ฟิคหัวขโมยแห่งบารามอส เจ้าชายเฟริน เจ้าหญิงเฟริโอน่า

“รุ่นพี่คาลินมาคนเดียวอีกแล้วหรอครับ วันนี้” เรโชรีบปราดเข้าหาหญิงสาวเจ้าหญิงแดนนักรบเหมือนทุกที ตั้งแต่ไม่มี เฟรินคอยประกอบข้าง ชายหนุ่มเหมือนจะมีโอกาสเข้าหาหญิงสาวมากขึ้น บ่อยขึ้นจนเหล่าทโมนทั้งหลายชักจะรำคาญแทน แต่ในเมื่อหญิงสาวไม่เอ่ยอะไร พวกเขาก็เขาไปยุ่งด้วยไม่ได้ จึงได้แต่มองด้วยความหมั่นไส้

“เรโช เลิกทำแบบนี้เถอะ” คาลิน่าพูดสั้น ๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปหาเหล่าทโมนปีสองที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“รุ่นพี่คาลิน โกรธอะไรผมหรอ หันมาคุยกันก่อนสิ ไม่ชอบอะไร” ชายหนุ่มคว้าข้อมือหญิงสาวอย่างถือสิทธิ เพียงเท่านั้นทำให้เหล่าปีสองทั้งหมดที่อยู่ในเหตุการณ์ลุกพรวดขึ้นมองหน้าชายหนุ่มที่ทำอะไรไม่รู้จักคิด

“นี่ นายน่ะ ผู้หญิงเขาไม่ชอบก็ออกไปสิย่ะ ผู้ชายอะไรน่ารำคาญ” แองจี้เหวใส่อย่างเอาเรื่อง แต่ชายหนุ่มที่โดนกลับหันกลับมามองคนพูดอย่างเอาเรื่อง

“นี่ นายจะเกินไปแล้ว ปล่อยเดี๋ยวนี้” เฟลิโอน่าเอ่ยพร้อมไอทมิฬที่ทำให้แม้แต่คนจิตแข็งอาจจะวิ่งหนีออกไปจากตรงนี้ยังได้

“นี่มันเรื่องของผมกับรุ่นพี่คาลิน คนอื่นไม่เกี่ยว ถอยไป” เรโชกระชากเสียงใส่อย่างไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น ทำให้เหล่าทโมนเตรียมกระโดดใส่ เพื่อแต่เขตอาคมอุ่น ๆ ที่เขารู้จักดี กำลังตีวงล้อมรอบห้องอาหาร ไอทมิฬที่โดนเจ้าหญิงแดนปีศาจปล่อยออกมาค่อย ๆ หายไปเหลือเพียงบรรยากาศอบอุ่น

ทุกคนในห้องอาหาร ดราก้อน หันไปมองยังสี่หนุ่มที่เข้ามาใหม่ หัวหน้าป้อมที่อายุน้อยที่สุดและฝีมือร้ายกาจที่สุดในประวัติศาสตร์ป้อมอัศวินที่แม้แต่รุ่นพี่ รุ่นใหญ่ก็รู้ดีว่าไม่ควรไปมีเรื่องด้วย

หนึ่งในสี่ผู้คุมกฎทายาทนักฆ่าแห่งซาเรสที่มีอิทธิพลที่สุด ที่แม้แต่เหล่ากษัตริย์ยังไม่อาจจะแข็งข้อด้วยได้ มาดขี้เล่นและเห็นเรื่องสนุกตลอดเวลาที่ไม่เข้ากับฉายา แต่ก็รู้ดีว่าชายหนุ่มมีดีเกินกว่าต่อกรตรง ๆ ได้เช่นกัน

หนึ่งในสี่ผู้คุมกฎขอทานผู้รอบรู้ที่กุมความลับและเป็นที่ปรึกษา เป็นหัวกะทิเจ้าแผนการที่เกินกว่าจะรับมือได้

และสุดท้ายน้องตัวป่วนของป้อมถึงแม้ตอนนี้จะป่วนน้อยลงหลังจากรับตำแหน่งเสนาธิการฝ่ายซ้าย แต่ฝีมือที่ซ่อนไว้ยากเกินกว่าจะเอาชีวิตไปเสี่ยง ฝีมือที่มากมายเกินกว่าหัวขโมยธรรมดาที่ได้รับการยอมรับจากเหล่าสมาชิกสภาป้อมรุ่นก่อน ๆ แม้เจ้าตัวจะดูไม่ร้ายกาจเหมือนอีกสามคนด้านหลัง แต่ก็มีรัศมีที่น่ากลัวเกินกว่าจะเข้าไปหาเรื่องได้

แปะ....

ร่างของชายหนุ่มผู้ก่อเรื่องถูกส่งไปยังมุมนึงของห้องอาหาร ชายหนุ่มพยายามดิ้นรนออกมาแต่ก็เหมือนมีแก้วใส ๆ ครอบอยู่ไม่อาจออกมาจากตรงนั้นได้

“รู้สึกว่าฉันเคยเตือนนายแล้วน่ะว่า ให้รู้สึกเคารพรุ่น” เฟรินยิ้มกริ่มแต่แววตาน่ากลัวเอาเรื่องและจริงจังไม่เหมือนทุกที

เปะ...

“กฎอีกข้อห้ามไม่ให้รุ่นพี่รุ่นน้องสู้กันเอง ยกเว้นเสียแต่หมากกระดานเกียรติยศ ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน แต่ถ้านายมีแรงเยอะนักล่ะก็ เล่นกับของเล่นฉันไปพราง ๆ เพื่อระบายอารมณ์ก่อนแล้วกัน” สิ้นเสียงชายหนุ่ม ปีศาจโครงกระดูกในมือถือดาบก็โผล่ออกมา พร้อมโยนดาบเล่มนึงให้ชายหนุ่มที่อยู่ด้วยกัน

ทำให้ชายหนุ่มที่โดนกักบริเวรอยู่ต้องยกดาบขึ้นสู้อย่างจำใจ ทำให้เหล่าทโมนทั้งหลายทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องต้องไปยืนมุงดูการลงโทธกันอย่างสนุกสนานและแอบมีการพนันขันต่อกันอย่างลับ ๆ โดยครี้ด ธันเดอร์ เจ้าพ่อวงการพนันที่ เสนาคนสำคัญทำเป็นไม่เห็นไปซะอย่างนั้น

“โห... ท่านเสนาครับ กระผมก็นึกว่าท่านไม่มีต่อมหึงหวงซะแล้ว” ซอร์โรแซวชายหนุ่มที่เดินมากุมมือหญิงสาวอย่างหวง ๆ

“น่านอ่ะดิ ฉันล่ะรำคาญไอบ้านั้นโคตร โดนสักทีก็ดี” เจคพูดอย่างสะใจ ทำให้คนอื่น ๆ พยักหน้าตาม

“แล้วแบบนี้มันจะไม่ผิดหรอ คาโล” มาทิลด้าเอ่ยอย่างหนักใจที่คนก่อเรื่องเป็นเสนาฝ่ายซ้ายเองแบบนี้

“บทลงโทธภายในป้อมเป็นหน้าที่ของเสนาธิการฝ่ายซ้าย การที่เฟรินทำโทธ รุ่นน้องที่กระทำผิด ถือว่าเป็นหน้าที่ที่สามารถทำได้อยู่แล้ว” โรอธิบายแทนเจ้าคนพูดน้อย

“เฟร” คาลินกำมือชายหนุ่มเบา ๆ เพื่อเรียกสติชายหนุ่มที่เหม่อมองไปทางชายหนุ่มที่เขาประกาศบทลงโทธไป

“ว่าไง ลิน หิวยัง” เสียงทุ้มปรับน้ำเสียงและท่าทางกลับมาเป็นแบบเดิมอีกครั้ง

“ไม่โกรธใช่มั้ย” คาลิน่าถามซ้ำ

“ไม่โกรธ ผมไม่เคยโกรธลิน” หญิงสาวมองตาชายหนุ่มอย่างค้นหาบางอย่างแต่ก็ต้องยอมเลิกรา เมื่อชายหนุ่มปล่อยมือตนไปหาของกินมานั่งกินแทน

บรรยากาศในโต๊ะเงียบผิดปรกติ เมื่อชายหนุ่มที่พูดมากกลับนั่งกินเงียบ ๆ แทนที่จะพูดคุยกับเพื่อนฝูงตามปกติ

“ลิน เดี๋ยวต้องไปแล้วน่ะ ไอคิล ไอโร ไปได้แล้ว มีงานต้องเตรียมไว้ก่อนจะถึงพรุ่งนี้อีกเพียบ ยัยแองจี้ฝากลิน ด้วย เข้าใจมั้ย” สั่งเสร็จชายหนุ่มก็ยิ้มให้หญิงสาวนิด ๆ ก่อนจะเดินนำอีกสองหนุ่มออกไปจากห้องอาหาร ตามด้วยคาโลและ เฟลิโอน่าที่ออกตามไปปิดท้าย

“แน่ใจ น่ะว่าไอหมอนั่นมันโอเค น่ะ คาลิน” แองจี้ถาม ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

“ไม่รู้สิ” คาลินตอบสั้น

เธอเองก็ไม่รู้ว่าชายหนุ่มยังรู้สึกยังไง ตั้งแต่ชายหนุ่มกลับมา พี่โรเวนก็เรียกใช้ตลอด และพอได้รับตำแหน่งชายหนุ่มก็เข้าประชุมและออกไปข้างนอกบ่อยมากจนแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะหันมาคุยกับเธอเสียด้วยซ้ำ แล้วช่วงนี้ข่าวเรื่องที่ เรโชตามจีบเธอมีแทบจะตลอด เธอจึงไม่รู้ว่าชายหนุ่มกำลังรู้สึกยังไงกันแน่ เธอกลัวจะเสียเขาไป แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะทำให้เรโชเลิกสนใจเธอยังไงดีเหมือนกัน

เหล่าสามสาวมองหัวหน้าชั้นปีหญิงที่เหลือเพียงคนเดียวเหม่อลอยอยู่สักพักก่อนจะขอตัวออกไปจากห้องอาหารไป

“ฉันว่าต้องจัดการให้สองคนนี้ได้มีเวลาด้วยกันหน่อยแล้วล่ะ ไม่งั้นบรรยากาศไม่ดีต่อไปแน่” แองจี้เอ่ยขึ้น

ห้องทำงานเสนาธิการฝ่ายซ้าย (เฟริน)

“เฟรินแย่แล้ว คาลินไข้ขึ้นสูงแล้วเอาแต่เพ้อหานายใหญ่เลย” แองจี้ตะโกนอย่างร้อนรนทันทีที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้องทำให้หนุ่มผู้เป็นใหญ่ที่สุดในห้องลุกพรวดวิ่งออกจากห้องด้วยความร้อนรนทันที

ปัง...

ประตูห้องนอนหัวหน้าชั้นปีสองฝั่งซ้ายถูกกระแทกเปิดออกด้วยความร้อนรนของผู้มาใหม่ เฟรินก้าวยาว ๆ ตรงไปยังเตียงที่สาวน้อยผู้กุมหัวใจของเขานอนหลับสนิทอยู่ มีน้องสาวฝาแฝดของเขาคอยเช็ดเนื้อเช็ดตัวอยู่ข้าง ๆ

“เฟลิโอน่าเรียกหมอโอเดล ออกมา” เสียงเรียบ ๆ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่เจ้าตัวไม่เคยเอ่ยกับเพื่อนฝูงมาก่อน ทำให้รู้ว่าเจ้าคนพูดเคร่งเครียดขนาดไหน

“เฟร...” เสียงหวานของผู้ที่อยู่บนเตียงเพ้อออกมาเบา ๆ พร้อมอาการเกร็งเล็กน้อยทำให้มือหนาต้องคว้ามือบางมาคว้าไว้แทบไม่ทัน

“ลิน... ผมอยู่ตรงนี้แล้วลิน ไม่เป็นอะไร น่ะครับ” นิ้วหนาไกล่ปอยผมเล็ก ๆที่ตกลงปรกหน้าของหญิงสาวอย่างนุ่มนวล มือสากสัมผัสช้า ๆ ตามใบหน้าหญิงสาวเพื่อสำรวจพิษไข้ของหญิงสาว ปฏิกิริยาที่ทำให้สาว ๆ ที่เหลือยังอดเคลิ้มตามไม่ได้

“องค์หญิงมีอาการไข้เล็ก ๆ จากภาวะตรึงเครียดที่สะสมมานาน ทำให้ร่างกายมีผลกระทบตามไปด้วย ท่านเฟรินต้องเอาใจใส่พระองค์ให้มากยิ่งขึ้นกว่านี้ และเดี๋ยวข้าจะปรุงยาบำรุงให้ท่าน จำไว้ว่าสภาพจิตใจขององค์หญิงสำคัญที่สุด” หมอเฒ่าโอเดลบอกรายละเอียดอาการให้กับ เฟรินก่อนจะหันไปปรุงยาร่วมกับ เฟลิโอน่าอีกด้านนึง

“แล้วลิน เครียดเรื่องอะไร?” คำถามที่ทำให้เหล่าทโมนที่ไม่เคยมีความรักอยากจะกระโดดเตะปลายคางเจ้าชายนักรักตรงหน้า

“ไอบ้าเรื่องแค่นี้ไม่รู้ เสียชื่อนักรักชิบ” ครี้ดสบถอย่างหัวเสีย ทำให้เฟรินหัวคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจว่าเขาไปทำผิดตอนไหน

“ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นเลยย่ะ พวกนายเล่นหายหัวไปตั้งหลายวัน ไม่มีบอกกันสักคำว่าไปไหน ไปทำอะไร ผู้หญิงเค้าไม่ต้องการอะไรมากมายหรอกย่ะ แค่คนที่คอยให้คำปรึกษาและมาขอคำปรึกษา นี่พวกนายยังเห็นความสำคัญของพวกเราอยู่อีกรึป่าว หา ทำอะไรไม่คิด” แองจี้สวดยาวทำให้คนโดยสวดกับอีกสองหนุ่มเริ่มรับรู้ถึงความผิดกลาย ๆ

“มาทิลด้า” โรขยับเข้าไปหาด้วยความระแวง แต่หญิงสาวกลับหลบสายตาเขาเสียดื้อ ๆ

“อย่างที่แองจี้ บอกแหละโร พวกนายหายไปไหนกันมา ไปทำอะไรกันมา พวกฉันก็ยังไม่รู้ พวกฉันมันไว้ใจไม่ได้เลยหรอ โร ว่าไง นายถึงไม่เคยบอกอะไรเลย นายกับ เฟรินหายออกไปด้วยกันทีไรมักจะมีเรื่องเกิดขึ้นทุกที ไม่คิดว่าฉันจะเป็นห่วงนายเลยรึไง” มาทิลด้าเอ่ยช้า ๆ ชัด ๆ สบมองคนผิดตรงหน้าอย่างตรงไปตรงมาทำให้โรสะอึกพูดอะไรไม่ออกได้แต่ยืนสำนึกผิดนิ่ง ๆ

“แต่พวกฉันออกไปทำงานน่ะ” คิลโวยอย่างไม่เข้าใจ ทำไมพวกผู้หญิงพวกนี้ถึงได้ งี่เง่ากันนักน่ะ 

“คุณคิล อาจจะมองว่าพวกเรา งี่เง่าใช่ไหมค่ะ ใช่ค่ะ พวกเรา งี่เง่าที่เป็นห่วงพวกคุณ กลัวพวกคุณจะเป็นอะไร กลัวพวกคุณไม่สบาย กลัวพวกคุณไปเจอเรื่องอันตรายกัน กลัวคุณจะได้แผลกลับมา พวกเรา งี่เง่าเองที่รอพวกคุณกลับมาด้วยความกลัว ขอโทดด้วยค่ะ” พูดจบ เรนอน สาวน้อยน้องนุชก็สะบัดออกไปจากห้อง ทำให้นักฆ่าหนุ่มเริ่มลำบากใจ

“ก็อย่างที่เรนอนพูดนั้นแหละ โดยเฉพาะนาย เฟริน นายมักจะไปเผชิญกับเรื่องอันตรายและได้แผลกลับมาทุกที ไม่แปลกที่คาลินจะเป็นห่วงนาย แล้วพอนายกลับมาก็แค่แปบเดียว อีกอย่างช่วงนี้ เรโชก็วุ่นวายกับเธอแทบตลอดและนายก็ไม่ค่อยมีเวลาได้คุยกับเธอจริง ๆ จัง ๆ เลย คิดเอาเองล่ะกันว่าถ้าคาลินทำแบบนี้กับนาย นายจะรู้สึกอย่างไร” มาทิลด้าสรุปทำให้แววตาสีน้ำตาลอมดำหม่นลงไปอีก ก่อนที่เธอจะเดินออกไปอีกคน

โรกับ คิลพยักหน้าให้เฟรินนิดหน่อยก่อนจะเดินตามออกไป เช่นเดียวกับเหล่าทโมนทั้งหลายที่ตบบ่าชายหนุ่มคนละทีก่อนไปเพื่อเป็นกำลังใจ

“หญิงไม่รู้ว่า เจ้าพี่กำลังทำอะไร แต่หญิงอยากให้เจ้าพี่ได้มีเวลาให้คาลินสักนิด หญิงเชื่อใจเจ้าพี่ แต่เจ้าพี่ได้โปรดอย่าเสี่ยงอันตรายอีกเลย น่ะเพค่ะ หญิงขอ” เฟลิโอน่าหันมาพูดกับพี่ชายด้วยอีกคน

“พี่...” เฟรินพูดได้แค่นั้นก่อนจะก้มหน้าซุกกับมือบางของคนไข้ที่นอนหลับสนิทบนเตียง

“คาลินรักเจ้าพี่ และหญิงก็รู้ดีค่ะ ว่าเจ้าพี่ก็รักคาลินไม่แพ้กัน แต่บางครั้งผู้หญิงก็ต้องการความเชื่อมั่นในคนที่เรารักเช่นกันค่ะ” เฟลิโอน่าพูดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกไปพร้อมคาโล ทิ้งให้สองหนุ่มสาวได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพัง

“ลิน...ฉันขอโทด ฉันมันไม่ดี เป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่อง ฉันขอโทด” เสียงทุ้มเอ่ยเปล่ง ๆ อย่างน่าใจหายก่อนจะลุกขึ้นไปเปลี่ยนน้ำมาเช็ดตัวให้หญิงสาวที่นอนสลบเพราะพิษไข้ มือหนากุมมือบางโดยหวังว่าเธอจะรู้สึกดีขึ้น

……………………………………….