การเป็มหาเศรษฐีมันรู้สึกอย่างนี้เองสินะ...ชาติก่อนเป็เป็เพียงผู้จัดการแผนกเล็กๆแผนกหนึ่งที่หาเช้ากินค่ำพยายามอย่างหนักเพื่อหาเงินหาซื้อของขวัญมาดูแลลูกๆด้วยความรัก และใน่ชีวิตนั้นคือรู้สึกว่ามีความสุขสุดๆเพราะครอบครัวอบอุ่น ลูกๆรักใคร่และมีภรรยาที่น่ารัก...
แต่ก็นั่นแหละ ที่เขาทำมันยังไม่ดีพอ เพราะไม่สามาถมอบความรักให้กับภรรยาได้มากพอ เธอถึงได้ไปจากเขา....
"ข้าทำอะไรผิดไปงั้นหรือ?" เหตุใดท่านจึงทำหน้าเศร้าเยี่ยงนั้น....
ร่างสูงที่กำลังยืนคิดถึงอดีตอยู่พลันสะดุ้งเมื่อคนที่นั่งอยู่บนโต้ะแกะสลักลายเครือไม้อันวิจิตรเอ่ยทักขึ้นมา เขาเหลือบตากลับมามองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันแล้วมันขับให้บรรยากาศดูดุดันขึ้นมาในกลุ่มดอกไม้สีสันสดใสเหล่านี้ ดูแข็งแรงและน่าค้นหา
"อ่ะ..เปล่า ข้าคิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ เ้าดื่มสิ เดี๋ยวชามันจะเย็นเสียก่อน"
"....ท่านไม่ดื่มหรือ?.."
คาธิออสก้าวเดินกลับมาที่โต๊ะสีน้ำตาลเข้มด้วยท่าทีสง่า ชุดผ้าถูกคลุมด้วยเสื้อคลุมน้ำเงินเข้มนั้นช่างตัดกับผมสะท้อนแสงสีเงินเหลือเกิน ยิ่งตอนที่แสงนั้นกระทบกับผมที่พริ้วตามสายลมยิ่งพาให้คนมองไม่อาจละสายตา อดีตนายพลหนุ่มไม่รู้เลยว่าตนถูกจ้องมองด้วยสายตาเยี่ยงไร เขาทำเพียงเดินกลับมาที่โต๊ะ เลยไปที่ด้านหลังผู้เป็ภรรยาแล้วถอดผ้าคลุมออกจากตัว
ความอุ่นที่ถูกปรกลงมาพาลให้อีกคนหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าลงมองน้ำชาบนโต๊ะด้วยลำตัวที่เหยียดตรงไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ คาธิออสเห็นดังนั้นก็วางมือลงบนกลุ่มผมนุ่มด้วยความเอ็นดู ปลายผมที่ยาวจนถึงกลางหลังถูกมัดลวกๆเพราะพึ่งตื่นนอน ชายหนุ่มเลยคลายยางมัดออกแล้วเกล้าผมให้ใหม่ด้วยท่าทีที่ใครผ่านมาเห็นคงอุดปากกรี๊ดหน้าแดงก่ำเป็แน่เเท้
"......" หัวใจเด็กหนุ่มแทบจะกระดอนออกมาเต้นบนพื้นอยูแล้ว...
"...อ่า...ข้าเห็นว่ามันหลุดน่ะ เลยมัดให้แน่นขึ้น" คาธิออสกล่าวออกมาด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้มอบอุ่นที่เด็กหนุ่มได้รับมาตลอดแต่มันแปลก เหมือนรอยยิ้มและสายตาทั้งหมดที่อดีตนายพลมอบให้ มันมีใครสักคนทับซ้อนอยู่ในแววตาของเขา....
และที่คาธิออสทำไปนั้นเขาไม่รู้เลย ว่าสิ่งที่แสดงออกมามันเป็ไปตามสัญชาตญาณที่เคยทำ..
แม้จะบอกกับตัวเองมาตลอดสองวันที่หลุดเข้ามาในโลกนี้ว่าให้ลืมเธอและโฟกัสเด็กคนนี้เสีย แต่ใครมันจะไปลืมคนที่ใช้ชีวิตด้วยกันมาเกือบสิบห้าปีลูกสองคนได้ล่ะ ใครมันจะไปลืมได้ใน่เวลาสั้นๆ สิ่งที่ทำได้มีเพียงแค่ทำใจเท่านั้นแหละ
แม้จะมีบ้างที่เผลอคิดถึง ทว่าในอดีตเขาทำได้เพียงตามดูอีกฝ่ายด้วยความเป็ห่วงเท่านั้น
เขาเรียกว่าอะไรนะ ไม่ลืมเลือนแต่ก็ไม่ได้อยากกลับไป เพราะเขาคงทำให้เธอคนนั้นมีความสุขได้แล้วล่ะ
"ท่าน..มีคนรักอยู่แล้วหรือ?"
ราวกับฟ้าผ่าแสกกลางหน้าลงมาเมื่อถูกเส้นเสียงแตกหนุ่มของอีกฝ่ายเอ่ยอย่างนั้นออกมา เหมือนมันเป็ตัวจุดชนวนความรู้สึกต่างๆและภาพการกระทำทุกอย่างที่คาธิออสได้ทำกับเด็กหนุ่มตรงหน้าไป มันวนกลับมาฉายทับกับใครในความทรงจำ
แย่มากมันแย่ที่สุดที่เขาเผลอใช้เด็กคนนี้มาเป็ตัวแทนของคนรักเก่าในชาติก่อน..
ก็เข้าใจว่าตอนนี้เป็เวลาเพียงไม่กี่วันที่ได้จากโลกใบนั้นมาและลูกๆเอง ป่านนี้ก็คงร้องไห้ในงานศพของเขาอยู่ เมฆที่แสนจะรักครอบครัวคนนี้คงไม่อาจลืมใครออกจากใจได้หรอก
แต่มันต้องไม่ใช่วิธีนี้สิ ไม่ใช่วิธีที่เอาอาร์ดิเซียร์มาเป็ตัวแทนให้เขาได้ชดใช้ในข้อบกพร่องของตัวเอง....
รู้ทั้งรู้ว่าเด็กคนนี้ชอบเ้าของร่างด้วยแล้ว...เมื่อเด็กคนนี้มองออกว่าเขามีความรู้สึกถึงอีกคนอยู่ในใจ เด็กคนนี้จะต้องเ็ปมากขนาดไหนกัน
"อ่า..มันเป็เื่สองปีผ่านมาแล้วน่ะ...ข้ามีคนที่รักและตอนนี้ได้จากกันแล้ว "
คาธิออสหาเสียงในลำคออยู่นานกว่าจะเปล่งคำพูดออกมาได้ ชายหนุ่มตัดสินใจเล่าเื่ราวบางอย่างให้อีกคนฟังด้วยสายตาที่จับจ้องไปข้างหน้าราวกับมองไปยังสถานที่ที่ไกลออกไป
"เหตุใดท่านถึงบอกข้าเื่นี้"
"ข้าไม่อยากให้เ้าเก็บไปคิดมาก" คาธิออสยื่นฝ่ามือออกไปลูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆก่อนจะกระชับผ้าคลุมสีน้ำเงินบนไหล่อีกฝ่ายให้มันชิดกันโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวว่ามันสร้างแรงกระเพื่อมในใจดวงน้อยๆของเด็กหนุ่มอีกครั้ง
"ตอนนี้นางมีคนที่ดูแลนางและลูกๆอยู่แล้วล่ะ ในสองปีมานี้ข้าคอยตามนางมาตลอดเพื่อให้สบายใจว่านางจะมีความสุขไม่เหมือนตอนที่อยู่กับข้า แต่ความจริงแล้วข้าก็แค่อิจฉาที่ผู้ชายคนนั้นได้ทำหน้าที่คนรักแทนข้าเท่านั้นเอง.. "
นัยตาสีเหลืองทองหลุบมองบนพื้นเล็กน้อย เขาก้มลงไปผูกเชือกรองเท้าบูทหนังของคนตรงหน้าทันทีที่เห็นว่ามันหลุดออกจากกัน
"....ท่านยังไม่ลืมนาง"
"ไม่มีใครลืมได้หรอกนะเซียร์ อย่างมากก็เผลอคิดถึงแต่เ้าไม่ต้องกังวลนะต่อไปนี้ข้าจะไม่ทำให้เ้ารู้สึกเหมือนเ้าเป็ตัวแทนใครอีกแล้ว"
มือที่สาละวนกับการผูกโบว์บนรองเท้าชะงักกึก
ไม่ทำให้รู้สึกว่าเป็ตัวแทนใครอย่างนั้นหรือ?
แล้วที่กำลังเผลอทำอยู่ตอนนี้ล่ะ ไม่ใช่เพราะเคยตัวหรือไร?
คาธิออสเหลือบสายตาขึ้นมองเด็กหนุ่มทันทีที่นึกได้ แล้วคาธก็พบว่าอีกคนจ้องมาที่เขาอยู่ก่อนแล้ว
พลันหัวใจก็บบีบรัดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เพราะสายตาที่ว่างเปล่าข้างนั้นที่มองมา มันช่างเ็ปเหลือเกิน
"อ่า...ข้าขอโทษ มันคงเป็ความเคยชินน่ะ"
มือข้างหนึ่งถูกยกมาปิดหน้าผากเอาไว้ด้วยท่าทีอ่อนแรง ชายหนุ่มไม่กลัาสบตากับเด็กตรงหน้าเลย เขารู้สึกปวดใจเกินไป
"ท่านคาธิออส " เสียงนุ่มทุ่มของอาร์ดิเซียร์ถูกเปล่งออกมา
"หืม ว่า?"
"สำหรับคนอย่างท่านแล้ว ท่านต้องรักนางมากขนาดไหนถึงยอมทำเื่พวกนี้จนเป็เื่เคยชิน"
หมัดฮุกจากประโยคเมื่อครูถูกซัดลงมาที่อกอีกครั้ง คาธิออสจุกจากคำพูดของคนอายุน้อยกว่าจนพูดอะไรไม่ออก เขาทำได้เพียงยิ้มแหยแล้วมองตามร่างของเซียร์ที่กำลังเดินออกจากโดมแก้วเข้าไปในสวนวงกต จักบอกเ้าได้เยี่ยงไรว่าแท้จริงแล้วข้าไม่ได้เป็คนสูงส่งอย่างที่เ้าเห็นเลย..ข้าเป็เพียงสามัญชนธรรมดาเช่นเ้านั่นแล
"ข้าว่าเราสองคนต่างคนต่างอยู่ไปสักพักนะขอรับ ท่านจะได้มีเวลาอยู่กับตนเองมากขึ้น"
วันนี้โดนทุกดอกจริงๆ...
แต่มันเป็อย่างที่เซียร์พูดนั่นแหละ ต่อให้เขาคิดว่าตัดใจได้จากภรรยาเก่าไ้ปแล้วจริงๆ แต่ทว่าพฤติกรรมต่างๆที่เขาทำมักจะถูกทับซ้อนด้วยความรู้สึกผิดที่เขามีต่อนาง เขาต้องกลับไปทวนตัวเองแล้วตัดสินต่อไปว่าจะทำยัง เพราะถ้ายิ่งช้า เด็กคนนั้นก็จะยิ่งเสียใจ
แม้ไม่รู้ว่าเด็กนั่นไปตกหลุมรักเ้าของร่างนี้ด้วยวิธีไหน แต่เขาไม่อยากให้ความคาราคาซังจากความรู้สึกของเขามาทำให้เด็กคนนั้นต้องเ็ปมากไปกว่านี้แล้ว..
.
.
.
"เซิร์ก ข้ากับเซียร์เคยรู้จักกันมาก่อนไหม?"
ขณะกำลังง่วนอยู่กับการทำเอกสารที่เกี่ยวกับการส่งออกไวน์ไปยังอาณาจักรคู่ค้าอยู่ ในใจกลับไม่เป็อันทำอะไรได้เลย เขากังวลใจเกินกว่าจะมีสมาธิจดจ่ออยู่กับเอกสารพวกนี้ได้แม้ว่าข้อมูลจากความทรงจำเ้าของร่างเดิมจะมากพอให้จัดการกับเอกสารได้รวดเร็วขึ้น แต่มันกลับมีเื่ให้แว้บมาคิดตลอด เมื่อเห็นร่างสูงในชุดพ่อบ้านสีกรมท่าเดินถือชุดกาน้ำชาเข้ามาก็พลั้งปากถามออกไปทันที
"..หลายวันมานี้ข้ารู้สึกถึงเื่กังวลใจของนายท่านอยู่ก็ไม่นึกว่าจะเป็เื่ของเด็กคนนี้เลยนะขอรับ เขาทำอะไรให้ท่านไม่สบายใจงั้นหรือ?"
หลังได้เริ่มทำงานกับอีกฝ่ายได้สามวันเขาก็รู้สึกถึงความเคยชินและไว้ใจระหว่างร่างนี้กับพ่อบ้านขึ้นมา ทั้งสองมักจะพูดคุยอย่างเป็กันเองเสมือนพี่ชายน้องชายพูดคุยกันตลอดที่อยู่ด้วยกันตามลำพัง
คาธถอนหายใจออกมาทางจมูก มือที่กำลังเซ็นใบเอกสารอยู่ก็ชะงักแล้ววางปากกาจุ่มหมึกลงบนแท่นทันที
"เด็กคนนั้นงอนข้าน่ะ ตอนนี้หลบหน้าข้าตลอดเลยที่ห้องก็ไม่ยอมกลับมานอนไม่รู้ไปเที่ยวเล่นที่ไหน"
"ข้าแปลกใจที่ท่านดูเป็ห่วงเขามากเลยนะขอรับ..ก่อนหน้านี้ท่านยังโกรรธให้พระาาที่มอบบุรุษอย่างเขาให้ท่านอยู่เลย"
อึ่ก..นั่นเพราะเ้าของร่างเดิมค่อนข้างชอบของสวยงามต่างหากล่ะ
"ข้ารู้น่า สรุปตอบคำถามข้าได้หรือยัง"
นิ้วที่ถูกถุงมือสีขาวสวมอยู่กำลังรินชาใส่ในถ้วยกระเบื้องแก้วลายครามขลิบทองช้าๆ ริมฝีปากก็อมยิ้มเอาไว้พลันนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน
" ตอนที่นายท่านอายุยี่สิบได้มีการจัดประลองเพื่อเกณฑ์หาเด็กอายุั้แ่9-15ขวบเพื่อหาแววเด็กที่สามารถเป็กองกำลังคุ้มกันทั้งทางเบื้องหน้าและเบื้อหลังให้กับเ้าชาย ฟินดาเรส ตอนนั้นท่านได้ขึ้นเป็หนึ่งในหน่วยคุ้มกันชั่วคราวและเป็กรรมการเลือกเด็กเ่าั้ข้างกายเ้าชายน่ะขอรับ่เหตุการณ์นี้ท่านน่าจะจำได้"
คาธิออสพยักหน้าเมื่อภาพความทรงจำแล่นเข้ามาในหัวทันทีที่อีกฝ่ายจุดปประกายความทรงจำขึ้นมาแล้วใบหน้าเด็กน้อยร่างเล็กสูงเพียงเอวของเขาก็ผุดขึ้นมาในหัว
"ตอนนั้นมีเด็กราวๆยี่สิบคนที่ถูกคัดเข้ามาเป็เด็กฝึกในวังเด็กพวกนั้นมีไหวพริบดีและเรียนรู้ไวแต่ก็มีบ้างที่ทนไม่ไหวแล้วขอลาออกไป เพียงเวลาไม่ถึงสองเดือน เด็กทั้งหมดเหลืออแค่สิบสองคน หนึ่งในนั้นมีท่านอาร์ดิเซียร์อยู่"
" เขาเป็คนเดียวในกลุ่มที่เป็บุรุษตั้งครรภ์ได้"
"ใช่แล้วขอรับ ท่านจึงขอให้องค์ชายรับเข้าไปดูแลเป็พิเศษ เนื่องจากตอนนั้นท่านต้องออกไปต่างอาณาจักรเป็เวลาหนึ่งปี แล้วพอหลังจากกลับมา ท่านก็ลืมเด็กๆเ่าั้ไปเพราะมัวแต่สนใจการแย่งชิงตำแหน่งกับพวกขุนนางและทหารนายอื่นเอาตราเกียรติยศที่ไร้ความหมาย"
คาธิออสหลุดขำออกมาเมื่อพูดถึงตรงนี้ ขนาดพ่อบ้านติดตามเ้าของร่างเดิมมาตลอดหลายสิบปียังดูออกว่าทั้งหมดที่คาธิออสคนเดิมได้ทำไปนั้นไร้ความหมายมากเมื่อเทียบกับสมบัติที่เขามี
ก็วัยรุ่นเืร้อนละนะ ก็พอจะเข้าใจอยู่
"ดูท่าแล้ว เ้าจะตามข้าทุกฝีก้าวเลยนะ รู้ทุกเื่เลย"
"นายท่านลืมไปแล้วหรือไร ว่าข้าเป็คนเดียวที่ท่านไว้ใจให้ข้าอยู่ข้างท่าน?"
โอ้...ออกแนวน้อยใจแฮะ
"ตอนนี้ข้ามีภรรยาแล้ว"
พอสิ้นคำพูดของผู้เป็นาย พ่อบ้านวัยสามสิบปลายๆก็หลุดขออกมาเล้กน้อย
" คนที่กำลังจะแก่ตัวเยี่ยงข้าก็ต้องเหงาเป็ธรรมดา นายท่านเป็ฝั่งเป็ฝาทั้งที"
"เ้าที่ต้องวิ่งหาเด็กคนนั้นเพื่อนำของว่างไปให้ทั้งวันยังรู้สึกเหงาอีกหรอ ข้าว่าเ้าได้ใช้พลังงานตลอดหนึ่งอาทิตย์หมดไปแล้วกระมัง"
พูดหยอกล้อกันเล็กน้อย พ่อบ้านก็ขอตัวออกไปเพราะต้องไปจัดการกับแม่บ้านที่กำลังจัดแจงห้องโถงรูปแบบใหม่ตามที่คาธิออสได้สั่งเอาไว้
ก็นะ คาธคนนี้ไม่ได้ชอบของสวยงามที่เวอร์วังอะไรขนาดนั้น อันไหนที่เอาไปขายได้ก็ขายแล้วเอาเงินส่วนนั้นมาแจกจ่ายให้คนงานแล้วก็ซื้อของไปบริจาคที่บ้านกำพร้าเสียยังดีกว่า
จากพฤติกรรมที่คนในบ้านหลังนี้มีต่อเขาทำให้รู้ได้ว่า คาธิออสคนก่อนเป็คนที่มีนิสัยน่าคบหาคนหนึ่งเลย ไม่มีการถือตัวและหัวรุนแรง เพียงแค่รสนิยมบางอย่างที่ค่อนข้างเป็หนักมากเมื่อเขาสนใจ อย่างเช่นการชอบของที่เป็จำพวก แก้ว คริสตัลแพรวพราวระยิบระยับ หรือความเบื่อง่ายของอีกฝ่าย คาธิออสก็วางตัวดีมาตลอด เป็คนรวยที่มีสมองคิดได้ว่าอะไรควรทำและไม่ควรทำ เว้นไว้เื่หนึ่งที่ไม่อยากให้อภัยคือ ไอ่บ้านี่ดูถูกร่างกายภรรยาตนเองแล้วจับเซียร์โยนเข้าคุกเหม็นๆใต้ดินนั่น....
สรุปแล้วก็ไม่รู้ว่าเซยร์ไปตกหลุมรักคาธิออสร่างเดิมตอนไหน
แต่ที่แน่ๆคือเขาถูกหลบหน้าจากอีกฝ่ายมาหลายวันแล้ว....
สำหรับเราแล้วการที่จะมูฟออนจากใครสักคนไม่ยากเลยนะ แต่สำหรับเมฆที่มีพื้นฐานรักครอบครัวรักเด็ก แม้จะหย่าร้างกับภรรยาสองปีแล้วแต่ก็ยังมีเยื่อใย อาจจะด้วยคิดถึงลูก แต่ไม่ได้หมายความว่า เขาไม่สามารถรับคนใหม่เข้ามาได้เลย
ตอนนี้ขอเวลาให้เมฆได้ไล่ระดับความสำคัญในใจก่อนนะคะ มันต้องใช้เวลา
ขอบคุณนักอ่าานทุกท่านที่ชื่นชอบมากเลยค่ะ เราใจฟูตลอดเลย
1K
