ย้อนเวลามาป่วนต้าถัง

หลี่จิ้งตื่นตั้งแต่ยามโฉ่ว จัดเตรียมกองทัพ ยามอิ๋นยืนรออยู่ด้านนอกประตูเพื่อรอให้หลี่ซื่อหมินตื่นจากบรรทม

หลี่ซื่อหมินพร้อมด้วยหวังเต๋อเฉวียน พาฮองเฮาจ่างซุนเข้าไปในรถม้า

ส่วนหลี่จิ้งกลับไปที่สนามฝึกยุทธ์ นำทัพเสวียนเจี่ยทั้งสามพันนาย มุ่งหน้าลงใต้เดินทัพสู่เมืองฉางอัน

“นายทหารทุกคนฟังคำสั่ง ติดตามฝ่าบาท เตรียมพร้อมออกเดินทางไปยังถนนสายหลักของเมืองฉางอัน!”

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ!”

ก่อนรุ่งสาง ภายใต้พระราชวังต้าถัง มีรถม้าแล่นไปในความมืด

หลี่จิ้งนำทัพเสวียนเจี่ยอันยิ่งใหญ่ทั้งสามพันนายติดตามไปอย่างใกล้ชิด!

……

ในอีกด้านหนึ่ง ณ หอซีเซียง ถนนฉางอันแห่งต้าถัง

หลี่เฉิงเฟิงกับองค์หญิงฉางเล่อยังคงนอนหลับสนิท

ถึงแม้จะร้อนไปหน่อย แต่ยังมีสระบัวอยู่ทางฝั่งซ้ายของหอซีเซียง

หลังจากหลี่เฉิงเฟิงเปิดหน้าต่างไว้ จึงรู้สึกเย็นสบายเมื่อสายลมพัดโชยมา

ท่ามกลางสายลมเย็น มีกลิ่นดอกบัวคละเคล้ากัน ทำให้หลี่เฉิงเฟิงนอนหลับสบายมาก

เพราะในห้องนี้มีเพียงเตียงเดียว เดิมทีหลี่เฉิงเฟิงต้องการให้หลี่ลี่จื้อนอนกับฝานเมิ่ง

ทว่าหลี่ลี่จื้อหวาดกลัวเกินไป สุดท้ายนางจึงเลือกที่จะนอนด้วยกันกับหลี่เฉิงเฟิง

ท้ายที่สุดหลี่เฉิงเฟิงเป็นน้องชายของนาง นางเป็นพี่สาว นอนกับน้องชายสักหนึ่งคืนคงไม่มากเกินไป

หลี่ลี่จื้อในปัจจุบันเชื่อว่าหลี่เฉิงเฟิงจะไม่ทำร้ายนาง ส่วนคนอื่นนั้น หลี่ลี่จื้อไม่เชื่อใจใครสักคน

อาจเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในสองวันที่ผ่านมา ทำให้จิตใจของสาวน้อยอ่อนไหวมากยิ่งขึ้น

ในไม่ช้า ท้องฟ้าก็สว่างไสวขึ้น ทิศตะวันออกเริ่มปรากฎแสงอร่าม

ฝานเมิ่งเคาะประตูห้อง จากนั้นจึงเข้ามาในห้องของหลี่เฉิงเฟิง

“องค์ชายแปด องค์หญิงฉางเล่อ รถม้าเตรียมพร้อมแล้ว! พวกท่านสามารถเดินทางกลับวังได้แล้วเพคะ!”

หลี่เฉิงเฟิงขยี้ตาหมองมัว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเอ่ยว่า “กี่โมงแล้ว? เช้าเพียงนี้เชียว?”

“กี่โมง? เอ่อ องค์ชายแปดท่านจะถามว่าตอนนี้กี่ยามแล้วใช่ไหมเพคะ?”

“อ๋อใช่ กี่ยามแล้วหรือ?”

“ทูลองค์ชายแปด ตอนนี้ยามเหม่าแล้ว ฟ้าใกล้สว่างแล้วเพคะ!”

“โอ้!”

หลี่เฉิงเฟิงหันหน้าไปข้าง ๆ มองดูหลี่ลี่จื้อที่กำลังหลับใหล ก่อนจะหาวออกมาอีกครั้ง พร้อมกับคลุมศีรษะแล้วผล็อยหลับไป

ในเวลานี้ หลี่เฉิงเฟิงเกือบลืมไปแล้วว่าตอนนี้เขาอยู่ในราชวงศ์ถังสมัยโบราณ เขายังโพล่งออกมาด้วยว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว

ฝางเมิ่งมองไปยังเจ้าหนูน้อยทั้งสองที่กำลังนอนหลับอุตุ นางจึงส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้

กว่าหลี่เฉิงเฟิงกับหลี่ลี่จื้อจะตื่นเต็มตา ตะวันก็โด่งฟ้าเสียแล้ว

หลี่เฉิงเฟิงหาว ก่อนจะกระโดดลงจากเตียง ยืนอยู่ริมหน้าต่างดูชมทัศนียภาพนอกหน้าต่าง

กล่าวได้ว่าในยุคที่ไร้มลพิษทางสิ่งแวดล้อมจากอุตสาหกรรม ทิวทัศน์ของต้าถังนั้น สดชื่นเขียวขจีดูงดงามทีเดียว

“อ๊ะ อย่านะ อย่าตีข้า…”

หลี่ลี่จื้อที่อยู่ด้านข้าง จู่ ๆ ก็ตะโกนลั่นและผุดลุกขึ้นมาจากเตียงทันที

หลี่เฉิงเฟิงจึงรีบเอ่ยว่า “เสด็จพี่ มีข้าอยู่ด้วย ใครจะกล้าตีท่าน!”

“ข้า น้องเฟิงเอ๋อร์? ขอโทษด้วยเฟิงเอ๋อร์ เมื่อคืนพี่ฝันร้ายแล้ว!”

“ไม่ต้องกังวล มีข้าอยู่ ท่านจะไม่ถูกรังแกอีกต่อไป!”

“อื้อ ขอบคุณน้องเฟิงเอ๋อร์!”

หลี่เฉิงเฟิงมีนิสัยชอบให้ท้ายอย่างมาก

เขากลั่นแกล้งญาติตัวเองได้ แต่คนอื่นจะกลั่นแกล้งไม่ได้

เช่นเดียวกับตอนว่าราชกิจในวัง หากหลี่ซื่อหมินต่อต้านเขาก็ไม่เป็นไร(มั้ง) แต่เว่ยเจิงจะต่อต้านเขาไม่ได้

“ไปกันเถอะเสด็จพี่ เถ้าแก่เนี้ยฝานเมิ่งเตรียมรถม้าไว้แล้ว ข้าจะพาเจ้ากลับวังก่อน แล้วค่อยพาหูกว๋อกงมาที่นี่เพื่อแก้แค้นพวกมัน!”

“อย่าเลยน้องเฟิงเอ๋อร์ ปล่อยให้เสด็จพ่อจัดการเรื่องนี้เองจะดีกว่า พวกเรากลับวังกันเถอะ ถึงอย่างไรที่นี่ก็อันตรายเกินไป!”

“อือ ก็ได้!”

ดังนั้นหลี่เฉิงเฟิงกับหลี่ลี่จื้อจึงต้องเดินออกจากห้องนอน ก่อนจะลงไปที่ชั้นสามของหอซีเซียง

แต่เมื่อทั้งสองเดินมาถึงทางลงบันไดชั้นสอง พวกเขาก็เห็นเถ้าแก่เนี้ยหอบุปผากับบุรุษท่าทางสง่างามคนหนึ่งยืนอยู่ในห้องโถงของหอซีเซียง และกำลังพูดคุยบางอย่างกับเก้าแก่เนี้ยหอซีเซียง!

ผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ด้านข้างผู้หญิง ซึ่งด้านหลังของผู้หญิงคนนั้นมีกลุ่มผู้ชายในชุดสามัญยืนอยู่

หลี่เฉิงเฟิงรู้จักผู้หญิงคนนั้น นางคือแม่เล้าเซียวฮวาจากหอบุปผาเมื่อคืนนี้

“ท่าไม่ดี พวกเขามาถึงที่นี่เลยเหรอ? ชู่ เสด็จพี่ อย่าเสียงดัง!”

หลี่เฉิงเฟิงรีบส่งสัญญาณให้หลี่ลี่จื้อเงียบเสียง

เห็นเพียงเซียวฮวามองฝานเมิ่งตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทางเหยียดหยาม แล้วเอ่ยว่า “แม่นาง สภาพไม่เลว! แต่เจ้าทำเรื่องเช่นนั้น มันจะไม่มากเกินไปหน่อยรึ?”

“เรื่องอะไร? ข้าไม่เข้าใจที่เจ้าพูด!”

ฝานเมิ่งเอามือกอดอก บนใบหน้าของนางแสดงออกอย่างเย็นชา

เซียวฮวาเหยียดยิ้มพลางเอ่ยว่า “เมื่อเช้านี้ มีคนมาบอกพวกข้าว่า เมื่อคืนเห็นเด็กผีสองคนวิ่งเข้ามาในหอซีเซียงของพวกเจ้า! เอาเป็นว่าจะให้พวกข้าทำการบุกค้น หรือเจ้าจะสารภาพออกมาเอง?”

“พวกเจ้ากล้าลองดีกับหอซีเซียงของข้ารึ?”

ฝานเมิ่งขมวดคิ้ว ขณะแผ่กลิ่นอายอันดุร้ายออกมาในทันที

อย่างไรก็ตามเซียวฮวายังคงยกยิ้มดูถูก แล้วกล่าวว่า “ฝานเมิ่ง ถ้าเป็นเมื่อก่อนข้าคงไม่กล้าสร้างปัญหาที่หอซีเซียงของพวกเจ้า แต่ตอนนี้มีนายท่านของพวกข้าอยู่ พวกเจ้ายังจะกล้าหยาบคายกับเขาอีกหรือไม่?”

“เฮอะ เซียวฮวา เจ้ากินใจหมีดีเสือหาญกล้านัก!”

ฝานเมิ่งส่ายศีรษะพลางหัวเราะเยาะพวกเขา บางทีพวกเขาคงไม่รู้ว่าสถานะของเด็กผีทั้งสองที่อยู่ข้างบน? คนหนึ่งคือองค์ชายแปดแห่งราชวงศ์ถัง อีกคนหนึ่งคือองค์หญิงฉางเล่อแห่งราชวงศ์ถัง กล้าจับตัวสองคนนี้งั้นรึ? คงไม่อยากมีชีวิตอยู่กันแล้วสินะ?

ทว่าชายในชุดสีขาวยิ้มอย่างเย็นชาแล้วเอ่ยว่า “บนถนนฉางอันแห่งนี้ ยังมีใครที่เซียวซานไม่กล้าจับบ้าง! เพราะพ่อของข้าก็คือหนึ่งในยี่สิบสี่ขุนนางหอหลิงเยียนแห่งยุคราชวงศ์ถัง ซ่งกว๋อกง เซียวหยู!”

“อันใดนะ? พ่อของท่านคือซ่งเซียวหยู? จะเป็นไปได้อย่างไร?”

“อะไรกัน? เจ้าเริ่มกลัวแล้วหรือ?”

ฝานเมิ่งตกตะลึง แล้วรีบเอ่ยว่า “ไม่ ข้าหมายถึง พวกเจ้าจะจับตัวพวกเขาไม่ได้! พวกเขาไม่ใช่คนที่พวกเจ้าสามารถยุ่งด้วยได้!!”

“ฮึ ฝานเมิ่ง เจ้าจะให้ที่พักนักโทษงั้นหรือ? เมื่อคืนนี้เด็กคนนั้นพาชายชุดดำสองคนมาพังหอบุปผาของข้า เวลานี้ข้าไม่สนหรอกว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะจับตัวเขาให้ได้!”

“เด็ก ๆ ค้นหอซีเซียงให้ข้า หากพบเด็กผู้ชายอายุหกขวบกับเด็กผู้หญิงอายุสิบสามปี อย่าปล่อยให้หนีรอดไปได้ จับตัวมาให้หมด!”

“ขอรับ นายหญิงเซียว!”

“ไม่ได้ พวกเจ้าห้ามเข้ามา ที่นี่คือหอซีเซียงของข้า!”

หลี่เฉิงเฟิงเห็นว่าฝานเมิ่งต้องการจะปกป้องพวกเขา

ทว่าฝานเมิ่งเป็นเพียงผู้หญิงร่างกายบอบบางคนหนึ่ง นางไม่สามารถหักห้ามเด็กรับใช้ของอีกฝ่ายที่มีหลายสิบคนได้

อย่างไรก็ตามในเวลานี้ หลี่เฉิงเฟิงก็เดินวางมาดลงมาจากตัวอาคาร แล้วตะโกนว่า “ไม่ต้องหา ข้าอยู่ที่แล้ว!”

“โอ้ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเด็กหกขวบจริง ๆ ?”

จากนั้นเมื่อเซียวซานกวาดตามองไปเห็นหลี่ลี่จื้อ ดวงตาของเขาก็พลันเปล่งประกายทันที