ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       ราชาโอสถ ยิ้มเย็นเหยียบออกมาอยู่เล็กน้อย เมื่อเห็นสายตาของอี้เฉิน มีประกายตา ความโลภ อยู่ภายในกรอบสายตา ส่งแรงบีบคั้นบางอย่างกดข่มชายหนุ่มออกมาในเสี้ยววินาที
 

       อี้เฉินที่สัมผัสได้ถึง รอยยิ้มที่เย็นเหยียบมาพร้อม แรงกดดันอยู่แวบหนึ่ง ทำให้กลางหว่างคิ้วของเขามีรอยแตกเล็กๆ เขาถึงกับมีสีหน้าตาตื่นขึ้นมาในทันใด เมื่ออยู่ต่อหน้าขั้นพลัง ราชันสวรรค์

        ก่อนราชาโอสถ จะผ่อนลมหายใจ ยามนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะมาลงโทษเด็กหนุ่ม ส่งมอบสมุนไพร หญ้าคืนอายุขัย ให้ผู้เป็นศิษย์ แล้วบอกกล่าวตัวนางในทันใด "เจ้าไม่ได้ปรุงยามานานแล้วสินะ เฉินอินศิษย์ของข้า เช่นนั้นลองปรุงยาโอสถเพิ่มพูนอายุขัยระดับ 6ดู ยามนี้เจ้าน่าจะขึ้นระดับ6 ได้อย่างไม่ยากเย็น"

อี้เฉินครั้นได้ยินเขามีสีหน้าลนลาน ในทันใด "ราชาโอสถท่านไม่ได้ปรุงยาให้ข้าเองหรือ?"

        ราชาโอสถ มองอี้เฉินด้วยสายตาแหลมคม เสียดแทงกายาอี้เฉินในทันใด แม้แต่เฉินอิน นางยังแค่นเสียงดุออกมา "อี้เฉิน เจ้า! เจ้า! กล้าดูถูกข้าอย่างนั้นหรือ ก็แค่ยาระดับ6 ไม่จำเป็นต้องถึงมือผู้เป็นอาจารย์ของข้า"

        อี้เฉินที่รับรู้ถึงแรงบีบคั้นของ ขั้นพลังราชันสวรรค์ เขาถึงกับต้องหดตัวจนเล็กแคบ กล่าวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แต่ข้ามีสมุนไพรแค่ต้นเดียว แล้วหากเจ้าผิดพลาดล่ะ"

         เฉินอิน นางคลี่ยิ้มออกมากว้าง ยามนี้เหมือนว่านางได้เหยียบย่ำ กลางหน้าอก อี้เฉินก็มิปาน ก่อนจะกล่าวคำพูดขยี้ แทงใจดำอี้เฉิน "หากข้าผิดพลาดมันก็ง่ายๆ เจ้าก็อดได้ โอสถเพิ่มพูนอายุขัยระดับ 6ก็แค่นั้นเอง"

"เจ้า! เจ้า!" อี้เฉินมีสีหน้าบูดเบี้ยวในทันที

        ก่อนราชาโอสถ จะกล่าวพูดครั้นเห็นทั้งสองเตรียมจะปะทะคารมกัน "มันเป็นความเสี่ยงที่ผู้มาปรุงยาต้องแบกรับไว้ แม้แต่ข้าปรุงยาเองก็มีความเสี่ยงที่ใกล้เคียงกัน ..แต่หากโอสถเพิ่มพูนอายุขัยระดับ 6 สำเร็จ มันจะยกระดับสรรพคุณทางยาไปได้ไม่น้อย"

        อี้เฉินเมื่อได้ยินเขาจึงผ่อนโทสะภายในใจลงมา ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดของราชาโอสถ อีกครามันก็ทำให้เขา หนังตากระตุกน้อยๆ แม้แต่หญิงสาวที่อยู่ไม่ห่าง ยังหน้าแดงน้อย ขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดถนัดตา

         "ข้าว่าพวกเจ้าเหมาะสมกันไม่น้อย ในเมื่อรุ่นอาจารย์ไม่สมหวังในความรัก เหตุใดรุ่นศิษย์ถึงไม่ลองมาแต่งงานกันดูเล่า" ก่อนชายวัยกลางคน จะถอนหายใจออกมายาว ยกชาขึ้นมาจิบลิ้มรส ในทันใด

          อี้เฉินได้ยินเขายิ้มเจื่อน ไม่รู้ ผู้อาวุโสผู้นี้ พูดเล่นหรือพูดจริง แม้แต่ เสียงสังหาร เฉินอินยังรีบสืบฝีเท้า ออกจากสถานที่แห่งนี้ไปปรุงยา อย่างเร็วจี๋ แต่ก็ไม่อาจปกปิดความเขินอาย ราวกับเป็นดรุณีน้อยของนางไปได้

          อี้เฉิน รีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกในทันใด แค่นี้ชีวิตของเขาก็ยุ่งเหยิงมากพออยู่แล้ว ครั้นอี้เฉินคิดเช่นนั้นได้ เขาเดินสืบฝีเท้า เข้าไปนั่งฝั่งตรงข้ามโต๊ะที่ราชาโอสถ นั่งโดยพลัน

          มันจึงทำให้ราชาโอสถขมวดคิ้วมุ่นจนเป็นปม มองว่าเด็กหนุ่มผู้นี้โอหังไม่น้อย ถึงกับกล้า มานั่งฝั่งตรงข้ามของเขาอย่างไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน แม้ว่าจะรู้ว่าขั้นพลังห่างกันถึงเพียงใดก็ตาม แถมสายตาของเขา ยังมีอารมณ์ จ้องมองชมวิว ยอดเขาโอสถ ราวกับไม่เป็นเรื่องทุกข์ร้อน "เจ้าช่างโอหังเสียจริงๆ หนุ่มน้อย อยู่ต่อหน้า ราชันสวรรค์เยี่ยงข้า เจ้ายังไม่กลัวเกรงข้าป่นกระดูกของเจ้าอีกหรือ?"

         อี้เฉินคลี่ยิ้ม โค้งคำนับออกมาเล็กน้อย เมื่อได้ยินน้ำเสียงดุ ของชายวัยกลางคน กล่าวคำพูดออกมาข่มขู่ "ข้ามีนามว่าอี้เฉินไม่ใช่ หนุ่มน้อย" ก่อนฝ่ามือของอี้เฉินจะเรียกน้ำเต้าลูกหนึ่ง ออกมาจากภายในแหวนมิติ มันก็คือน้ำเต้าสุรา ที่เขาได้มาจากสงคราม เทพพันปี ซึ่งมันอยู่ภายในแหวนมิติที่เขาได้มา

ครั้นอี้เฉิน เปิดจุกของมันออกมา กลิ่นสุราก็ลอยคละคลุ้ง ส่งกลิ่น หอมปากออกมาในทันใด

          ราชาโอสถที่สัมผัสกลิ่นน้ำเต้าสุรา เขาคลี่ยิ้มออกมากว้าง "ข้าเคยได้ยินชื่อของสิ่งนี้เหมือนกัน ว่ากันว่ามันเป็นสุราชั้นเลิศ แม้แต่ขั้นพลังจักรพรรดิ ลิ้มรสมันเข้าไป ยังรู้สึกเมามาย"

อี้เฉินยกยิ้ม "เช่นนั้นข้ารินสุรา ให้ท่านถือเป็นเกียรติของข้าได้หรือไม่ ...กว่าการปรุงยาจะสำเร็จ เกรงว่าคงใช้เวลาอีก หลายชั่วยาม"

"ดี..ดี เจ้าพูดได้ดี เช่นนั้นให้ข้าได้ลองลิ้มรสมันหน่อยแล้วกัน"

          อี้เฉินครั้นเห็นราชาโอสถ มีท่าทีอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขารินสุรา ดื่มกิน มองชมทัศนียภาพรอบๆ พร้อมกับพูดคุยโต้ตอบบทสนทนา กับราชาโอสถ ไปหลายประโยค จนใบหน้าพวกเขาทั้งสองเริ่มแดงน้อยๆ ขึ้นมา จากการดื่มสุราพูดคุย ไปร่วมชั่วยาม

          อี้เฉินไม่รอช้า เขาไต่ถามราชาโอสถ ไปตรงๆ ปล่อยหมัดเด็ดออกไปในทันใด "ท่านได้อะไรจากการที่แท่นศิลาจูเชวี่ย ถูกปลดผนึกใช่หรือไม่ เหตุใดท่านไม่แบ่งให้ข้าได้ศึกษามันบ้างเล่า อย่างไรข้าก็เป็นคนปลดผนึก มันได้ไม่ใช่หรือ"

          ราชาโอสถที่หน้าแดงน้อย จากฤทธิ์สุรา เขากลับมามีสีหน้าเคร่งขรึมโดยพลัน เมื่อได้ยินน้ำเสียงอี้เฉิน คิดจะทวงบุญคุณ "ข้าไม่มีอะไรให้เจ้าทั้งนั้น หนุ่มน้อย มีแต่กฎของยอดเขาโอสถที่ข้าจะมอบให้เจ้า หากผู้ใดทำลายแท่นศิลาจูเชวี่ย ต้องรับโทษหนัก ข้าผ่อนปรนให้เจ้าหนุ่มน้อย เจ้ายังไม่สำนึกอีกหรือ"

อี้เฉินหน้าบู้บี้ในทันที "ข้าไม่เอาแล้วก็ได้" ก่อนเขาจะรีบรินสุราให้ ราชาโอสถ ไม่ได้เอ่ยพูดทักท้วงอีกต่อไป

         ราชาโอสถ ยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ดื่มสุราไปอยู่หลายจอก ก่อนเขาจะกล่าวพูด ออกมา "หากเจ้าอยากศึกษา เจ้ามาเป็นศิษย์ในนามของข้าอีกคนดีหรือไม่"

          อี้เฉินปฎิเสธ ในทันใด "ขออภัย ถึงข้าอยากจะศึกษามากถึงเพียงใด ข้าก็ไม่อาจ รับท่านเป็นอาจารย์ของข้าอีกคนได้ ข้าไม่อยากทำสิ่งที่ผิดต่ออาจารย์ข้า"

          สิ้นคำพูดของอี้เฉิน ราชาโอสถ เขาหัวเราะออกมาก้อง "ฮ่าๆ" ชมชอบนิสัยที่เย่อหยิ่ง จองหองของอี้เฉินไม่น้อย ด้วยหัวใจที่ดึงดันดื้อรั้น เต็มเปี่ยมไปด้วยความยึดมั่นกับเส้นทางที่เลือกเดิน อย่างไรเขาก็เกลียด หนุ่มน้อยผู้นี้ไม่ลง จริงๆ

"วันนี้สุรา ช่างรสเลิศเสียจริง"

         อี้เฉินที่เห็นราชาโอสถ ดูผ่อนคลายลงไปไม่ใช่น้อย เขากล่าวพูดโพล่งออกมา ในระหว่างที่รินสุราให้ชายวัยกลางคน ทำให้ราชาโอสถ หนังตากระตุกถี่ยิบกับคำพูดของอี้เฉิน

"ท่านกับข้า เรามาสาบานเป็นมิตรสหายกันดีหรือไม่"

          ถ้วยรินชาในฝ่ามือ ราชาโอสถ สั่นไหวน้อยๆ ขึ้นมาในทันใด ส่งให้สุราหกลงมาเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะกระดกรวดเดียวจนหมดจอก แค่นเสียงดุดันแข็งกร้าวออกมา "เจ้าคิดว่าตระกูลราชัน เป็นสิ่งใดกันแน่หนุ่มน้อย กว่าเจ้าจะมาถึงขั้นพลัง ราชันสวรรค์ เกรงว่าคงจะยาวนาน หลายร้อยปี กว่าจะมายืนเทียบชั้นกับข้า ในสายตาข้า เจ้าก็เป็นแค่เศษผงธุลี เมื่ออยู่ต่อหน้าข้า"

          อี้เฉิน ที่เห็นราชาโอสถ ปฏิเสธเขาอย่างไร้เยื่อใย เขาเองก็กล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น "แล้วอย่างไรถึงข้าจะพลังด้อยกว่าท่านในยามนี้มากโข แต่ข้าเชื่อมั่นว่า สักวันข้าจะไปอยู่ขั้นพลังที่เหนือกว่าท่าน"

          "หืม!! เจ้าคิดจะพุ่งทะยานไปอยู่ในขั้นพลังของจักรพรรดิ ก้าวข้าม เหนือกว่าข้าอีกเช่นนั้นหรือ หนุ่มน้อย ดี..ดี แต่เจ้าอย่าลืมสิ่งหนึ่งไป เหล่าราชันสวรรค์หลายคน ล้วนก้าวข้ามขั้นพลังนี้ไม่ได้ แม้แต่ข้าเองก็เช่นกัน"

ก่อนราชาโอสถจะคลี่ยิ้มออกมากว้าง กล่าวพูดออกมาอีกครา ราวกับเป็นคำมั่นสัญญา "หากถึงวันนั้น ข้าจะไปโค้งคำนับเจ้าเองกับมือข้า หนุ่มน้อย"

         แม้แต่ เฉินอิน ที่สืบฝีเท้าเข้ามาภายในสถานที่ส่วนตัว ของผู้เป็นอาจารย์ พร้อมกับขวดหยกที่มีเม็ดยาโอสถอยู่ในฝ่ามือ ยังสั่นไหวขึ้นมาน้อยๆ ครั้นได้ยิน คำพูดของผู้เป็นอาจารย์ สนทนากับอี้เฉิน นางเบิกตาออกกว้าง หัวใจสั่นสะท้านไม่น้อย ไม่คิดว่าจะมีคนใจกล้าห่อฟ้า กล้าพูดว่าตนเองจะไปอยู่ในขั้นพลังจักรพรรดิ

         อี้เฉินเมื่อรับรู้ว่าภายในสถานที่แห่งนี้ ไม่ได้มีแค่เขากับ ราชาโอสถ อีกต่อไปเขาลุกพรวดพราดในทันใด ด้วยความอยากรู้ของเขา สืบฝีเท้าไปหา เฉินอินที่ยังตกตะลึงไม่หาย ในพริบตา

"เจ้าทำมันสำเร็จอย่างนั้นหรือ แม่นางเฉินอิน โอสถเพิ่มพูนอายุขัยระดับ 6"

         เฉินอินนางทำอะไรไม่ถูกอยู่ชั่วขณะก่อน ยื่นขวดหยก ออกไปให้อี้เฉินด้วยใบหน้าแดงน้อย พร้อมน้ำเสียงอี้เฉิน กล่าวขอบคุณ ออกมาไม่ขาดปาก โค้งคำนับนางพร้อมกับราชาโอสถด้วยความจริงใจ

         "เช่นนั้นข้าขอตัว" สิ้นเสียงของอี้เฉินเขาก็โบกฝ่ามือผ่าแยกมิติ ออกจากยอดเขาโอสถในทันใด เฉินอิน นางไม่ได้กล่าวคำพูดสิ่งใด ออกมาจากริมฝีปากแดงน้อยของนางเพียงนิด อี้เฉินก็หายไป ราวกับพายุลูกใหญ่ ที่พัดมาแล้วก็จากไปไวเหลือเกิน