F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

วิทย์ทอดสายตามองไปรอบๆ พร้อมกับกระตุ้นหัวใจทองคำของเขา ทำให้สัมผัสที่ 6 ถูกเปิดขึ้น ดวงตาของวิทย์ส่องแสงประกายสีทองเรืองๆออกมา ทำให้การมองเห็นของเขาเปลี่ยนไป เขามองเห็นโลกที่คนอื่นมองไม่เห็น แม้แต่อาจารย์ของเขาก็ไม่อาจจะมองเห็นสิ่งที่เขามองอยู่ตอนนี้ได้ ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างที่อยู่ตรงหน้าของวิทย์ตอนนี้ ต่างประกอบไปด้วยอณูวิญญาณชนิดต่างๆ ประกอบกันขึ้นเป็นสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นและลึกลับ จนกลายมาเป็นรูปร่างดังที่พวกมันเป็นอยู่ในตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นต้นไม่ ก้อนหิน หรือวิญญาณ มันดูซับซ้อนและยากที่จะทำความเข้าใจในความสัมพันธ์และหน้าที่ของพวกมัน แต่ แน่นอนมันมีอณูวิญญาณเป็นองประกอบ พลังแห่งความตายที่อยู่รอบๆ คือพลังอณูวิญญาณธาตุมืดที่หนาแน่น รวมตัวกันกับอณูวิญญาณธาตุน้ำ แค่สององประกอบนี้เท่านั้น แต่เขาจะทำยังไงกับอณูวิญาณพวกนี้กันละเขาครุ่นคิดและก้าวเดินต่อไปซวบๆๆ เสียงเดินของเขาเริ่มขึ้นอีกครั้ง ... พวกวิญญาณร้ายมากมายยังคงถาโถมเข้ามาโจมตีเขาอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่มีวิญญาณตนไดผ่านพายุมีดอาคมเข้ามาได้เลยเสียงเลือดเนื้อของมนุษย์ตุ๊กแกกระทบกับคมมีดดังออกมาเป็นระยะๆ อึดใจต่อมาร่างอันใหญ่โตของบางสิ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา มันมีลักษณะไม่ต่างจากตุ๊กแกพวกนี้เลยแต่ขนาดของมันใหญ่โตกว่าเดิมมากนัก ดวงตาวาวโลดสีแดงฉานของมันทำให้ผู้ที่มองจ้องตาอยู่ถูกต้องสะกดด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่ใช่กับวิทย์ บนร่างนั้นมีเด็กสาวตัวเล็กๆนั่งอยู่บนไหล่ของมัน“ฮิฮิ พี่ชาย พี่ชายข้า พี่นี้ชั่งไร้ประโยชน์เสียจริง ไม่ทันไรก็หนีไปเป็นเด็กรับใช้มนุษย์เสียแล้ว ผิดหวัง น้องผิดหวังในตัวพี่จริงๆ แต่ ไม่เป็นไร ข้าจะกินมันให้พี่ดู หึๆๆ”เด็กน้อยพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม แน่แล้ว เด็กคนนี้ต้องเป็นแฝดของ กล้าแน่นอน และดูเหมือนว่า จะมี ฤทธิ์ มากมายจริงๆ ถึงรู้ว่าตัวที่อยู่ด้านหน้าของเขานั้นอันตรายยิ่ง แต่วิทย์ก็มิได้กลัวเกรงเลย ในหัวของเขายังคงคิดหาทางจัดการกับอณูวิญญาณสีดำที่ล่องลอยอยู่หน้าแน่นในที่แห่งนี้อยู่ “เอาละน้า!!!”เด็กน้อยร้องขึ้น ตามมาด้วยเสียคำราม โฮก!!!!เสียงปีศาจตุ๊กแกร่างยักษ์ร้องออกมาดังก้องก่อนจะกระโจนเข้าใส่โดมมีดบินอย่างไม่เกรงกลัว ฟ้าว!!!ฉั่วๆๆๆๆ มีดมากมายเสียบเข้าไปในร่างกายของมัน หากมีดเหล่านี้ ไม่ได้เป็นมีดอาคมเจ้าตุ๊กแกยังตนนี้คงไม่รู้สึกอะไรมากนักเมื่อโดนแทงแบบนี้ แต่มีดอาคมทำลายวิญญาณของมันโดยตรงทำให้มันร้องครวญครางออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะดวงวิญญาณของมันได้รับบาดเจ็บ เด็กน้อยที่นั่งอยู่บนไหล่ของมันหน้าบึ้งขึ้นทันที เธอจะยกมือน้อยๆของเธอขึ้น ไอสีดำมามายถูกดูดเข้ามาในร่างมนุษย์ตุ๊กแกยักษ์ ร่างกายที่ขาดแหว่งไปเพราะมีดอาคมกลับมาผสานกันใหม่ในพริบตา ร่างวิญญาณของมันก็หายดีเช่นกัน มันกู่ร้องขึ้นอีกครั้งก่อนจะบุกเข้ามาใหม่ และกระเด็นกลับออกไปอีกครั้งด้วนร่างกายที่ขาดรุ่งริ่ง เด็กน้อยกระโดดออกจากไหล่ของมันลงไปยืนที่พื้นดินอย่างรวดเร็วก่อนจะกู่ร้องออกมาสุดเสียงอ้า!!!! ไม่ยอมข้าไม่ยอม อ้ากกกกก เด็กน้อยก็ร่ำร้องออกมาด้วยความแค้น ร่างของตุ๊กแกยักษ์ตัวที่ 2,3,4 ปรากฏขึ้น ก่อนที่พวกมันจะกระโจนเข้าใส่โดมมีดอย่างบ้าครั้ง พร้อมๆกัน ทำให้มีดอาคมทั้ง 100 เล่มแตกกระเจิงออกไปทันที กรงเล็บของพวกมันทั้ง 3 หวดเข้าใส่ร่างของวิทย์ทันที ตัวเขาที่ระวังพร้อมอยู่แล้วก็มิได้ตื่นกลัวการโจมตีนี้แม้เพียงนิด “พะ นะ ทะ มะ” วูบ!!! สิ้นเสียงร่ายคาถา ทั้ง 3 ร่างหยุดนิ่งราวกับถูกสาบให้เป็นหิน กรงเล็บของพวกมัน อยู่ห่างจากร่างของวิทย์เพียงศอกเดียวเท่านั้น แต่ไม่อาจเข้าถึงร่างของเขาได้เลย มีดอาคมมากมายที่กระเด็นลอยออกไปในคราแรง พุ่งกลับเข้ามาทิ่มแทงและตัดเฉือนร่างของพวกมันทั้ง 3 ขาดกระจุยกระจายออกไปอีกครั้ง ในชั่วอึดใจเหลือเพียงเสียงหวีดหวือของมีดอาคมที่ลอยไปมาอยู่ในอากาศเท่านั้น เด็กน้อยมองทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้วยความเดือดดาล มันอยู่ห่องออกมาจากวิทย์ ไกลพอดูจึงไม่ได้รับผลกระทบจากอำนาจของคาถาบทนั้น มันกู่ร้องขึ้น สองมือน้อยๆทุบลงไปที่พื้นดินอย่างโกรธแค้น ไอพลังงานสีดำมากมายผุดขึ้นมาจากพื้นดินรวมตัวกันที่เศษร่างของอสูรมนุษย์ตุ๊กแกพวกนั้น ทำให้ร่างของพวกมันกลับคืนมาดังเดิม และมีจำนวนเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า ทันทีที่เกิดมาได้พวกมันก็กระโจนเข้าโจมตี วิทย์อีกครั้ง และก็เหมือนเดิมพวกมันถูกมนต์สะกดของเขาอีกครั้ง และตายลง แล้วถูกพรายเด็กชุบชีวิตขึ้นมาใหม่ แล้วบุกเข้ามาอีกครั้งและตายลงไป เวลาผ่านไปเท่าไรไม่ทราบได้ วิทย์ก็ยังยืนอยู่ที่เดิน ตอนนี้พรายเด็กไม่โจมตีเข้ามาแล้ว มันรู้แล้วว่าตัวมันไม่อาจจะทำอะไร วิทย์ได้“เจ้าเด็กน้อย พี่ไปทำอะไรให้เจ้าหรือถึงอยากจะฆ่าพี่นัก”วิทย์ถามันออกมาด้วนน้ำเสียงที่อ่อนโยน“พวกมนุษย์อย่างเจ้า ฆ่าท่านแม่ของข้า ข้าแค้น ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด”มันร้องตอบออกมาด้วยความเคืองแค้น“มันก็ไม่ได้เกี่ยวกับพี่ชายนี้ พี่ชายไม่ได้ทำเรื่องอะไรที่เลวทรามแบบนั้นซักหน่อยหรือเจ้าว่าไม่จริง”วิทย์พูดเด็กน้อยเงียบ และครุ่นคิด ก่อนจะนิ่งไปชั่วอึดใจ ถึงจะเป็นวิญญาณแค้น แต่มันก็เป็นเพียงแค่เด็กที่พึ่งเกิดมาเท่านั้นสติของมันอยู่ครบ และเต็มไปด้วยปัญญาตามประสาเด็ก“เจ้าแกล้งข้า ทำร้ายบริวารข้า...”มันพูดออกมา น้ำเสียงดูอ่อนลง“พี่ชายก็แค่ป้องกันตัวจริงไหม...”วิทย์พูดออกมาอีกครั้งน้ำเสียงยังคงนุ่มนวลเหมือนเดิมพรายเด็กนิ่งไปอีกครั้ง ตอนนี้มันไม่มีข้ออ้างอะไรที่จะมากล่าวโทษวิทย์ได้อีก หากตัวมันแข็งแกร่งกว่าวิทย์มันก็คงฆ่าเขาไปแล้ว แต่นี้ไม่ใช่ มันทำอะไรผู้ชายตรงหน้านี้ไม่ได้เลย แล้วเขาก็ยังถามหาเหตุผลกับมันอีก“หึ!ข้าไม่สนใจเจ้าแล้ว ข้าจะไปแก้แค้น”เด็กน้อยพูดก่อนจะหันหลังเดิน“แก้แค้น!ขนาดพี่ชายมาคนเดียว เจ้ายังทำอะไรไม่ได้เลย แล้วพวกมันมีกันตั้งหลายคนเจ้าจะสู้พวกมันได้หรือ”วิทย์พูด เด็กน้อยหยุดกึกมันนิ่งคิดอีกครั้ง ยังไม่ทันที่จะคิดอะไรได้ เสียงของวิทย์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง“เอาอย่างนี้สิ พี่ชายจะช่วยพวกเจ้าทั้งสองแก้แค้นเป็นไง เจ้าว่าพี่ชายเก่งไหมละ หากมีพี่ชายช่วยเจ้าต้องฆ่าพวกมันได้แน่”วิทย์พูดออดมาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เด็กหญิงหันหน้ากลับมา เธอมองหน้าวิทย์ด้วยความลังเล“ข้า..ข้าไม่เชื่อเจ้าหรอก”เธอพูดออกมาน้ำเสียงที่ลังเลและสับสน“จริงๆพี่ชายไม่เคยโกหก ไม่เชื่อก็ลองถามพี่ของเธอดูสิ”วิทย์พูดจบก็เรียกกล้าออกมา ร่างของเด็กชายตัวน้อยที่มีใบหน้าเหมือนเธอก็ปรากฏตัวขึ้น“น้องพี่ พี่ชายคนนี้บอกว่าจะช่วยเราเขาก็ต้องช่วยอย่างแน่นอน เขาเชื่อใจได้ เพราะเขาไม่เคนโกหกเลย และโกหกไม่ได้ด้วย”เด็กชายพูดขึ้น“จริงหรือ!ทำไมท่านถึงเชื่อเช่นนั้น”เด็กสาวพูดขึ้น“จริงๆ พี่ผูกจิตกับเขาคนนี้ พี่ย่อมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขาผู้เป็นนาย คนคนนี้ ถือสัจจะ ที่จะไม่โกหกเพื่อเป็นกฎของตนเอง เพื่อดำรงไว้ซึ่งสัจจะแห่งอาคมของเขา เขาจะทำผิดกฎไม่ได้”เด็กชายพูด เด็กสาวเงียบ เธอไม่ค่อยเข้าใจอะไรมากนัก แต่ก็เลือกที่จะเชื่อพี่ชายของเธอ“มาเถอะน้องพี่ ที่บ้านพี่ชายยังมีขนมมากมายด้วยนะ”เด็กชายพูดพร้อมกับยื่นมือให้น้องสาวของมัน เด็กหญิงไม่รู้ว่าอะไรคือขนมที่พี่เธอว่า เธอมองหน้าพี่ชายอยู่หลายอึดใจ ก่อนจะยื่นมือน้อยๆของเธอออกไปจับมือของเด็กชาย วูบ!!!! ร่างของเด็กทั้งสองเกิดประกายแสงสีทองสว่างขึ้นมาในฉับพลันปรากฏวงอักขระรูป หยินหยางขึ้นบนทองฟ้าที่มืดมิด ไอสีดำทั้งหมดถูก หยินสีดำดูดเข้าไปจนหมดสิ้นเมฆหมอกที่เคยหนาแน่นไปทั่วบริเวณ ถูกกระแสลมตีพัดจนแตกกระจัดกระจายออกไปทั่วทุกสารทิศ ทำให้ท้องฟ้าที่เคยมืดมิดพลันสว่างจ้าออกมา แสงแดดอันร้อนแรงไร้ซึ่งเมฆหมอกที่คอยบดบัง ทำให้แสงจ้าสาดส่องลงมายังพื้นเบื้องลางทันที วูบ!!!หยางจากวงเวทย์อีกข้างหนึ่งดูดแสงเหล่านั้นเข้าไปอย่างกระหาย ร่างของเด็กทั้งสองกลายเป็นแสงหายเข้าไปในวงเวทย์ ทันที วงเวทย์หยินหยางหมุนวนอยู่บนท้องฟ้า หลายอึดใจก่อนที่มันจะลดขนาดลงแล้วพุ่งเข้ามาในร่างของวิทย์ ปรากฏรอยสักดิ์รูปหยินหยางขึ้นที่หลังมือซ้ายของเขาอย่างหน้าอัศจรรย์ ขณะที่เขายืนตะลึงอยู่นั้น เสียงเล็กๆของเด็กสาวก็ดังขึ้น“โห้!!พี่ชายคนนี้ มีของดีเยอะจริงๆกล่องนั้น เป็นที่อยู่ของผีบริวารมากมาย นี้ๆพี่ชาย ให้พี่ตุ๊กๆน้อย(ปีศาจมนุษย์ตุ๊กแก)ของหนูไปอยู่กับพี่ๆโครงกระดูกได้ไหม”เด็กหญิงพูดออกมาด้วยเสียงเล็กๆของเธอ มันช่างแตกต่างจากเด็กผู้หญิงที่เอาตากรีด แล้วก็ กรีด เมื่อครู่นั้นเสียจริง วิทย์คิด“ก็เอาสิ”วิทย์ตอบกลับทันที เพียงแค่อึดใจเดียว รูปตุ๊กแกตัวใหญ่กว่า 50 ตัวก็ปรากฏขึ้นที่มุมหนึ่งของกล่องอย่างเงียบเชียบ!“หนูน้อย พี่ชายชองเธอมีชื่อว่ากล้า พี่ชื่อว่าวิทย์ เธอยังไม่มีชื่อสินะ ต่อไปนี้พี่จะเรียกเธอว่าแก้ว”วิทย์พูด“หนูชื่อแก้ว ดีจัง ขอบคุณที่วิทย์ที่ตั้งชื่อให้หนู”เธอพูดออกมาด้วยเสียงอันสดใสตามวัยของเด็กๆ“ว่าแต่เมื่อกี่มันเกิดอะไรขึ้นทำไมเธอถึงกลายมาเป็นบริวารพี่ได้ละ”วิทย์ถามออกมา“พวกหนูเป็นฝาแผดกัน วิญญาณของเราก็เป็นวิญญาณแฝดด้วย แค่หนูยอมรับพี่ หนูก็จะตกเป็นบริวารของพี่ในทันทีเพราะความผูกพันธุ์ของจิตวิญญาณแฝดไงละ เพราะพี่ทำพันธสัญญาญากับวิญญาณของพี่กล้าแล้ว”เธอตอบออกมา“อ๋อ เป็นแบบนี้นี้เอง”วิทย์พูด ก่อนจะเดินไปนั่งบนเนินหินใกล้ๆ จากแสงแดดตอนนี้เป็นน่าจะสายโด่งเกือบๆจะเป็นเที่ยงวันแล้ว ตอนนี้ไม่มีก้อนเมฆที่มืดมนบดบังแสงอาทิตย์อีกแล้ว ภาพบรรยากาศที่นี้จึงปรากฏแก่สายตาของเขาอย่างชัดเจนอีกครั้ง กระดูกผู้คนมากมายที่นอนตายอยู่ที่นี้ปรากฏออกมาให้เห็นอย่างน่าเวทนา ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาหลายต่อหลายครั้ง“ยังไงก็ต้องทำอะไรซักออย่างกับที่นี้ก่อนละนะ”วิทย์คิด ก่อนจะส่งกระแสจิตเข้าไปในกล่องไม้ ทหารโครงกระดูกมากมายปรากฏตัวขึ้นมา เขาสั่งให้พวกมันเก็บรวยรวมโครงกระดูกทั้งหมดกลับมา ก่อนจะนำมากองสุมรวมกันเอาไว้ที่ลานโล่ง กลางหมู่บ้าน เมื่อทุกอย่างเสร็จสรรพแล้ว เขาก็จุดไฟเผ่า กระดูกทั้งหมดโครงกระดูกเหล่านี้ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับเขาเลย พวกมันเป็นเพียงโครงกระดูกของมนุษย์ธรรมดา ไม่ได้มีเหรียญวิญญาณด้วย ไม่สามารถนำไปใช้การอะไรได้ ต้องเผาทิ้งเท่านั้น จะทิ้งเอาไว้แบบนั้นก็อุจาดตาเปล่าๆ“ขอบคุณพี่ชาย”เสียงของเด็กน้อยทั้งสองดังขึ้นในหัวของเขาเบาๆ“อืม ไม่เป็นไร ไปเถอะ พวกเราต้องไปอีกที่หนึ่งก่อนกลับบ้าน”วิทย์พูดก่อนจะขึ้นคร่อม รถ Harley ของเขาแล้วขับออกไปตามถนน.....ทิ้งหมู่บ้านนี้เอาไว้เบื้องหลังของเขา****ลงช้าหน่อยนะครับ แฮ่ ช่วงนี้โควิดเข้า ยังไงก็ของให้ทุกคนดูแลตัวเองนะครับ อย่าลืมหาข้าวหาน้ำกัน ไร้ไม่ได้กักตัว ยังคงไปทำงานเหมือนเดิมเพราะถ้ากักตัวก็จะไม่มีอะไรกิน อดตายก่อนเป็นโควิดพอดี หุๆๆ ต้องระวังและป้องกันตัวเองนะครับ ถึงแมสมันจะพงแต่ก็ต้องซื้อใส่นะ มันจำเป็น กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ งดจับหน้าจับตา ่อนล้างมือเน้อ ด้วยความเป็นห่วงจากคนที่ไม่ใช่รัฐบวย****ปล.ยังไงก็ของคุณทุกคนที่รออ่านนะครับ ขอบคุณมากๆ........

เอาไปเลี้ยงที่บ้านซักตัวไหม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

86.ภูตพรายหยิน หยาง II

คล้ายกับเรื่องF-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง) ที่คุณอ่าน

F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

86.ภูตพรายหยิน หยาง II

คล้ายกับเรื่องF-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้