น

แถมไม่ได้มีเพียงแค่ตัวเดียว

มันมีจำนวนมากถึงยี่สิบตัว

“ไม่จริง…”

ไพไรต์เริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์ร้าย

“หมดแรงแล้วดอง…”

แถมคนเพียงคนเดียวของกลุ่มที่สามารถทำลายหุ่นพวกนั้นได้อย่างเด็ดขาด ก็ยังหมดแรงไปแล้วด้วย

พวกเขาถูกหุ่นยนต์สีขาวทั้งยี่สิบตัวล้อมหน้าล้อมหลังอย่างไร้ทางหนี

ในเวลานั้นความคิดเคียดแค้นที่มีต่ออสูรได้หายไปจนหมดสิ้นจากสมองของไพไรต์

ถ้าจะต้องเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ คงมีแต่ต้องยอมร่วมมือกับพวกอสูรกายเท่านั้น

เขาคิดเช่นนั้น

พวกกลุ่มเด็กนักเรียนต่างหันหลังชนกันโดยมีผู้บาดเจ็บรวมตัวอยู่ที่ข้างหลังของพวกเขา

แสงสว่างจากดวงตาของหุ่นยนต์สีขาวทั้งยี่สิบตัวเริ่มส่องสว่างมากขึ้น

ไม่มีความหวังเหลืออยู่ ไม่มีแรงกายเหลือมากพอ แต่ทว่าพวกเขายังไม่อยากยอมแพ้

พวกเขาจะขอสู้ต่อไปจนลมหายใจสุดท้าย!

“สู้---! ”

“ตรงนั้น ดูท่ากำลังจะสนุกกันอยู่เลยนะ”

เกิดเสียงอะไรบางอย่างที่รุนแรงดังขึ้นมาจากที่เส้นขอบฟ้า

เสียงนั้นเกิดขึ้นมาจากฝั่งทิศตรงข้ามกับของทะเลสาบ

กลุ่มหุ่นยนต์สีขาวที่อยู่ตรงนั้นกำลังโดนใครบางคนกวาดขึ้นท้องฟ้ากว้างราวกับเป็นเศษขยะ

สิ่งที่กวาดพวกมันขึ้นสู่ท้องฟ้านั้น คือง้าวสีดำที่มีขนาดใหญ่ถึงสามเมตร

ร่างของผู้เหวี่ยงมันนั้นมีด้วยกันสี่แขน มีเขี้ยวยืดยาว และมีร่างกายสูงถึงสองเมตร

ดวงตานั้นไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ แต่เป็นดวงตาปุ่มจำนวนมากที่ทอประกายแสงอันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่ามนุษย์มด

เขาคืออาจารย์ผู้ฝึกสอนวิชาการต่อสู้ [บุรุษไร้พ่าย-ฮอร์เนส]

“คิดถูกจริง ๆ ที่เลือกตามแกมาแทนที่จะฆ่าทิ้ง”

ที่ด้านข้างของเขามีอสรพิษขนาดใหญ่เลื้อยอยู่ตัวหนึ่งในสภาพที่เหงื่อท่วมอย่างหวาดกลัว

มันมีเกล็ดโปร่งแสงคล้ายผลึกคริสตัล

ใช่แล้ว มันคือ [ควอตซ์] สัตว์เลี้ยงของไพไรต์

เพราะมันรับรู้ได้จากแรงสั่นสะเทือนจากใต้ผิวดิน เลยรู้ว่าข้างล่างนี้ยังมีตัวอันตรายเช่นนั้นอยู่อีกเป็นจำนวนมาก และรู้ด้วยว่ามีคนอีกกลุ่มกำลังเคลื่อนไหวอยู่ใกล้ ๆ นี้

ดังนั้นในตอนที่เกิดเรื่อง มันจึงเลือกที่จะเลื้อยไปหาคนมาช่วยมากกว่าจะอยู่ต่อสู้กับเจ้านาย

“ไม่ได้ต่อสู้มานาน รู้สึกร่างกายฝืดขึ้นเยอะเลยแฮะ”

เขาพูดอย่างสบายอารมณ์ต่อหน้าหุ่นยนต์สีขาวสามตัวที่กำลังโถมเข้าใส่

ฮอเนสไม่คิดหลบ แต่ใช้ง้าวขนาดสามเมตรที่สั่งทำพิเศษเหวี่ยงส่วนกลับไปด้วยแขนทั้งสี่ข้างอย่างรุนแรงแทน

พริบตานั้นเองที่ร่างของเจ้าพวกหุ่นยนต์ได้ขาดออกครึ่งหนึ่ง

เขาตัดพวกมันได้ง่ายดายราวกับเป็นการตัดเต้าหู้เท่านั้น

ครึ่งหนึ่งเกิดจากที่ง้าวสั่งทำพิเศษของเขา และอีกครึ่งหนึ่งเกิดจากพละกำลังของเขาล้วน ๆ

“อย่าทำร้ายนักเรียนที่น่ารักของข้าแบบนั้นสิ”

ฮอเนสพูดด้วยน้ำเสียงที่สนุกสนาน ก่อนจะวิ่งเข้าใส่ศัตรูที่กำลังส่องแสงสว่างออกมาจากดวงตา

ชุดคลุมสีเทาสำหรับคณาจารย์ของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงฉับพลันในเวลานั้น

มันเกิดประกายแสงสีฟ้า ก่อนจะหุ้มรัดแน่นร่างกายคล้ายกับเป็นการเสริมกล้ามเนื้อให้กับเขา

เขาใช้เวลาเพียง 0.1 วินาทีในการออกตัววิ่ง

และใช้เวลาอีก 1 วินาทีในการวิ่งระยะ 50 เมตรเพื่อเข้าประชิดศัตรูที่กำลังจะยิงเลเซอร์ใส่นักเรียน

ปลายคมของง้าวได้ทิ่มทะลุดวงตา ทะลุผ่านแกนข้างใน ทะลุไปสู่อีกฝั่งของศรีษะของมัน

เจ้าหุ่นตัวนั้นพังลงแทบจะในทันที

“ฮึบ! ”

ฮอร์เนสใช้พละกำลังของตัวเองในการยกร่างที่หนักเป็นตันของหุ่นยนต์ขึ้นเหนือหัว

เขาใช้ร่างของหุ่นสีขาวที่พังลง ในการทุ่มใส่ศัตรูอีกตัวที่กำลังเล็งยิงมาทางเขา

“!? ”

ระบบวิเคราะห์ต่อสู้ของพวกหุ่นสีขาวเริ่มรวนเรเพราะวิธีต่อสู้อันป่าเถื่อนของฮอร์เนส

เขาไม่เพียงแค่ใช้ร่างของเพื่อนมันขัดจังหวะโจมตี แต่ยังใช้เพื่อบดบังร่างของเขาเองด้วย

เขาวิ่งอยู่ใต้เงาของร่างที่โยนไป แล้วเหวี่ยงง้าวฟันในทางนอนอย่างรวดเร็ว

หุ่นยนต์ที่อยู่ฝั่งทางขวาจำนวนห้าตัวได้กลายเป็นสองซีกแทบจะในทันที

“อีกสิบตัวหรือ? ”

ฮอร์เนสพูดเช่นนั้นแล้วใช้ง้าวแทงลงไปที่ซากของหุ่นอีกตัว ก่อนจะเอามาใช้เป็นโล่กำบังแสงเลเซอร์ที่ยิงเข้าใส่

“สร้างได้ทนทานน่าดูนี่? ”

แสงเลเซอร์สีแดงที่ยิงมานั้น ไม่อาจวิ่งผ่านทะลุผิวของซากนั้นได้

ฮอร์เนสวิ่งเข้าประชิดศัตรูในเวลานั้น แล้วหมุนตัวฟาดง้าวในแนวราบไปทางซ้ายอย่างต่อเนื่องประดุจพายุ

เขาใช้เวลาทั้งสิ้นเพียง 30 วินาที พวกหุ่นยนต์ที่พึ่งปรากฏทั้ง 20 ตัวก็สิ้นท่ากลายเป็นเศษขยะไปเสียแล้ว

“จบแล้วหรือ? ”

ฮอร์เนสรู้สึกว่าตัวเองยังอาละวาดไม่พอเลยแม้แต่น้อย

คนบ้าการต่อสู้อย่างเขานั้น ยังอยากต่อสู้มากกว่านี้

ซึ่งดูเหมือนว่าพระเจ้าจะตอบรับความต้องการของเขา

เพราะแผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้ง พร้อมกับที่มีหุ่นรูปแบบเดิมผุดขึ้นมาจากพื้นดินถึงสี่สิบตัว

“ฮะ ฮะ ฮะ มันต้องแบบนี้สิ พวกนักเรียนอย่างเจ้ารีบไปทางฝั่งตรงข้ามของทะเลสาบซะ ทีมช่วยเหลืออยู่ที่นั้น”

ฮอร์เนสพูดอย่างสนุกสนานในเวลาที่เขาเดินผ่านกลุ่มของนักเรียน

เขามุ่งหน้าไปที่ทะเลสาบเพียงคนเดียวพร้อมกับง้าวคู่ใจของเขา

มุ่งไปที่นั่น เพื่อกำหราบหุ่นยนต์ป้องกันทั้งหมดในเขตนี้ให้สิ้นซากไม่มีเหลืออีกต่อไป