จอมหมัดราชันย์

ตอนที่ 51 ความแค้นนับร้อยปี
ความวัวยังไม่ทันหาย ความบรรลัยเข้ามาแทรก คลื่นพลังลมปราณและจิตสังหาร ที่ชายชราขี้เมาที่มีนามว่าอี้ทงเทียนได้ปลดปล่อยออกมานั้น ทำให้เกิดคลื่นลมที่รุนแรงพัดพาสิ่งของต่างๆ กระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ เม็ดเหงื่อปรากฏขึ้นบนใบหน้าถังต้าเหลียน เขายืนจ้องมองอย่างโง่งมด้วยอาการนิ่งค้าง พลางคิดในใจว่า “มันเป็นใครวะ!!” ดังก้องในจิตใจ ไม่เพียงแต่เนี่ยฟงที่ปรากฏเม็ดเหงื่อ แม้แต่หูเกอ ซุนหวังเหว่ย และเนี่ยฉางไห่เองก็หลั่งเม็ดเหงื่อเย็นที่ปกคลุมไปทั่วทั้งใบหน้า ด้วยพลังลมปราณที่อี้ทงเทียนปลดปล่อยออกมานั้น พวกมันเองก็ไม่เคยประสพพบเจอ อี้ทงเทียนจ้องมองถังต้าเหลียนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มันกำหมัดแน่นจนเกิดเสียงกระดูกที่ดังลั่น เมื่อเห็นสีหน้าของถังต้าเหลียนที่ทำท่าทางมึนงงสงสัย อี้ทงเทียนก็กล่าวออกมาทันที“ในยามแรกที่ข้าก็ไม่คิดว่าเป็นเจ้าจริงๆ ด้วยพลังลมปราณพิภพขั้นกลางของเจ้า ช่างห่างไกลจากลมปราณราชันย์สุดกู่ แต่เมื่อได้ยินว่าดรรชนีเบิกตะวันข้าก็เริ่มมั่นใจถึงสิบส่วนว่าเป็นเจ้า และเมื่อข้าได้เห็นหน้าเจ้า! พร้อมกับสันดานที่หยิ่งผยองไม่เคยจดจำผู้ใด!! มันก็ทำให้ข้าเชื่อทันทีว่าเป็นเจ้าอย่างแน่นอน แม้แต่เทพบรรพกาลเยี่ยงข้า คงไม่มีความสำคัญพอให้เจ้าต้องจดจำเช่นนั้นรึไง!! เจ้าจำไม่ได้รึไงว่าหลอกคนตระกูลอี้ไว้เช่นไร เจ้าหลอกให้พวกเราพี่น้องตระกูลอี้ไปขโมยบันทึกชีพจรฟ้าที่ทวีปสวรรค์ โดยบอกว่าเป็นงานง่ายๆ แล้วยังเอาการเปิดจุดชีพจรลมปราณให้ทั้งห้าสิบหกจุดมาเป็นข้ออ้าง แม้จะได้บันทึกชีพจรฟ้ามา...แต่ก็ต้องแลกกับคนในตระกูลอี้ของข้าจนหมดสิ้น แม้แต่ตัวข้าเองก็ถูกทำลายจุดชีพจรลมปราณไปถึงสิบจุด จนพลังลมปราณจักรพรรดิขั้นต้นของข้า ต้องถูกบั่นทอนจนมาเหลือลมปราณราชันย์ขั้นกลางเท่านั้น โชคดีที่ข้าฝึกพลังลมปราณด้วยกายพรหมจรรย์ จึงไม่มีลูกและเมีย มิเช่นนั้นข้าคงต้องสูญเสียพวกเขาไปด้วย แต่ที่น่าเจ็บใจอย่างที่สุด!! คือข้าไปรอเจ้าที่หน้าผาไร้สิ้นสุดถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน เจ้าก็ไม่ยอมโผล่หัวออกมา ข้าจึงออกตามล่าเจ้าตั้งแต่วันนั้น จนเกือบหนึ่งร้อยปีเต็ม จนในที่สุดวันนี้ข้าก็ได้พบเจอเจ้าเสียที สวรรค์ให้โอกาสข้าแล้ว!! ข้าจะเอาเลือดของเจ้ามาเซ่นไหว้คนตระกูลอี้!!!” อี้ทงเทียนกล่าวออกด้วยความโกรธ หยาดน้ำตาหลั่งรินออกมาเป็นสาย ซึ่งเนี่ยฟงก็หวนรำลึกถึงจดหมายของถังต้าเหลียนที่เขียนไว้เมื่อร้อยปีก่อน หรือว่าถังต้าเหลียนพลาดพลั้งตกเขาลงมา จึงทำให้ทั้งคู่ไม่ได้พบกันที่จุดนัดหมาย และเมื่อได้ยินคำว่าเทพบรรพกาลเนี่ยฟงก็คิดถึงบันทึกชีพจรฟ้า ที่มีชื่อของเทพบรรกาลอี้ทงเทียนลงท้ายในบันทึก ซึ่งมันทำให้เนี่ยฟงสงสัยเป็นอย่างมาก ว่าเขาสามารถเปิดมันอ่านได้อย่างไร ในขณะที่เนี่ยฟงกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น อี้ทงเทียนก็เอ่ยกล่าวออกมาอีกครั้ง“เห็นแก่เจ้าที่เคยทะลวงจุดชีพจรลมปราณให้ข้ากับคนตระกูลอี้สองจุด ในวันก่อนการเดินทางไปยังทวีปสวรรค์ ข้าจะให้เวลาเจ้าสั่งเสียกับศิษย์เจ้า โดยข้าจะไปรอที่ชายป่าไผ่นอกเมือง ในเวลาสองก้านธูป (ประมาณครึ่งชั่วโมง) เจ้าไม่ไปพบข้าที่นั่น คงรู้ซินะว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นที่นี่!! ฟุ่บ!!!” เมื่อกล่าวจบอี้ทงเทียนก็พลันหายไปตัวไปในทันที ในยามนั้นเองที่ดวงตาของเนี่ยฟงต้องสั่นไหว แม้แต่เรื่องที่ถังต้าเหลียนมีศิษย์เขาก็ล่วงรู้ และคำทิ้งท้ายของมันหากเขาไม่ยอมไปที่จุดนัดพบ ย่อมหมายความว่าท่านปู่ของตน และร้านโอสถสวรรค์ต้องถูกทำลายจนสิ้นซาก เขาจึงโยนเม็ดยาหางหนูระดับสิบใส่ปากสองเม็ด พร้อมกับนั่งลงรวบรวมพลังลมปราณทันที ซึ่งในขณะที่เขากำลังรวบรวมปราณอยู่นั้น ก็โยนแผ่นกระดาษสี่แผ่นให้กับเนี่ยฉางไห่ พร้อมกับเอ่ยกล่าวออกมา“ในกระดาษทั้งสามแผ่นเป็นสูตรการปรุงยา เป็นยาบำรุง ยารักษา และยาเสริมลมปราณระดับสูง ส่วนอีกแผ่นเป็นสูตรการควบคุมเปลวเพลิงขณะหลอม เจ้าจงไปศึกษาให้ดีเมื่อเจ้าศึกษาการควบคุมเพลิงได้จนแตกฉาน เจ้าอาจจะปรุงเม็ดยาระดับสิบได้ แต่จงจำไว้จงนำให้สมาคมเป็นผู้นำออกประมูล ส่วนเรื่องหลานของเจ้าตอนนี้...ข้ามีภารกิจให้มันไปทำในที่แสนไกล เพื่อเป็นการฝึกฝนเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง เพราะงานที่ข้ามอบหมายไปนั้นก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นเท่าไร ไม่นานก็คงกลับมา” “ส่วนเจ้าซุนหวังเหว่ย ลูกสาวของเจ้าถูกขจัดพิษร้ายจนหมดสิ้น แต่ที่นางยังไม่ได้สติเนื่องจากอ่อนแรงเพียงเท่านั้น ไปซื้อสมุนไพรตามนี้แล้วต้มให้นางดื่มซะ ไม่เกินสองวันร่างกายนางก็จะกลับมาแข็งแรงตามเดิม” เนี่ยฟงกล่าวพร้อมกับโยนใบสั่งยาให้ซุนหวังเหว่ย ในขณะนั้นเองก็โยนถุงยาให้กับหูเกอ “ท่านหูเกอ นั้นคือยาหางหนูระดับสิบจำนวนร้อยเม็ด คงเพียงพอสำหรับค่าตกแต่งร้านให้กับศิษย์ข้า ต่อไปภายภาคหน้าร้านโอสถสวรรค์ต้องพึ่งท่านแล้ว” เนี่ยกล่าวจบก็รวบรวมพลังลมปราณต่อทันที ในขณะนั้นเองที่หูเกอก็ก้าวเดินออกมา พร้อมกับหยิบป้ายทองที่มีสัญลักษณ์จันทร์เสี้ยวสลักวางไว้เบื้องหน้า พร้อมกับเอ่ยกล่าวออกมาทันที“ท่านถังนี่คือป้ายทองประจำสมาคมการค้าจันทรา ไม่ว่าท่านไปที่สาขาใดก็ตาม เมื่อชูแผ่นป้ายนี้พวกเขาจะต้อนรับท่านเป็นอย่างดี หวังว่าคงมีประโยชน์แก่ท่านในภายภาคหน้า” หูเกอกล่าวออกมาพร้อมกับความรู้สึกที่หนักอึ้ง พร้อมกับความสับสน มันรู้สึกกับว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย ที่มันจะได้พบเจอกับถังต้าเหลียน จึงมอบป้ายทองให้แทนคำขอบคุณกับเรื่องราวที่ผ่านมา กาลเวลาผ่านไปจวนเจียนจะหมดหนึ่งก้านธูป ซึ่งเป็นเวลาที่เนี่ยฉางไห่รู้สึกอึดอัดภายในใจ แต่ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกไป หวั่นเกรงจะทำลายสมาธิของถังต้าเหลียน แต่แล้วทันใดนั้น! ดวงตาทั้งสองของถังต้าเหลียน ก็พลันเปิดออกอย่างรวดเร็ว เขาคว้าป้ายทองที่วางอยู่โต๊ะพร้อมกับพุ่งทะยานออกไปในทันที ซึ่งจังหวะนั้นเองที่หูเกอก็เอ่ยถามเนี่ยฉางไห่ขึ้นมา“ท่านอาวุโส ท่ามีสิ่งใดที่ไม่สบายใจหรือไม่ ข้าเห็นสีหน้าท่านดูวิตกเหลือเกิน” “เฮ้อ~!! จะไม่ให้ข้าวิตกได้อย่างไร ขนาดงานง่ายๆ ของตระกูลอี้ยังถูกใช้ให้ไปขโมยบันทึกชีพจรฟ้า แล้วลูกฟงของข้า...ท่านคิดว่างานมันจะง่ายไปกว่าตระกูลอี้หรือไง” ดวงจันทราลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้า หมู่ดวงดาราสาดส่องแสงระยิบระยับ เนี่ยฟงในร่างของถังต้าเหลียนพุ่งทะยานไปตามหลังคาบ้านแต่ละหลังด้วยความรวดเร็ว ผ่านไปเพียงแค่สิบนาทีเนี่ยฟงก็มาถึงชายป่าไผ่ด้วยอาการที่เหนื่อยหอบ ก่อนจะเหลือบมองไปที่ก้อนหินขนาดใหญ่ ที่ปรากฏร่างของอี้ทงเทียนนอนร่ำสุรา เมื่อรับรู้ถึงการมาของถังต้าเหลียน อี้ทงเทียนค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ก่อนจะกระแทกฝ่ามือลงที่ไหล่ทั้งสองข้างของตนทันที “ปัง! ปัง!! พรวด!!!” โลหิตสายหนึ่งทะลักออกมาจากปากอี้ทงเทียน มันใช้ท่อนแขนปาดโลหิตที่เปรอะเปื้อนบนริมฝีปาก ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างเลือดเย็น“ถังต้าเหลียน! จุดชีพจรที่เจ้าเปิดให้ข้าตอนนั้น ยามนี้ข้าได้ทำลายมันจนหมดสิ้นแล้ว จนระดับพลังลมปราณของข้า เหลือเพียงแค่ราชันย์ขั้นต้นเท่านั้น!! ตั้งแต่นี้ต่อไปข้ากับเจ้าล้วนไม่มีบุญคุณใดๆ ต่อกันอีก และตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่ข้าต้องล้างแค้นให้แก่ตระกูลของข้า! รับมือ!!!” “เดี๋ยวก่อนผู้อาวุโส!! โปรดยั้งมือก่อน!!” เนี่ยฟงกล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว ในขณะที่อี้ทงเทียนที่กำลังพุ่งทะยานลงมา จึงทำให้มันต้องหยุดชะงักกลางอากาศ ก่อนจะดิ่งทะยานลงสู่พื้น เมื่อเนี่ยฟงเห็นดังนั้นก็ปั้นหน้ากลับ กลายเป็นเนี่ยฟงคนเดิมทันที“ท่านผู้อาวุโส ข้าไม่ใช้ถังต้าเหลียน! ข้าเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดปี ที่มีพลังลมปราณแค่พิภพขั้นกลาง ที่บังเอิญไปพบกับตำราของหมอเทวดาถัง อีกอย่างท่านถังก็ตายไปตั้งนานแล้ว ข้าคิดว่าท่านถังคงพลาดพลั้งตกเขาไป จึงไม่ได้พบกับท่านที่จุดนัดพบ ขอให้ท่านได้โปรดช่วยเมตตาปล่อยข้าผู้ไม่รู้ความไปที” “เหอะ!! ถังต้าเหลียนนะถังต้าเหลียน!! เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเจ้าหรือไงกัน ด้วยวิชาปลอมแปลงโฉมของเจ้าที่ร่ำลือไปทั่วยุทธภพ ต่อให้เจ้าแปลงเป็นสตรีก็ไม่มีผู้ใดจับผิดได้ อย่าคิดว่าแปลงเป็นเด็กหนุ่มหน้าใส แล้วข้าจะโง่หลงกล ตามนิสัยของเจ้าที่ชื่นชอบการปรุงยา คงปรุงยาผิดแปลกพิสดาร แล้วกินมันลงไปจนพลังลมปราณลดลง!! อย่าพูดมากให้เสียเวลา จงมอบศีรษะของเจ้ามาซะดีๆ!! ย้าก!!” อี้ทงเทียนพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับปล่อยหมัดขวาเข้าที่ใบหน้า โดยที่ปลายหมัดของอี้ทงเทียนนั้น ห่อหุ้มไปด้วยพลังลมปราณที่รุนแรง เมื่ออี้ทงเทียนไม่ฟังคำพูดของเนี่ยฟง มีแต่ต้องใช้กำลังเพื่อป้องกันให้มีชีวิตรอด จึงจำเป็นต้องต่อสู้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก่อนจะก้าวขาซ้ายทแยงออกด้านนอกด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับทิ้งน้ำหนักลงที่ปลายเท้าจนพื้นดินต้องสั่นไหว อีกทั้งใช้แขนซ้ายกดปลายหมัดของอี้ทงเทียนให้ต่ำลง ก่อนจะปล่อยหมัดขวาเข้าที่หน้าอี้ทงเทียนจนสุดแรง “ดับชวาลา!!” “วูบ~!!” เสียงลมวูบหนึ่งปรากฏขึ้น เนี่ยฟงชกลมจนเกิดเสียงจนฟังได้ชัด อี้ทงเทียนเอนตัวหลบตัวงอราวกับว่าไม่มีกระดูกสันหลัง ก่อนจะตีลังกาถอยหลังไปสามตลบ พร้อมตั้งท่าหมัดที่ดูแปลกตา อี้ทงเทียนอยู่เซไปเซมาราวกับคนที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง พร้อมกับยกไหสุราขึ้นดื่มไม่ขาดสาย ในสายตาของเนี่ยฟงนั้นเห็นช่องโหว่อยู่มากมาย แต่กลับไม่ช่องว่างให้โจมตี“บัดซบ!! นี่มันวิชาอะไรกัน!!” เนี่ยฟงสบถขบคิดในใจอยู่ครู่หนึ่ง พร้อมทั้งตั้งการ์ดมวยเพื่อความไม่ประมาท ในขณะที่อี้ทงเทียนกำลังยกไหสุราขึ้นดื่มอยู่นั้น เนี่ยฟงก็บุกจู่โจมทันที “ฟุ่บ!! ฟุ่บ!! ฟุ่บ!! ฟุ่บ!!” แม่ไม้มวยไทยถูกปลดปล่อยไม่ขาดสาย ทั้งหมัด เข่า ศอก และลูกเตะ ถูกปลดปล่อยออกไปอย่างต่อเนื่อง แต่กลับทำได้เพียงแค่ชกลมที่ว่างเปล่า และต้นไผ่ที่อยู่รอบด้านเท่านั้น แต่ไม่สามารถถูกตัวอี้ทงเทียนได้แม้แต่ปลายนิ้ว ในขณะที่อี้ทงเทียนกำลังหลบหลีกอยู่นั้นเอง ก็กระแทกไห่สุราเข้ากับท้องเนี่ยฟงทันที “ปัง!!!” เสียงดังกึกก้องสนั่นหวั่นไหว เนี่ยฟงปลิวกระเด็นไกลหลายสิบเมตร ร่างของเขากระแทกต้นไผ่หักโค่นนับสิบต้น ก่อนจะเกลือกกลิ้งไปกับพื้นกุมท้องน้อยด้วยความเจ็บปวด “พรวด!!” หยาดโลหิตคำหนึ่งทะลักออกจากปากของเนี่ยฟง ในขณะที่กำลังจ้องมองไปด้านหน้าด้วยแววตาที่สั่นไหว ก็ปรากฏร่างของอี้ทงเทียนพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความรวดเร็ว“รสชาติหมัดเมาของข้าเป็นเยี่ยงไรบ้างถังต้าเหลียน!!!”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 51 ความแค้นนับร้อยปี

คล้ายกับเรื่องจอมหมัดราชันย์ ที่คุณอ่าน

จอมหมัดราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 51 ความแค้นนับร้อยปี

คล้ายกับเรื่องจอมหมัดราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้