(นิยายลงทุกวัน)Ghost CEO:ผีสร้างฉันให้เป็นเศรษฐี ฮาเร็ม

ตอนที่ 70 ผู้บริหารจากบริษัท Pineapple

เช้าวันต่อมาได้เริ่มขึ้น พอพีทรู้สึกตัวและตื่นขึ้นมาก็พบว่าฝ้ายนั่นตื่นไปก่อนหน้าเขาแล้ว ซึ่งตัวของฝ้ายน่าจะลงไปดูแลร้านตามปกติของเธอ ส่วนตัวของพีทเองก็มีนัดที่จะต้องขับรถเข้าไปที่กรุงเทพเพื่อไปให้ทันเวลาที่นัดไว้กับคุณรดาเช่นกัน

พีทได้ขับรถของเขาเข้าไปยังกรุงเทพ การจราจรในกรุงเทพยังคงขึ้นชื่อเรื่องรถติดเป็นอย่างมาก พีทพร่ำบ่นพลางฮัมเพลงไปพลางเพื่อแก้เบื่อ แต่ในใจก็พลันนึกถึงวิธีแก้ปัญหาของการจราจรที่ติดขัดอยู่ในกรุงเทพอยู่ตลอดเวลา

‘กรุงเทพเป็นจังหวัดที่อัดแน่นทุกสิ่งทุกอย่างไว้ในจังหวัดเดียวมากเกินไป ไม่ว่าจะเป็นสถานที่ราชการ สถานที่ท่องเที่ยวไม่ว่าจะเป็นห้างสรรพสินค้าที่มีมากมาย หรือจะเป็นย่านธุรกิจที่กระจุกตัวอยู่ในกรุงเทพ’ ทั้งหมดนี้ยังไม่รวมถึงผังเมืองของกรุงเทพที่ถ้าจะให้พูดกันตามตรง

กรุงเทพเป็นจังหวัดที่ไม่มีการวางผังเมืองเลยมาตั้งแต่ต้น อาจจะด้วยยุคสมัยก่อน ตอนที่ย้ายเมืองหลวงมาที่กรุงเทพ ข้าราชการในตอนนั้นอาจจะด้อยในความรู้ ไม่ได้ให้ความสำคัญกับผังเมืองเป็นที่ตั้ง

ดังนั้นผลสุดท้าย ผลจากการที่มีผังเมืองย่ำแย่เช่นนี้ มันเลยทำให้ถนนหนทางในกรุงเทพ วกวนยิ่งกว่าเขาวงกตเสียอีก

ทั้งนี้พีทนึกถึงคำพูดหนึ่งจากสมัยที่เขาเรียนในระดับชั้นมัธยม เรื่องที่จะย้ายเมืองหลวงจากกรุงเทพไปยังจังหวัดอื่นๆ หากแต่มันก็ผ่านมานานหลายสิบปีแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่เกิดขึ้นเสียที “ถ้าแบ่งย่านธุรกิจจากกรุงเทพออกไปยังจังหวัดธาราบุรีบ้างก็คงจะดี”

พีทนั่งพูดกับตัวเองอยู่ในรถที่กำลังเคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆ จนในที่สุดเขาก็ได้มาถึงยังตึกที่พี่แพรได้แนะนำไว้ โดยที่พี่แพรและคุณรดา รวมไปถึงนักท่องเที่ยวคนหนึ่ง ได้มายืนรอเขาอยู่ก่อนแล้วที่หน้าตึก

ทั้งสามคนหรือสามสาว ได้หันมามองดูรถกระบะของพีทที่ขับเข้ามาจอด แน่นอนทางด้านของคุณรดาและพี่แพร ไม่ได้โกรธอะไรมากที่พีทมาถึงเกือบจะถึงเวลานัดในอีกไม่กี่นาที

ใช่แล้ว พีทไม่ได้มาสาย เขาแค่มาเกือบจะตรงเวลานัดเท่านั้น…หากแต่คนที่ดูไม่พอใจเห็นจะเป็น นักท่องเที่ยวที่ได้ว่าจ้างพี่แพรเป็นไกด์นำเที่ยวนั่นเอง

“นี้คือคุณวิเวียร์ คุณวิเวียร์เองก็สนใจที่จะมาดูอาคารสำนักงานนี้เหมือนกัน” พี่แพรแนะนำวิเวียร์ให้กับพีทได้รู้จัก ทั้งสองคนได้เข้าทักทายกันตามมารยาท แต่ก็พอจะรู้ได้ว่าวิเวียร์ดูไม่พอใจพีทสักเท่าไร ที่เกือบจะมาสาย ซึ่งสำหรับคนต่างประเทศการกระทำเช่นนี้ถือเป็นการเสียมารยาทอย่างร้ายแรง

พีทเองก็รู้สึกได้ว่าวิเวียร์ไม่ชอบใจเขาสักเท่าไร ถึงอย่างนั้นพีทก็ไม่ได้สนใจอะไร เขามาที่นี่เพื่อที่จะเช่าอาคารสำหรับเป็นสำนักงานให้กับแอปพลิเคชัน Easy Food ของเขาเท่านั้น และในอนาคตอาจจะขยายกิจการเป็น Easy Shop , Easy Go , Easy Express ไปตามแผนที่เขาวางเอาไว้

“ถ้าทุกคนพร้อมแล้ว ดิฉันขอพาทุกคน เที่ยวชมตึกนี้เองค่ะ” นายหน้าขายสำนักงานที่แต่งกายด้วยชุดสุภาพ ได้เดินมาต้อนรับกลุ่มของพีทด้วยความนอบน้อม ตามมารยาทที่ดีที่ผ่านการอบรมการขายมาเป็นอย่างดี

พีทได้เดินตามนายหน้า พลางเดินดูจุดต่างๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น โดยระหว่างนั้นเขาก็ได้สั่งให้ AI.อัลฟ่า ช่วยออกแบบสำนักงานตามแผนผังของตึกนี้เอาไว้ด้วย

แน่นอนเจ้าเอไออัลฟ่าของเขาที่ผ่านการฝึกสอนมาจากสตีเฟ่น จ๊อบส์ สามารถออกแบบตึกสำนักงานได้ไม่แพ้สถาปนิกชั้นนำของโลกเลยก็ว่าได้ อีกทั้งมันยังรู้ไปถึงโครงสร้างของตึกนี้ ที่สามารถรองรับการสั่นไหว หากเกิดแผ่นดินไหวได้อีกด้วย

แผ่นดินไหวในไทย?! พูดไปคงฟังดูเป็นเรื่องตลก…เพราะประเทศไทยคือประเทศที่ตั้งอยู่ในจุดที่แทบจะไม่มีภัยพิบัติใดๆ เลย หากเทียบกับประเทศเพื่อนบ้านในเขตเอเชียด้วยกัน

แต่ถึงกระนั้นตามระเบียบในการสร้างที่กำหนดเป็นมาตรฐานของไทย ก็ยังคงมีการออกกฎหมายควบคุมให้ตึกที่สร้างขึ้น สามารถรองรับน้ำหนักและทนรับแรงกระแทกจากแผ่นดินไหวให้อยู่ในมาตรฐาน

และตึกนี้ที่พีทอยู่ ก็อยู่ในค่ากำหนดพอดิบพอดี พีทได้ดูการคำนวณของเอไออัลฟ่าที่ส่งมาก็พยักหน้า ยอมรับกับค่าตัวเลขนี้

“คุณรดาคิดว่ายังไงบ้างครับ?” พีทหันไปถามนักธุรกิจสาวที่เป็นหุ้นส่วนของเขา

“พื้นที่กว้างขวางดี รถไฟฟ้าเองก็ผ่านจุดนี้ด้วย แม้สถานีจะอยู่ห่างออกไปสักหน่อย แต่ก็น่าจะพอเดินไหว สำหรับฉันตึกนี้โอเคค่ะ” รดาตอบเธอได้ลองให้คนขับรถของเธอ ลองเดินจากสถานีรถไฟฟ้ามายังตึกนี้ในก่อนหน้านี้แล้ว

และมองว่าระยะเวลาในการเดินที่อยู่ใน 5-10 นาที ถือเป็นค่าเฉลี่ยที่ไม่เลว พนักงานที่มาทำงานน่าจะพอเดินกันไหว ดังนั้นเธอจึงเห็นด้วยหากพีท คิดจะเช่าตึกสำนักงานนี้เป็นสำนักงานหลัก

“ฉันเองก็สนใจตึกนี้เหมือนกัน” ในขณะที่พีทและรดากำลังเห็นด้วยว่าจะเช่าตึกนี้ ทางด้านของวิเวียร์ก็เสนอตัว อยากที่จะได้ตึกนี้เช่นเดียวกัน ซึ่งมันสร้างความตกใจให้กับพี่แพรเป็นอย่างมากเหมือนกัน

ไม่ใช่อะไร…เมื่อวันก่อน ก่อนที่พี่แพรจะบอกพีทถึงตึกนี้ เธอได้พาวิเวียร์ไปยังห้างสรรพสินค้าหรูที่กำลังสร้างอยู่ในฝั่งตรงข้าม ซึ่งตัวของวิเวียร์ก็ได้ขอซื้อพื้นที่ในจุดตรงนั้นไปแล้ว แม้ห้างจะยังสร้างไม่เสร็จก็ตาม

โดยถึงแม้ว่าห้างสรรพสินค้านั้นจะยังสร้างไม่เสร็จ แต่ค่าใช้จ่ายในการขอซื้อพื้นที่ชั้นแรกในห้างนั้น ก็มีราคาที่สูงมากอยู่ในหลักหลายร้อยล้านบาทเลยทีเดียว แต่ทว่าวิเวียร์กลับไม่เกี่ยงเรื่องเงินเลย

เธอได้เซ็นสัญญากับนายหน้าที่ขายห้างอย่างไม่ลังเลและไม่ต่อรองค่าใช้จ่ายใดๆ อีกด้วย

โดยแพรก็ได้ลองถามกับวิเวียร์ถึงเหตุผลในการซื้อพื้นที่ชั้นแรกของห้างดังกล่าวที่ยังสร้างไม่เสร็จนี้ ทางด้านของวิเวียร์ตอบกลับมาว่า เธอซื้อเพื่ออนาคต!

เธอไม่สนใจหรอกว่าในไทยมีพื้นที่ห้างสรรพสินค้าที่ดังมากเท่าไร มีกี่แห่ง? เธอสนใจแค่ว่าพื้นที่ตรงนั้นเธอสามารถซื้อโดยที่ไม่ต้องเช่าได้หรือไม่ก็เพียงพอแล้ว

และหากห้างไหนสามารถมอบพื้นที่ที่ดีที่สุดให้กับเธอ เธอก็จะเลือกห้างแห่งนั้นเพื่อเป็นหน้าร้านให้กับบริษัทของเธอในประเทศไทยนั่นเอง

ตึกสำนักงานนี้ก็เช่นกัน วิเวียร์ตั้งใจที่จะขอซื้อมันเพื่อเป็นตึกสำนักงานให้กับหน้าร้านของเธอ โดยตึกนี้จะใช้เป็นอาคารสำนักงานหลัก

“ฉันขอเช่าตึกนี้จำนวนทั้งหมดสามชั้น ฉันเสนอราคาให้ 15 ล้านบาทต่อปี ทางคุณคิดเห็นว่ายังไง?” วิเวียร์เสนอราคาให้กับนายหน้า โดยไม่ฟังถึงราคาที่เปิดมาจากนายหน้าสาวเลยสักนิด

แน่นอนตัวเลขที่วิเวียร์เสนอให้ ถือเป็นข้อเสนอที่ยอดเยี่ยม เธอเชื่อว่าหัวหน้าของเธอคงจะพอใจกับตัวเลขนี้อย่างแน่นอนและก็เป็นจริงดังคาด เมื่อเธอโทรรายงานเรื่องนี้ไปให้ทางหัวหน้าของเธอและเจ้าของตึกได้รับทราบ

เพียงไม่กี่นาที รถ BMW สุดหรูก็ได้ขังเข้ามายังตัวอาคารพร้อมกับหนังสือสัญญาทันที

“นั้นคุณรดาไม่ใช่เหรอครับ? คุณรดาสวัสดีครับ มีอะไรให้ผมรับใช้หรือไม่ คุณรดาสั่งมาได้เลยครับ ผมจะให้ลูกน้องของผมรีบจัดการให้” ทางเจ้าของตึกนั้นจดจำรดาได้ พอเห็นรดาเข้าจึงได้รีบตรงเข้ามาหา

พลางส่งลูกน้องไปเซ็นสัญญากับวิเวียร์ที่ถูกพาไปยังห้องรับรองในตึกอีกที อย่างไรก็ตามรดาดูมีท่าทางที่ไม่พอใจอยู่เล็กน้อย

ตรงที่เธอเองก็สนใจตึกนี้เช่นเดียวกันและหมายปองชั้นที่วิเวียร์ต้องการเช่นกัน แต่ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะสอบถามราคากับนายหน้า กระนั้นเธอกลับถูกวิเวียร์ชิงตัดหน้าไปเสียอย่างนั้น มันเลยทำให้รดาดูหงุดหงิดและไม่พอใจมาก

“ตึกยังมีอีกตั้งหลายชั้น คุณรดาไม่เห็นจำเป็นต้องใส่ใจเลยครับ” พีทไม่ได้ใส่ใจอะไร ถ้าจะเช่าชั้นอื่นในตึกนี้

แต่สำหรับรดา เธอดูจะเป็นนักธุรกิจที่เชื่อในเรื่องของโชคลาภ พอเห็นชั้นที่หมายปองของตัวเองกำลังจะถูกขายตัดหน้าไปแบบนี้ มันเลยทำให้เธอไม่พอใจอย่างที่เห็น

“ไปดูที่อื่นต่อเถอะ” รดาไม่อยากแสดงอารมณ์ที่ขุ่นมัวของตัวเองออกมาให้พีทได้เห็น เธอหลายแสร้งทำเป็นไม่สนใจในตึกนี้แล้ว ก่อนจะพาพีทออกยังด้านนอก

ซึ่งตัวของเจ้าของตึกก็ดูงุนงงกับพฤติกรรมของนักธุรกิจสาวอยู่ไม่น้อยและพอจะรู้ว่าเธอน่าจะไม่สนใจตึกของตัวเองแล้ว

แต่ทว่าวันนี้ได้ปิดการขายได้ชถึงสามชั้น ในราคาหลายสิบล้าน มันก็ทำให้เขาพอที่จะเมินเฉยๆ เรื่องของรดาไปได้บ้าง

พีทและรดาเดินออกมาจากตึก ส่วนพี่แพรได้ติดตามวิเวียร์ไปในฐานะไกด์ ตัวของรดายังคงมีท่าทางที่หงุดหงิดอยู่พอสมควร

“ลองไปดูตึกอื่นกันไหมคะ?” รดาไม่อยากกลับไปมือเปล่า เพราะยิ่งจัดตั้งสำนักงานได้เร็วเท่าไร แอปพลิเคชันก็ยิ่งเปิดตัวได้เร็วขึ้นเมื่อนั้น

“ผมคิดว่าเราไม่จำเป็นต้องใช้ตึกหรูๆ มากก็ได้ครับ ตึกสำนักงานของเราเอาเป็นขนาดปานกลางที่มีพื้นที่กว้างๆ ก็พอ ส่วนเรื่องความหรูหรา เราสามารถต่อเติมมันเองได้ทุกเมื่อ คุณรดาเห็นด้วยไหมครับ” พีทเสนอ พลางบอกเล่ามุมมองของเขาที่มีต่อแอปพลิเคชัน Easy Food ให้กับรดาได้ฟัง

โดยสิ่งที่พีทต้องการเกี่ยวกับตึกสำนักงานนี้ อนึ่งอย่างแรกเลยคือเขาต้องการรับสมัครไรเดอร์และอยากที่จะมีการอบรมไรเดอร์ในการทำงาน ก่อนจะออกไปทำงานจริง เขาไม่ต้องการได้ไรเดอร์หรือคนขับส่งอาหารเยอะๆ แต่ไร้คุณภาพและไร้ความรับผิดชอบต่อลูกค้าและสาธารณะ

พีทได้เห็นไรเดอร์จากประสบการณ์ของน้าผีในโลกที่แล้วมาก่อน โดยส่วนใหญ่ก็เป็นไรเดอร์ที่ดี แต่ก็มีไรเดอร์อีกมากที่มีพฤติกรรมย่ำแย่ ทั้งด่าทอลูกค้า นินทาลูกค้า ด่าทอเจ้าของร้าน หรือแม้แต่ขับขี่เสี่ยงอันตรายทำผิดกฎจราจร ทั้งหมดนี้ก็เพื่อที่จะทำรอบให้ได้เยอะๆ ในแต่ละวัน

พีทไม่ต้องการเห็นพฤติกรรมแบบนี้ในแอปพลิเคชันของเขา แน่นอนพีทได้ออกกฎและมาตรการหลายอย่าง เพื่อป้องกันไรเดอร์และลูกค้าที่ไร้คุณภาพเอาไว้แล้ว

แอปพลิเคชันของเขาจะมีเกณฑ์การให้คะแนน ไรเดอร์จะต้องมีการฝึกอบรมจากสำนักงานของเขาเสียก่อน เพื่อที่จะเรียนรู้วิธีการใช้แอปพลิเคชันให้ชำนาญ ก่อนออกไปทำงานจริงๆ

รดานั่งฟังมุมมองของพีทด้วยความตั้งใจ ยิ่งเธอได้ฟัง เธอก็ยิ่งรู้สึกดีที่ตัวเองเลือกลงทุนกับคนไม่ผิด รวมไปถึงเลือกไม่ผิดที่ให้ความสนใจกับผู้ชายคนนี้ ที่ทำให้เธอใจเต้นแรงได้เสมอๆ

“ถ้าคุณพีทอยากได้ที่แบบนั้น ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องเปิดสำนักงานที่กรุงเทพก็ได้ ไม่ใช่เหรอคะ? เอาเป็นเปิดสำนักงานที่จังหวัดธาราบุรีเลยก็ได้ ส่วนที่กรุงเทพหรือจังหวัดอื่นๆ ค่อยขยายสาขามาตั้งสำนักงานเพิ่มก็ยังได้” หลังจากวิเคราะห์ดูแล้ว รดาก็ตัดสินใจว่าไม่จำเป็นต้องเปิดสาขาที่กรุงเทพ

อย่างที่รู้กัน กรุงเทพกับธาราบุรีก็ไม่ได้ห่างไกลกันมาก เดินทาง 1 ชั่วโมงก็เชื่อมถึงกันแล้ว

ยิ่งไรเดอร์ ล้วนมีรถส่วนตัวกันอยู่แล้วเพื่อที่จะใช้ทำงานส่งอาหาร เช่นนั้นการตั้งตึกสำนักงานที่จังหวัดธาราบุรี คงจะดีกว่าตั้งในกรุงเทพ

“อ้าว! ผมก็นึกว่าคุณรดาอยากให้ตั้งสำนักงานไว้ที่กรุงเทพเสียอีก” พีทยิ้มบาง พอได้รู้ว่าตัวเองคิดเห็นตรงกัน ที่นี่ก็ง่ายแล้ว

พื้นที่ในจังหวัดธาราบุรี ไม่ได้มีราคาแพงเหมือนกับกรุงเทพ เผลอๆ ใช้เงินเพียงไม่กี่ล้าน ก็สามารถซื้อที่เป็นของตัวเอง ก่อสร้างตึกเป็นของตัวเองได้เลยด้วยซ้ำ

ฉะนั้นเมื่อทั้งสองคิดเห็นตรงกัน พวกเขาก็พลันเลือกที่จะมุ่งหน้าไปยังจังหวัดธาราบุรีทันที แต่ทว่าในระหว่างที่พีทและรดากำลังจะกลับนั่นเอง

ทางด้านของวิเวียร์และพี่แพร ก็จัดการกับธุระในการเช่าตึกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว วิเวียร์เดินออกมาจากตึกสำนักงานด้วยใบหน้าที่ชื่นมื่นโดยมีพี่สาวของเขา เดินยิ้มแห้งๆ เพราะรู้ว่าตัวเธอได้ก่อเรื่องให้กับน้องชายเสียแล้ว

“พีท พี่ขอโทษนะที่ทำช่วยหาตึกให้กับพีทไม่ได้…ว่าแต่ พีทกับคุณรดาจะไปไหนเหรอ?” พี่แพรเดินมาหาด้วยใบหน้าที่ผิดหวัง พลางถามพีทเป็นภาษาไทยเพื่อไม่ให้วิเวียร์ฟังรู้เรื่อง

“คุณรดากับผมตกลงกันแล้วว่าพวกเราจะไม่เอาตึกสำนักงานที่กรุงเทพแล้วและจะเปลี่ยนไปเป็นตั้งสำนักงานที่จังหวัดธาราบุรีแทน ตอนนี้กำลังจะกลับไปดูที่กันครับ” พีทตอบ

“เอ่อ…คืออย่างนี้นะพีท ถ้าพี่จะขอติดรถพีทกลับไปบ้านเราจะได้ไหม พี่ยังมีเรื่องรับปากกับคุณวิเวียร์ว่าจะพาเขาไปเที่ยงจังหวัดของเราอยู่” จากพี่สาวที่มักจะข่มพีทอยู่เสมอ แต่วันนี้พี่แพรกลับหน้าเล็กไม่กล้าสู้หน้าพีทไปแล้ว

“ขึ้นมาเลยครับ อีกอย่างพี่แพร ไม่เห็นต้องรู้สึกผิดอะไรเลย…พี่แพรไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย” พีทยิ้ม พลางเปิดประตูให้พี่แพรและวิเวียร์ขึ้นมาในรถของเขา

แน่นอนระหว่างทางวิเวียร์ก็ได้โทรกลับไปรายงานบริษัทแม่ของเธออย่างบริษัท Pineapple ที่สามารถหาทำเลในการจัดตั้งหน้าร้านและสำนักงานในราคาที่ดีและได้ทำเลที่ยอดเยี่ยมด้วย ส่วนเรื่องตามหานักพัฒนา Rayzen เธอยังตามตัวไม่พบ

อย่างไรก็ตามพีทนั้นฟังที่วิเวียร์พูดรู้เรื่องทั้งหมด พอได้ยินว่าวิเวียร์คือคนจากบริษัท Pineapple จู่ๆ ทันใดนั้น สตีเฟ่น จ๊อบส์ก็พลันตบโต๊ะในระบบดังลั่น

[บริษัท Pineapple อย่างนั้นเหรอ…เฮ้อๆ ถึงกับส่งคนมาตามหาตัวพวกเราเลยอย่างนั้นเหรอ พีทเล่นกับผู้หญิงคนนี้สักหน่อยสิ] สตีเฟ่น จ๊อบส์ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัยที่มุมปาก

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ

สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ

www.facebook.com/WritelazyV2

นามปากกา.Writelazy