เว่ยจื้อโหยวนอนฟังในสิ่งที่พวกเขาพูดคุยกันด้วยความไม่เข้าใจ อะไรคือให้แต่งออกไปแล้วที่ให้แต่งออกไปใช่ตัวเธอหรือไม่ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอนี่ไม่ใช่ว่าเธอตายไปแล้วหรือ หรือว่าเครื่องบินไม่ได้ตก หรือว่านี่เป็ความฝันแต่ไม่น่าจะใช่ความฝันแล้วล่ะในเมื่อความจริงตีแสกหน้าเธอขนาดนี้
เว่ยจื้อโหยวถอนหายใจยอมรับชะตากรรมของตัวเอง แทนที่จะได้เข้าไปทำงานในหน่วยลับกลับต้องมาตายั้แ่เดินทางตายไปแล้วไม่พอแทนที่จะได้ขึ้น์หรือไม่ก็ลงนรกตามแต่ผลกรรมของการกระทำที่ผ่านมา
แต่พระเ้ากลับเล่นตลกอะไรกับเธอกันส่งเธอมายังโลกโบราณล้าหลังที่ไม่เคยมีในประวัติศาสตร์โลกไม่พอ พอฟื้นขึ้นมาก็พบเจอแต่เื่น่าอดสู ครอบครัวยากจนแร้นแค้น ย่าแท้ๆใจดำอำมหิตยังดีที่พ่อแม่ของร่างเดิมนั้นรักลูกและทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ลูกโดนขายไป
แต่ว่าต่อจากนี้ล่ะจะทำยังไง ไม่ว่ายุคสมัยไหนก็ต้องมีพวกเศรษฐีมีเงินลุ่มหลงในตันหาบ้ากามโดยไม่สนใจว่าใครจะยิมยอมพร้อมใจหรือไม่ มันน่าจับมาตัดให้เป็ดกินนัก
เว่ยจื้อโหยวนึกโมโหร่างเดิมจะทำตัวอ่อนแอกกตัญญูไปทำไมนักหนา ทั้งๆ ที่ตัวเองมีพละกำลังมากกว่าคนอื่นตั้งเท่าไหร่ จะเก็บงำความสามารถของตัวเองไปเพื่ออะไรกัน ไม่เห็นจะต้องอับายผู้คนเลยสักนิดหากใครจะคิดว่าตัวเองเป็ตัวประหลาด หากเป็เธอแล้วล่ะก็จะอัดให้ฟันร่วงเลยพวกที่ชอบบูลลี่คนอื่น
เว่ยจื้อโหยวนอนฟังพ่อแม่ ตายายและลุงใหญ่ป้าสะใภ้ใหญ่อันเป็ครอบครัวของเธอในโลกใบนี้คุยกันเพื่อหาทางออกของปัญหาในครั้งนี้จนเธอหลับไปอีกครั้ง
“ท่านพ่อท่านแม่ พี่ใหญ่ ข้ามองไม่เห็นหนทางที่จะช่วยอาโหยวเลย หากยังไม่หาบ้านสามีให้นางแต่งออกไปแล้วล่ะก็ข้าเกรงว่าบ้านใหญ่คงไม่จบเพียงเท่านี้แน่ อีกอย่างเศรษฐีเฒ่านั่นคงไม่ยอมรามือง่ายๆเ้าค่ะ” นางเหลียนซื่อพูดออกมาด้วยความทุกข์ใจ
“นั่นสิขอรับท่านพ่อตา ท่านแม่ยาย หนทางเดียวคือต้องหาบ้านสามีให้อาโยวแต่งออกไปถึงแม้ใจข้าจะไม่ยินยอมก็ตามที แต่มันยังดีกว่าให้อาโยต้องตกนรกไปทั้งชีวิต ท่านพ่อตาท่านแม่ยายเห็นว่ามีครอบครัวใดที่เหมาะสมหรือไม่ขอรับ ขอแค่เป็คนดี ขยันทำมาหากินข้ากับเหมยชิงก็ไม่ขัดข้องขอรับ” เจี้ยนป๋อ
“จะบอกว่ามีมันก็มีอยู่หรอกนะ ลูกเขย เ้าหนุ่มอวิ๋นเซียวเป็คนดี พ่อแม่ตายไปหมดแล้ว เหลือแค่เ้าหนุ่มนั่นและน้อง ชายน้องสาว พ่อหนุ่มนี่เป็คนดีขยันขันแข็งเพียงแต่ว่าญาติพี่น้องของพ่อแม่นิสัยไม่ดีเท่าไหร่ โดยเฉพาะนางจางซื่อป้าสะใภ้ใหญ่ที่ชอบกดขี่ข่มเหงหลานชายหลานสาวทั้งๆที่พวกเขาแยกบ้านออกมาแล้วหลังเสียพ่อแม่ อย่าเรียกว่าแยกบ้านเลยต้องเรียกว่าไล่ออกมาจะดีกว่า ยังดีที่มีที่ดินสินเดิมของมารดาเ้าหนุ่มนั่นอยู่ 3หมู่ จึงได้มาปลูกบ้านอาศัยอยู่กับน้องๆ แต่ยังไม่วายคนบ้านใหญ่มักมาหยิบเอาข้าวของในบ้านไปบ่อยครั้งเวลาที่เ้าหนุ่มไม่อยู่บ้านออกไปล่าสัตว์ หากให้อาโยวแต่งเข้าไปแล้วจะรับมือกับคนพวกนี้ได้หรือไม่นั่นเป็อีกเื่ที่พวกเ้าต้องคิดและตัดสินใจให้ดี หากตกลงกันได้แล้วพรุ่งนี้แม่กับตาเฒ่าจะไปพูดจากับเ้าหนุ่มนั่นให้เอง” แม่เฒ่าเหลียน
“ท่านแม่ยายขอรับ หากเขาเป็คนดีก็ย่อมไม่มีปัญหา หากบ้านนั้นรังแกอาโยวทั้งที่แยกบ้านออกมาแล้ว ข้าเองก็พร้อมที่จะสนับสนุนนางขอรับ อาโยวไม่ได้ไร้ญาติขาดมิตรนางยังมีบ้านเดิมคอยสนับสนุน”เจี้ยนป๋อ
“ข้าเห็นด้วยกับท่านพี่เ้าค่ะท่านแม่” นางเหลียนซื่อ
“เช่นนั้นพวกเ้าไปพักผ่อนกันเถอะ อดทนอยู่แบบนี้ไปก่อนค่อยหาทางขยับขยายอย่าไปคิดอะไรมาก พวกเ้าออกมาแล้วถือว่าเริ่มต้นชีวิตใหม่ ข้าก็อยากจะรอดูน้ำหน้านังเฒ่าเซียนซื่อจริงๆ แก่แล้วแก่เลยเลอะเลือนหากหลานชายไม่ได้เป็ขุนนางขึ้นมาข้าจะรอดูว่านางเฒ่านั่นจะเป็ยังไง” แม่เฒ่าเหลียนเอ่ยออกมาด้วยความโมโห
เช้าวันต่อมาแม่เฒ่าเหลียนตื่นขึ้นมาั้แ่ฟ้ายังไม่สาง นางรีบเดินออกจากบ้านมุ่งตรงไปยังบ้านหลังสุดท้ายที่อยู่ติดชายป่าเชิงเขาเพื่อพูดคุยเื่ระหว่างหลานสาวของนางและเ้าหนุ่มอวิ๋นเซียว เมื่อเดินมาถึงหน้าบ้านนางจึงส่งเสียงเรียกเ้าของบ้านอยู่ด้านนอกรั้วไม้ไผ่
“อาเซียว อาเซียวเ้าอยู่บ้านหรือไม่” แม่เฒ่าเหลียนที่นางต้องถามแบบนี้เพราะไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มออกไปล่าสัตว์แล้วนอนค้างในป่าหรือไม่
“อยู่ขอรับ ท่านยายเหลียนท่านมาหาข้ามีเื่อะไรหรือขอรับ หรือ้าให้ข้าช่วยเหลือเื่อันใด” อวิ๋นเซียว
“ยายมีเื่บางอย่างอยากจะพูดคุยกับเ้า ขอยายเข้าไปในบ้านก่อนได้หรือไม่”
“ขอรับ เช่นนั้นเชิญด้านในขอรับ”
เมื่อเข้ามาในบ้านแม่เฒ่าเหลียนก็พูดออกมาโดยไม่มีการอ้อมค้อมใดๆทั้งสิ้น ด้วยที่ผ่านมานางเป็คนมินิสัยตรงไปตรงมาอยู่แล้วคิดอย่างไรก็พูดออกไปเช่นนั้น
“ที่ยายมาวันนี้ ยายมีเื่อยากจะถามเ้าสักหน่อย”
“เื่อะไรหรือขอรับถึงทำให้ม่ายยายมาหาข้าั้แ่ฟ้ายังไม่สางเช่นนี้”
“อาเซียวเ้ามีคู่หมั้นคู่หมายแล้วหรือยัง ก่อนพ่อแม่ของเ้าจะเสียไปพวกเขาได้ทาบทามหญิงสาวบ้านใดเอาไว้ให้เ้าหรือไม่”
“ไม่มีขอรับท่านยาย ท่านพ่อท่านแม่ยังไม่ทันได้พูดคุยหรือทาบทามคู่หมายให้ข้าหรอกขอรับ ว่าแต่ท่านยายถามทำไมหรือขอรับ”
“ยายพูดตรงๆเลยแล้วกันที่ยายมาหาเ้าวันนี้ ยายอยากให้เ้าแต่งหลานสาวยายมาเป็ภรรยา เ้าจะว่าอย่างไร ”
“ทำไมถึงเป็ข้าล่ะขอรับแล้วหลานสาวท่านยายจะยินยอมหรือขอรับ ข้าเองก็ยากจนไหนจะเลี้ยงดูน้องชายน้องสาวที่ยังเล็กอีก 2คน นางจะมาทนลำบากกับข้าได้หรือขอรับ ”
“อาโยวหลานยายเป็คนดี ยายจะไม่ปิดบังเ้าหากเ้าไม่ยินดีแต่งนางก็ไม่เป็ไร อาโยวหลานยายนั้นหน้าตาสะสวยจนต้องไปต้องตาต้องใจเศรษฐีเฒ่าแต่ตัวนางไม่ยินยอม พ่อแม่นางเองก็มีปากเสียงกับบ้านใหญ่ จนต้องแยกตัวตัดขาดออกมาและย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ แต่พวกเรากลัวว่าฝั่งนั้นมีทั้งเงินและอำนาจจะไม่ยอมรามือง่ายๆ หากนางยังไม่ตบแต่งให้แก่ชายอื่น ยายเองเห็นเ้ามาั้แ่เด็กๆ เ้าเป็คนดีมาก ยายจึงได้บากหน้ามาหาเ้า หากเ้าไม่เต็มใจก็ไม่เป็ไรยายไม่บังคับใจเ้า”
“หากนางเต็มใจข้าก็ไม่ว่าอันใดขอรับ ข้าเองก็กลัวว่าหากมีการเกณฑ์ชาวบ้านไปเป็ทหารตามที่หัวหน้าหมู่บ้านบอกเอาไว้ ข้าเองไม่มีเงิน 10 ตำลึงทองจ่ายให้กับทางการก็คงต้องไปเป็ทหาร น้องสองคนยังเล็กนักข้าเองก็อับจนหนทางเช่นเดียวกัน อย่างที่ท่านยายรู้ พวกบ้านใหญ่นั้นหาดีไม่ได้ทรัพย์สินของท่านพ่อท่านแม่พวกเขาก็ยึดเอาไปจนหมดข้าเองก็เหนื่อยใจ ตอนข้าอยู่ไม่เท่าไหร่หากข้าไม่อยู่พวกเขาก็จะคอยมารังแกน้องๆของข้า และหยิบฉวยเอาข้าวของในบ้านไปจนหมด หากข้าแต่งภรรยาเข้ามาคงมีคนคอยดูแลน้องๆของข้า แต่นางจะยินยอมมาลำบากกับข้าหรือขอรับ”
“เื่นี้ไม่ต้องเป็ห่วงนะ อาโยเป็คนดีมาก นางย่อมยินยอมตบแต่งเป็ภรรยาของเ้าดีกว่าไปตกนรกในบ้านเศรษฐีเฒ่าผู้นั้น เช่นนั้นก็เอาตามนี้ เ้าเองก็ไปสู่ขอนางได้เลย เอาล่ะยายออกนานแล้วยายของตัวกลับก่อนเ้าสะดวกวันไหนก็ไปพูดคุยตกลงกันได้ ส่วนสินสอดนั้นยายไม่้าเ้าจะให้หรือไม่ให้ก็ไม่ใช่เื่ใหญ่ ยายหวังว่าเ้าจะรักและดูแลนางอย่างดีก็พอ”
“ขอรับท่านยาย ข้าขอบคุณท่านยายที่เมตตาขอรับ”
แม่เฒ่าเหลียนกลับถึงบ้านก่อนเวลาอาหารเช้านิดหน่อย ทุกคนในครอบครัวมองมาที่นางอย่างมีความหวัง เพราะทุกคนรู้ดีอยู่แล้วว่าวันนี้ที่แม่เฒ่าเหลียนออกจากบ้านไปั้แ่เช้านั้นด้วยเื่อะไร
“ท่านแม่สำเร็จหรือไม่เ้าคะ” นางเหลียนซื่อถามมารดาออกมาด้วยความร้อนรน
“อืม อาเซียวตกลงแล้ว เหลือเพียงแค่ให้เขามาพูดจาสู่ขอส่วนสิดสอดนั้นแล้วแต่เขาจะหามา จะมีหรือไม่มีก็ไม่ใช่เื่ใหญ่อันใด เราก็แค่หาสินเดิมให้อาโหยวติดตัวไปบ้างข้าเชื่อว่าอาเซียวจะดูแลอาโหยวเป็อย่างดี”
“เป็เช่นนี้ข้าก็ดล่งใจเ้าค่ะ เดี๋ยวเื่นี้ข้าจะพูดคุยกับลูกวันนี้ ข้าเชื่อว่าอาโหยวจะเต็มใจและไม่คัดค้านเ้าค่ะ ”
“เอาเถอะ แม่เชื่อว่าอาโหยวต้องเข้าใจ นี่เป็ทางออกทางเดียวที่เราทำได้ในตอนนี้ ”
“เ้าค่ะท่านแม่”
เว่ยจื้อโหยวลืมตาตื่นมาในปลายยามอู่ ตอนนี้นางรู้สึกหิวเป็อย่างมากไหนๆก็มาอยู่ในร่างนี้แล้วกลับไปก็กลับไปไม่ได้แล้ว จากเด็กกำพร้าไม่มีครอบครัว นางเองก็อยากมีครอบครัวดูสักครั้ง พ่อแม่และทุกคนรักใคร่เ้าของร่างเดิมเป็อย่างมาก
ถึงนางจะรู้สึกผิดที่มาสวมรอยเป็ลูกสาวและหลานสาวของพวกเขา ยังดีกว่าให้พวกเขาเสียใจที่ได้รับรู้ว่าเว่ยจื้อโหยวที่เป็ลูกสาวและหลานสาวของพวกเขานั้นได้ตกตายไปั้แ่โดนคนบ้านเว่ยยรุมทุบตีแล้ว
“อาโยว ตื่นแล้วหรือลูก เ้ารู้สึกเป็อย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนหรือไม่ แม่เอาข้าวต้มกับยามาให้เ้า ลุกขึ้นมากินเสียจะได้หายเร็ว แม่มีเื่จะบอกกล่าวกับเ้าด้วย”
“เ้าค่ะท่านแม่ ”
“เ้ากินข้าวให้อิ่มกินยาเสร็จแล้วแม่กับพ่อค่อยพูดคุยกับเ้า ”
หลังจากรอให้ลูกสาวกินข้าวกินยาเสร็จพอดีกับสามีของนางเดินเข้ามาเพื่อพูดคุยเื่แต่งงานของลูกสาว เจี้ยนป๋อเองในใจก็กลัวว่าลูกสาวจะไม่ยินยอมและต่อต้านแต่เขาเองก็ไม่มีทางเลือกด้วยเงินทองในมือก็ไม่มีเงินที่หามาได้นั้นล้วนแล้วแต่อยู่ในมือมารดาของเขาทั้งสิ้น
“อาโยวลูกรู้สึกอย่างไรบ้าง ดีขึ้นหรือไม่ พ่อขอโทษนะที่ปกป้องเ้าไม่ได้ ”
“ข้าดีขึ้นแล้วเ้าค่ะท่านพ่อ ไม่ใช่ความผิดขอท่านพ่อเ้าค่ะ อย่าได้โทษตัวเองอีกเลย หากจะมีคนผิดก็เป็ท่านย่ากับคนบ้านใหญ่เ้าค่ะ”
“พ่อกับแม่มีเื่จะบอกกล่าวกับเ้า หวังว่าเ้าจะเข้าใจพ่อกับแม่เองก็ไม่มีทางเลือกอื่นเพื่อช่วยเหลือให้เ้ารอดพ้นจากคนชั่วช้าพวกนั้นพ่อจำเป็จะต้องให้เ้าแต่งออกไป ”
“ห๊ะ แต่งออกไป แต่งงาน แต่งกับผู้ใดหรือเ้าคะ ทำไมรวดเร็วถึงเพียงนี้”
“แต่งกับเ้าหนุ่มอวิ๋นเซียว เื่นี้ท่านยายของเ้าเป็คนจัดการ เขาเป็คนดีเพียงแต่ว่ายากจนและมีน้องชายน้องสาวยังเล็กให้ดูแล ไม่มีพ่อแม่สามีอยู่เหนือเ้า พ่อกับแม่เชื่อว่าเ้าจะมีความสุขในชีวิตวันข้างหน้า เ้าเองเป็คนขยันอาเซียวเองก็เช่นกัน อย่างน้อยๆก็เป็ทางเดียวที่จะหลุดพ้นไปได้ พ่อกับแม่เชื่อว่าบ้านใหญ่ไม่ยอมรามือ”
“เ้าค่ะ ลูกเข้าใจในเมื่อท่านพ่อท่านแม่เห็นว่าดีลูกเองก็ไม่ขัดข้อง”
“เช่นนั้นเ้านอนพักเสีย พ่อจะเข้าป่ากับลุงใหญ่ของเ้าเผื่อจะได้อะไรติดไม้ติดมือมาขายบ้าง”
“เ้าค่ะ”
หลังจากท่านพ่อกับท่านแม่ออกไปแล้ว เว่ยจื้อโหยวได้แต่พูดกับตัวเองว่า “อะไรกันวะเนี่ย ตายแล้วก็มาเกิดใหม่ที่นี่ มีครอบครัวครบ แล้วยังจะได้สามีมาอีก อะไรมันจะรวดเร็วปานนั้น ชาติที่แล้วไม่เห็นจะได้แต่งงานเลย แฟนยังหาไม่ได้ด้วยซ้ำ หวังว่าสามีคงจะไม่ขี้เหร่เกินไปหรอกมั้ง ช่างมันเถอะๆ มีสามีก็ดีแล้วเื่อื่นช่างมันนอนดีกว่า หวังว่ามันจะเป็เื่จริงนะ คงไม่ใช่เพียงแค่ฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น”
2K
![(ติดเหรียญบทที่ 651-707 7/9/69) เกิดใหม่เป็นองค์หญิงน้อยจอมป่วน & ก๊วนสัตว์อลเวง [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725961087_42317676.webp)
