Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หนึ่งร้อยสี่สิบสอง พรรคกระยาจก

ไม่ว่าที่ใดต้องมีผู้ทรงอิทธิพลแม้แต่ในมหานครของอินเดียก็ไม่ยกเว้น

มีเจ้าถิ่นเจ้าที่อยู่เสมอ

ผู้ที่สามารถเป็นขอทานได้ ต้องมีวรรณะที่เหมาะสมและมีเส้นสายของการเป็นขอทานคนนอกที่เข้ามาต่างถิ่นต่างที่ ไม่สามารถเป็นขอทานได้อย่างเด็ดขาด

“ตกงานไปเป็นขอทานดีกว่า”

หลายคนอาจจะพูดประชดเช่นนั้นแต่การเป็นขอทานเก็บขยะ ไม่ใช่เรื่องง่ายดายปานนั้น

ต้องจ่ายค่าส่วยให้เจ้าหน้าที่ที่อยู่ในบริเวณนั้นและต้องคอยเอาขวดแก้วไล่ตีหัวทำร้ายคนที่จะเข้ามาแย่งขยะในถิ่นของเรา

จุดไฟเผาคนที่มานอนในที่ของเราในศาลาฯลฯ

ทั้งโลกใบนี้ทุกสิ่งทุกอย่างมีเจ้าของหมด ไม่สามารถหลบเลี่ยงไปได้

แม้แต่ในวงการขอทานก็มีการแบ่งเขตแบ่งที่เช่นกัน

คนที่กล่าวว่า “ตกงานไปเป็นขอทานดีกว่า”คงโดนขอทานเจ้าถิ่นที่อยู่แถวนั้นเอาไม้หน้าสามตีหัวบาดเจ็บเสียก่อน

“เอ้าเอาเงินไป”

จากการที่นามูบอกเตรียมเหรียญมาและห้ามยกกระเป๋าหรืออะไรขึ้นมาเพราะพวกเขาอาจจะหยิบไปทั้งกระเป๋าและนาฬิกาของคน

แต่ก็มีบรรดาพรรคกระยาจกคนหนึ่งได้ล้วงมือเข้ามาจะแตะต้องอ้าวป้าหม่า

หยุด!!!

อ้าวป้าหม่าส่งพลังปราณกดดันออกไปทำให้คนที่เอามือมาล้วงกระเป๋าจากอ้าวป้าหม่าต้องชะงักมือและบรรดาพรรคกระยาจกที่รายล้อมรอบอ้าวป้าหม่าได้คุกเข่าลง

“ของที่ข้าให้ จะกลายเป็นของพวกเจ้าของที่ข้าไม่ให้ไม่ว่าใครก็อย่าหวัง”

อ้าวป้าหม่าส่ายศีรษะอย่างเศร้าใจ

ด้วยกำลังคนมหาศาล

หากบริหารดีดี อิ่นตู้ เอ๊ยอินเดียจะกลายเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจของจริงเพราะมีพื้นที่กว้างขวาง ทรัพยากรมาก ไม่มีจุดอ่อนด้านความอ่อนแอ

แต่อาจจะเพราะแนวคิดวัฒนธรรมที่ทำให้พวกเขามีชีวิตในรูปแบบเดิมจากครั้งบรรพกาลในยุคที่พื้นที่ที่เจริญได้มีการผลิตชิ้นส่วนเครื่องบินและคอมพิวเตอร์ส่วนพื้นที่อื่นๆยังมีสังคมการเกษตรและขอทานไม่ต่างกับหลายร้อยปีที่ผ่านมา

ความเจริญไม่สามารถเข้าถึงได้ทุกที่

แม้กระทั่งนามูที่มีพลังมโนมยิทธิก็ต้องเผชิญกับปัญหาความยากจนนั่นเอง

ว่าขอเพียงมีวิทยาการในการขุดเจาะบ่อน้ำไฟฟ้า สาธารณูปโภคพื้นที่ หลักประกันสุขภาพ พวกเขาก็จะมีชีวิตอยู่ได้แล้ว

หากการใช้งบประมาณสามารถแก้ไขปัญหาหรือสามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกดิขึ้นได้ปัญหานั้นมันก็ไม่ใช่

”โชคชะตา”

หรือสิ่งที่บอกว่า

“ชีวิตเรามันก็เป็นอย่างนี้ล่ะอย่าไปอยากได้ใคร่ดีเลย”

หากเราฝากความหวังไว้ในโลกหน้าเราก็จะไม่ค่อยใส่ใจเรื่องในชาตินี้ เพราะเรามีความคาดหวังว่าชาติหน้าจะดีขึ้น

โดยไม่ได้พิจารณาเลยว่าทางเทคนิคพวกเราน่าจะทำบาปผิดหลักศาสนาไปเกิดเป็นยุง ไก่ และบัณเฑาะก์ห้าร้อยชาติเสียมากกว่าหากเทียบกับบาปที่เราได้ทำมา

ควรจะคิดว่าชาตินี้คือโอกาสที่ดีที่สุดแล้ว

แต่เพราะความที่คิดว่าวิญญาณไม่สิ้นสูญและความเชื่อทางศาสนาพวกเราก็ยังพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่ต่อไปได้

น่าขำ คนเรายอมตายเท่ากับว่ายอมให้วิญญาณของตนเองอยู่ในมือพระยม