หากแต่ความหนักใจอีกอย่างที่เขายังกังวลในตัวบุตรชายหากยอมใครเข้ามาอยู่ใต้อาณัติแล้วบุตรชายของเขาจะดูแลหวงแหนอย่างที่สุด ในขณะเดียวกันถ้าคนที่บุตรชายของเขารักใคร่ดูแลทรยศหักหลังบุตรชายของเขาก็พร้อมจะเปลี่ยนตัวเองจากเทพบุตรแสนอบอุ่นมาเป็อสูรร้ายทำลายอีกฝ่ายอย่างย่อยยับได้เช่นกัน
'หวังว่าสิ่งที่เราหวาดกลัวคงจะไม่เกิดขึ้น' คุณพฤกษ์คิดหวังในใจเหลือเกินว่าเด็กหญิงจะต้องมีความสุขในบ้านหลังนี้
หลายปีผ่านไปคุณพฤกษ์ส่งมอบธุรกิจให้สวัฒน์ผู้เป็บุตรชายดูแลธุรกิจและด้วยวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลของสวัฒน์ที่คิดขยายตลาดไปยังแถบยุโรปทำให้ธุรกิจประสบความสำเร็จโดยใช้เวลาเพียงสามปี
ส่วนคุณพฤกษ์หลังจากวางมือจากธุรกิจเพราะปัญหาสุขภาพรุมเร้าและจากไปด้วยโรคหัวใจในตอนนั้นสวัฒน์อายุได้สามสิบเอ็ดปีถือว่าเป็นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงเป็ที่หมายตาของสาวๆ มากมาย หากแต่สวัฒน์กลับไม่ได้สนใจผู้หญิงคนไหนสักคนแม้จะมีทั้งเหล่านางแบบสาวสวยหรือกระทั่งลูกหลานนักธุรกิจคู่ค้าชื่อดังที่มักจะแวะเวียนเข้ามาขายขนมจีบให้กับชายหนุ่ม แต่ก็ต้องผิดหวังกลับไปทุกราย
“เดี๋ยวผมขอดูสรุปงบไตรมาสที่สองด้วยนะ” ชายหนุ่มเอ่ยกับธารใส เลขาฯ สาวหน้าหวานที่ทำงานกับสวัฒน์มาเกือบสองปี
“ได้ค่ะ สักครู่นะคะบอส” เลขาฯ สาวเอ่ยพร้อมกับรับแฟ้มเอกสารจากชายหนุ่ม
“อ่อ...บ่ายนี้บอสมีนัดกับมิสเตอร์วิคเตอร์ที่เ้าพระยาปาร์ควิวนะคะ”
“ขอบคุณ งั้นบ่ายนี้ผมไม่เข้าออฟฟิศล่ะ ถ้ามีอะไรด่วนคุณโทรหาผมเลยล่ะกัน” สวัฒน์เอ่ยโดยไม่มองหน้าอีกฝ่ายเพราะจับจ้องสนใจกับเอกสารตรงหน้า
“ค่ะ” ธารใสทิ้งท้ายก่อนจะก้าวออกจากห้องทำงานเ้านายหนุ่ม
ร่างระหงในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดัง มองสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองบนกระจกบานใหญ่ภายในห้องแต่งตัว ก่อนจะหยิบลิปบาล์มสีชมพูอ่อนแต้มลงบนริมฝีปากบางสีหวาน
‘ค่อยมั่นใจหน่อย’ หญิงสาวเอ่ยกับตัวเองก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายแบรนด์ดังและหนังสือเรียนก้าวออกจากห้องตรงไปยังห้องอาหารชั้นล่างของคฤหาสน์ใหญ่
“คุณหนูจะรับข้าวต้มหรืออเมริกันเบรคฟาสต์คะ” ป้าแย้มแม่บ้านสูงวัยถามเมื่อเห็นหญิงสาวก้าวเข้ามาในห้องอาหาร
“ขอแค่นมกับขนมปังก็พอค่ะป้า” ดลัลทิ้งกายลงนั่งบนเก้าอี้พลางหันมาเอ่ยกับป้าแม่บ้าน
“งั้นรอสักครู่นะคะ” แม่บ้านร่างท้วมยิ้มรับก่อนจะตรงไปยังห้องครัวเพื่อจัดเตรียมมื้อเช้าให้หญิงสาว
ดลัลใช้เวลาสำหรับมื้อเช้าของตัวเองไม่ถึงห้านาทีเพราะเพื่อนสนิทอย่างธนัทก็ขับรถมารับเธอ ทันทีที่หญิงสาวก้าวอกจากบ้าน ป้าแย้มก็รีบโทรรายงานประมุขของบ้านอย่างสวัฒน์ทันทีตามคำสั่งของชายหนุ่ม
“ครับป้าแย้ม” ชายหนุ่มเอ่ยทักต้นสายเสียงเรียบ
“คุณหนูดลัลไปเรียนแล้วนะคะ นายธนัทมารับเหมือนเคยค่ะ”
“เท่านั้นใช่ไหมครับ”
“เอ่อ...ค่ะคุณซีน”
ชายหนุ่มกดวางสายหลังจากตัดบทสนทนาเหมือนไม่ใส่ใจอะไรมากนัก แต่ใครจะรู้ว่าจริงๆ แล้วพี่ชายนอกไส้คนนี้กำลังร้อนลุ่มด้วยโทสะแห่งความหึงหวงแต่ชายหนุ่มจำต้องซ่อนความรู้สึกนั้นไว้เพราะคำว่าพี่ชาย
หลังจากคุยงานกับลูกค้าแล้วสวัฒน์ก็รีบบึ่งไปยังมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังเพื่อดักรับน้องสาวบุญธรรม
704
