มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“มันจบแล้ว!” ซ่างกวนหยานเอามือปิดปากแล้วพูด “ชายคนนี้ไม่ปลอดภัยอีกแล้ว ต่อให้เขาใส่เสื้อผ้าดูดีขนาดไหน ถ้าเขายังแสดงท่าทางแบบนักเลงแบบนี้อยู่ก็จบ!”

“ฉันคิดว่ามันโอเคนะ” หลิวจางเอามือลูบคางของเธอ คิดออกมาเสียงดังว่า “ท่าทางการพูดสามารถเปลี่ยนได้ ยังไงก็ตาม ตาของฉินเฉายังแสดงความดิบเถื่อนของเขาออกมาอยู่ ในส่วนนี้ ฉันคิดว่า....”

ตาของหลิวจางกวาดไปรอบๆ เล็กน้อย และเห็นแว่นกรอบทองที่เคาน์เตอร์ใกล้ๆ

ตาของพนักงานต้อนรับสาวเบิกกว้าง แว่นตานี้ไม่ใช่เพื่อคนสายตาสั้น แต่เพื่อเป็นเครื่องประดับ

เจ้าสิ่งนี้ส่วนมากเหมือนจะเป็นของใช้อะไรไม่ได้ แต่ตอนนี้ได้โอกาสที่จะแสดงคุณประโยชน์ของมันแล้ว

หลิวจางหยิบแว่นกรอบทองนั้นมา เดินไป และสวมมันเข้าที่หน้าของฉินเฉา

เมื่อเธอใส่แว่นให้เขา ตัวของหญิงสาว ตะลึงไปชั่วขณะ

นี่มันเหมือนกับว่าต่างกับฉินเฉาก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง

ดวงตาที่ดิบเถื่อนของเขา เมื่อถูกแว่นปิดไว้ ก็กลายเป็นอ่อนโยนขึ้น เขาเหมือนกับวิศวกรอาวุโสที่ทำโปรเจ็คสำเร็จมาแล้วมากมาย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ริมฝีปากของเขาที่บางครั้งจะเผยอยิ้มที่เหมือนกับ ‘แบดบอย’ ออกมา ซึ่งทำให้เพิ่มความน่าหลงใหลให้กับเสน่ห์แต่เดิมของเขาเป็นพิเศษ ทำให้เขาดูสุภาพ แต่ไม่ทึ่มทื่อ

บรรยากาศแบบนี้ เป็นอันตรายถึงตายกับผู้หญิงเป็นพิเศษ

“นี่มัน...ดีกว่ามากจริงๆ ...”

หลิวจางพยักหน้าด้วยความพอใจ แม้ว่าเธอจะตกใจ เธอก็รีบกลับสู่อารมณ์ปกติของเธอ และพูดกับฉินเฉา

“ไม่น่าเชื่อ...” ปากของซ่างกวนหยานอ้าออกกว้าง เธอพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า “ฉัน ซ่างกวนหยาน ช่างมีสายตาที่สุดยอดจริงๆ! พระเจ้า นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันสังเกตเห็นมัน! เอาล่ะ จางจาง ขณะที่ฉันยังมีสายตาที่สุดยอดนี้อยู่ เราไปหาชุดให้ตัวเองสักชุดสองชุดกันเถอะ!”

พร้อมกันนั้น ซ่างกวนหยานก็ดึงมือหลิวจางเดินขึ้นบันไดไป

“เฮ้ เฮ้ เฮ้ เรายังไม่ได้กินข้าวเลยนะ!” ฉินเฉารีบพุ่งตามพวกเธอไป พวกเธอกำลังล้อฉันเล่นใช่มั้ย ยังอยากจะเดินซื้อของอีก? ตอนนี้ ฉันหิวแล้ว ฉันยังไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน

“คุณคะ คุณยังไม่ได้จ่ายเงินเลยค่ะ!” ผู้ช่วยร้านรีบพุ่งเข้ามาและกอดฉินเฉาแน่น

ผู้ช่วยร้านเป็นสาวน้อย เธอคิดว่า คนคนนี้ท่าทางก็ดูดี แต่ทำไมเขาถึงจะเอาเสื้อผ้าไปอย่างกับนักเลง!

“อ่า ขอโทษครับ ขอโทษที!” ฉินเฉาตบหน้าผากตัวเอง ตำหนิตัวเองที่ลืมเรื่องนี้ เขารีบเอาเงินออกมาจ่ายบิล และไล่ตามหลิวจางและซ่างกวนหยานไปในชุดสูทสีดำตัวนั้น

“เร็ว ฉันคิดว่าตัวนี้ท่าทางดูดี ไปลองกัน!” ซ่างกวนหยานที่พาหลิวจางมาที่แผนกของผู้หญิงบนชั้นสี่อีกครั้ง พูดกับหลิวจางขณะที่ชี้ไปที่เซตกระโปรงหนังสีแดง

“ลืมมันซะ” หลิวจางส่ายหัว “ชุดแบบนี้ไม่ใช่สไตล์ของฉัน”

หลิวจางเป็นสาวงามที่มีปัญญาสูงที่มักจะแต่งชุดธรรมดา แต่ซ่างกวนหยานเตรียมชุดสีสันสดใสที่แหวกหน้าอก ซึ่งเปิดเผยเนื้อหนังอย่างมาก ดีที่นี่เป็นช่วงเข้าหน้าหนาว จึงบังคับให้เธอใส่เสื้อผ้าตัวหนาได้ ไม่อย่างนั้น หญิงสาวนางนี้คงจะใส่ชุดที่เผยเนื้อหนังมากกว่านี้แน่นอน

“งั้น ฉันไปลองกระโปรงตัวนี้ก่อนนะ!” ซ่างกวนหยานปล่อยให้ผู้ช่วยร้านเอาชุดกระโปรงหนังสีแดงมาให้อย่างตื่นเต้น และจับมือหลิวจาง

“ไปเถอะ เมื่อฉินเฉามาถึง เธอและเขาไปหาฉันที่ร้านอาหารชั้น 5ละกันนะ” หลิวจางที่รู้สึกหิว “ฉันยืนรอเธอ คุณหนูใหญ่อยู่ที่นี่โดยที่ไม่ทำอะไรไม่ไหว ฉันจะไปจองที่นั่งที่ร้านอาหารก่อน”

“โอเค โอเค!” ซ่างกวนหยานที่พุ่งความสนใจไปที่เสื้อผ้าทั้งหมด พูดกับผู้ช่วยร้านหลังจากหลิวจางไป “หลังจากนี้ ถ้ามีผู้ชายต่ำช้ามาที่นี่เพื่อหาบางคน ให้เขารอฉันที่นี่ก่อนนะ”

พร้อมกันนั้น หญิงสาวก็บิดเอวอ้อนแอ้นของเธอ และเดินเข้าไปในห้องลองเสื้อ

หลังจากที่เท้าของเธอก้าวเข้าไปในห้องลองเสื้อ เท้าของฉินเฉาก็มาถึงชั้นสี่

แผนกผู้หญิงนี้ใหญ่มาก ฉินเฉาไม่รู้ว่าจะไปหาสองสาวที่ไหน เขามองไปรอบๆ สุ่มเดินไปเรื่อยทั่วชั้นสี่

“คุณคะ คุณกำลังมองหาใครหรือเปล่า?” ผู้ช่วยร้านที่กำลังยืนอยู่หน้าร้าน มองไปที่ชายที่แต่งตัวเต็มยศ เข้าไปใกล้เขา และถามอย่างสุภาพ

“ใช่ ผมกำลังมองหาสองสาวสวยอยู่” ฉินเฉาพยักหน้า “ทั้งสองคนตัวสูง คนหนึ่งผมดำ อีกคนผมเหลือง”

คนผมดำแน่นอนว่าต้องเป็นหลิวจาง และคนผมเหลืองต้องเป็นซ่างกวนหยาน

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ คุณคะ โปรดมากับฉันด้วยค่ะ” ผู้ช่วยร้านคิด คนที่คุณผู้หญิงคนนั้นบอกฉัน ต้องเป็นคุณผู้ชายคนนี้แน่นอน แต่ เขาทั้งสูง หล่อ และเรียบร้อย ไม่เหมือนชายที่มีท่าทางต่ำช้าเลย

บางที พวกเธออาจจะแค่ล้อเล่น

ผู้ช่วยร้านนำฉินเฉามาที่ร้าน

“คุณคะ คุณผู้หญิงกำลังลองชุดอยู่ คุณสามารถรอเธออยู่ที่นี่ได้ค่ะ”

“ตกลงครับ ขอบคุณ” ฉินเฉาทำตัวสุภาพกับผู้ช่วยร้าน ยังไงก็ตาม เขาพบว่าผู้ช่วยร้านคนนี้ยังสาวอยู่มาก แถมยังเป็นหญิงสาวที่น่าหลงใหล ฉะนั้น เขาจึงอดหยอกเธอหน่อยๆ ไม่ได้

“คุณผู้หญิงครับ มีใครเคยถามคำถามนี้กับคุณมั้ยครับ?”

“หือ?” ผู้ช่วยร้านสับสนไปกับคำถามของฉินเฉาที่จู่ๆ ก็ถามขึ้น เธอมองดูเสื้อผ้าของเธอโดยไม่รู้ตัว เพื่อดูว่ามีอะไรผิดปกติมั้ย แต่ก็ไม่พบ

“คำถาม คำถามอะไรคะ?” ดังนั้น เธอจึงกะพริบตา และถามเขา

“มีคนเคยบอกคุณมั้ยว่าคุณเป็นคนสวย?” ฉินเฉาส่งรอยยิ้มคลุมเครือออกมา เอียงตัวเข้าไปใกล้ผู้ช่วยสาว และพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลึก

“หา?” ผู้ช่วยสาวค้างไปชั่วขณะ ใบหน้างามของเธอขึ้นสี และการหายใจของเธอกระชั้นขึ้น

ชายคนนี้ ชายคนนี้กล้ามาก....

“คุณคะ....โปรด โปรดอย่าล้อฉันเล่นเลยค่ะ” ผู้ช่วยสาวก้าวถอยหลังไปสองก้าว จนกระทั่งบั้นท้ายงอนๆ ของเธอ ชนเข้ากับโต๊ะ

“จะล้อเล่นได้ยังไง?” ฉินเฉาเดินเข้าไปข้างหน้า และยังถามผู้ช่วยสาวต่อ “คุณสงสัยสายตาผมงั้นเหรอ?”

“ไม่ค่ะ...คุณคะ โปรดอย่าเข้าใจผิด...” ผู้ช่วยสาวสะดุ้ง ในห้างชั้นสูงแบบนี้ ผู้ช่วยสาวไม่สามารถต่อต้านลูกค้าได้

เพราะฉะนั้น ผู้ช่วยแต่ละคนที่นี่ ต่างต้องเข้ารับการอบรม เพื่อพัฒนาอารมณ์ให้ดีอยู่เสมอ โดยเฉพาะ พวกเขาห้ามด่ากลับถ้าถูกตี และห้ามตีกลับถ้าพวกเขาถูกด่า

ไม่ว่าจะตีหรือด่า ผู้ช่วยสาวก็ถือว่าเป็นลมเย็นที่ผ่านเข้ามาในหู

แต่ การล่วงละเมิดของฉินเฉาทำให้ขาของเธอหมดแรง รู้สึกราวกับว่าเธอเบาราวกับขนนก

“ถ้าไม่ งั้นคุณก็เชื่อที่ผมพูดน่ะสิ” ฉินเฉายื่นมือออกไปช่วยพยุงผู้ช่วยสาวที่ด้านข้าง และก้มหัวลงมองเธอ “คุณสวย เหมือนกับขวดไวน์ชั้นดี สร้างความลุ่มหลงให้กับผม คุณผู้หญิงคนสวย คุณจะเต็มใจให้ผมได้ลิ้มลองได้มั้ย รสชาติของไวน์แก้วนี้?”

“คะ คุณคะ...” ผู้ช่วยสาวหายใจไม่ออก เธอหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

“ผมรู้ ว่านี่ออกจะกะทันหันไปหน่อย” ฉินเฉายื่นมืออีกข้างออกมา ที่ตอนนี้กำลังถือมือที่อ่อนนุ่มที่เหมือนจะเย็นของเธอทั้งสองข้าง และจากนั้น พูดอย่างอ่อนโยนว่า “แต่ว่าเราค่อยๆ ไปทีละก้าวๆ กันนะครับ คุณบอกเบอร์โทรให้ผมได้มั้ย คิดซะว่าเป็นของขวัญพบหน้าของเราสองคนแล้วกันครับ”

“ถ้าแค่เบอร์โทรละก็....ได้ค่ะ...” ถูกกุมมือไว้ หัวของผู้ช่วยสาวว่างเปล่า เธอบอกเบอร์โทรให้กับฉินเฉาโดยไม่รู้ตัว

“เยี่ยม นี่คือโชคชะตา” ฉินเฉาแอบยิ้มในใจ ไม่เลว หลังจากใส่ชุดนี้แล้ว เสน่ห์ของฉันไร้เทียมทานจริงๆ แต่ ฉันไม่รู้ว่านี่จะใช้กับซูเซียงปิง ตาแก่นั่นได้มั้ย

เมื่อฉินเฉาเตรียมจะชวนผู้ช่วยสาวคนนี้ไปกินข้าว ห้องลองเสื้อใกล้ๆ พลันมีเสียงกรีดร้องออกมา

หูของฉินเฉาพลันตั้งชัน เป็นหญิงสาวคนนั้น ซ่างกวนหยาน

โดยไม่ลังเล เขาไถลตัวไปที่ห้องลองเสื้อที่ใกล้ที่สุดทันที

ประตูห้องลองเสื้อล็อก แต่นี่ไม่สามารถหยุดฉินเฉาได้ เขาขว้างหมัดไป ล็อกประตูพลันแตกออกทันที

และจากนั้น เมื่อเขาเปิดประตู ฉินเฉาพลันอัศจรรย์ใจ

ซ่างกวนหยานที่แทบจะเปลือยเปล่าตรงหน้ากระจก กำลังยืนอยู่ข้างในห้องลองเสื้อ มองมาที่เขาที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธออย่างว่างเปล่า

เขาถึงกับต้องยอมรับ ผิวของซ่างกวนหยานเนียนมาก เพราะเธอมักจะออกไปข้างนอกบ่อยๆ เธอจึงมีผิวสีแทน ร่างของเธอสวมแค่ บราและกางเกงในเท่านั้น

มันคุ้มค่าที่จะพูดถึงกางเกงในของซ่างกวนหยาน มันเหมือนจะไม่ปกติ หญิงสาวนางนี้ใส่กางเกงในทีแบ็ค

เมื่อเห็นฉินเฉาเข้ามา ซ่างกวนหยานตะลึงไปชั่วขณะ และจากนั้นรีบหันกลับไป ทีแบ็คของเธอไม่สามารถปกปิดก้นที่เนียนนุ่มและกลมกลึงของเธอไว้ได้ ลูกแตงนุ่มๆ แน่นๆ สองลูก พลันเห็นชัดเต็มแว่นของฉินเฉา

“เจ้าลามก! ทำไม ทำไมนายยังอยู่นี่อีก ออกไป!”

“เธอ เธอไม่เป็นไรนะ?” ฉินเฉากะพริบตา และจากนั้น ตาคู่นั้นของเขาที่ซ่อนไว้หลังแว่น พลันเลื่อนไถลลง กวาดตามองทั่วก้นเนียนๆ ของเธอ

“นายกำลังมองอะไรของนาย!” ซ่างกวนหยานโมโห อยากจะเตะฉินเฉาออกไปจากห้องเล็กๆ นี้ แต่เธอกลัวว่าจะปล่อยให้ฉินเฉา เจ้าเด็กนี่ มีโอกาสเห็น ‘ฉากกระชุ่มกระชวย’ จากเธอ และฉวยโอกาสเอาเปรียบเธออีก

กับโอกาสดีๆ แบบนี้ เป็นธรรมดาที่ฉินเฉาจะไม่ปล่อยให้มันผ่านไป นอกจากว่าเขาจะเป็นขันที

“ไม่ใช่ว่าเธอเพิ่งร้องออกมาเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?”

“ไม่มีอะไร!” ซ่างกวนหยานกอดเสื้อไว้ตรงหน้าเธอ ป้องกันฉินเฉาจ้องมองเธอ “แค่แมลงสาบน่ะ!”

มีแมลงสาบตายอยู่บนพื้นจริงๆ ดูเหมือนว่ามันจะถูกส้นสูงของซ่างกวนหยานจัดการ

“งั้นเหรอ แมลงสาบสินะ...” ฉินเฉาพูดอย่างเกียจคร้าน ตาของเขายังกวาดมองจุดที่มีเสน่ห์ของซ่างกวนหยานอย่างต่อเนื่อง “เธอทำเสียงดัง ฉันก็คิดว่าเธอถูกเอเลี่ยนลักพาตัวไปแล้วซะอีก”

“เมื่อไม่มีอะไรแล้ว ทำไมนายยังไม่ออกไปอีก!” ซ่างกวนหยานคว้าเสื้อแขนยาวของเธอที่แขวนอยู่ด้านข้าง ขว้างใส่หน้าฉินเฉา “หรือว่านายอยากจะใช้กำลังกับคุณหนูคนนี้?”

“เอาล่ะ เอาล่ะ ไม่เห็นจะต้องโกรธอย่างนี้เลยนี่นา ฉันออกไปก็ได้ โอเค๊” ฉินเฉาจงใจปิดประตูอย่างช้าๆ ยังไงก็ตาม ประตูก็ไม่สามารถล็อกได้อย่างเต็มที่ มันมีรอยหมัดที่ฉินเฉาทิ้งไว้อยู่

“คนเลว อย่ายืนอยู่ที่ประตู!” เมื่อเห็นสายตาของเขามาจากข้างในรูนั้น ซ่างกวนหยานแทบคลั่ง

“เกี่ยวอะไรกับตาฉัน?” ฉินเฉาถาม

“เอาออกไป!” ซ่างกวนหยานสาบานว่าเธอ อยากจะกระอักเลือดออกมาสัก 3 ลิตร

เมื่อสาวงามพูดอย่างนั้น ฉินเฉาก็ได้แต่ผละจากห้องลองเสื้อมา เมื่อเห็นท่าทางตกใจของผู้ช่วยสาวตรงหน้า ฉินเฉายักไหล่

“คนสวย อย่าอารมณ์เสียสิ ไม่อย่างนั้น จะไม่มีผู้ชายชอบเธอนะ”

“นั่นมันเรื่องของฉัน!” ซ่างกวนหยานเตะประตูด้วยส้นสูงของเธออย่างแรงจากหลังประตู

ฉินเฉายกมือ “ดูสิ น่ากลัว”

“เอิ่ม...คุณคะ...” ผู้ช่วยสาวจ้องมาที่ฉินเฉา และพูด

“ทำไม หรือว่าคนสวยอยากจะไปกินข้าวกับผมแล้ว?” ตาของฉินเฉาเบิกขึ้น และรีบถาม

“เอ่อ...ไม่ค่ะ คือคุณต้องจ่ายค่าประตูนี้....”

จบตอน