เทพแห่งความตาย

วันต่อมา...

เมื่อวานเอลิออสและองค์หญิงเซลีนก็ได้แยกย้ายกันไปโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยเลย...

ปั๊กก---

"ขอโทษเพคะ~ ข้าต้องขอโทษด้วยเพคะ~"

หญิงสาวที่เดินชนเอลิออสรีบพูดขอโทษทันที

แต่เมื่อนางได้เงยหน้ามามองนั้น

"ท..ท่าน?"

"ท่านได้โปรดช่วยข้าด้วยเพคะ!"

"ช่างเป็นการพบกันที่น่าประทับใจ.."

"ท่านได้โปรดช่วยข้าด้วยเพคะ~"

"เมื่อวานเจ้ายังคิดจะลอบฆ่าข้าอยู่เลย

แต่วันนี้เจ้าจะให้ข้าช่วยเจ้า?"

"มันไม่แปลกไปหน่อยหรือยังไง?"

"เรื่องมันเป็นแบบนี้ก็เป็นเพราะท่าน!"

"ข้าต้องรับงานลอบฆ่าท่านแต่ข้าก็ทำไม่สำเร็จทำให้ผู้ว่าจ้างทำให้ข้าเป็นเชลยเช่นนี้!"

"สมองของเจ้ามีปัญหาหรือยังไง?"

"เจ้ารับงานนี้เองข้าไม่ได้เกี่ยวข้องเลย ในสิ่งที่เจ้าเป็นตอนนี้ก็เป็นสิ่งที่เจ้าทำตัวเอง!"

"ก็ถ้าท่านยอมข่มเหงพวกนางคณิกาสักหน่อย

เรื่องราวก็ไม่ต้องจบลงแบบนี้"

"ท่านต้องช่วยข้า!"

"โปรดอภัยให้ข้าด้วยองค์ชาย"

"นางผู้นี้เป็นหญิงคณิกาและมันได้ทำความผิด

ร้ายแรงเอาไว้ทำให้ต้องเป็นเชลยเช่นนี้เพคะ"

"เจ้าเป็นนักฆ่าใช่หรือไม่?"

"เอ๊ะ! เอ่อ.. ม..ไม่ใช่"

"ถ้าเจ้ารับปากว่าจะมาทำงานให้ข้า

ข้าก็จะช่วยเจ้าอย่างแน่นอน"

"ทำงาน? ถ้าเป็นเรื่องแบบนั้นข้ายอมพลีทั้..."

"ไม่ใช่!"

"เอ๊ะ! หรือว่าจะเป็นไปตามที่ข้าคิด?!"

"ใช่"

"มันคงไม่อันตรายใช่ไหมเพคะ?"

"มาก"

"ห้ะ! อันตรายมากงั้นหรือเพคะ?!"

"ท่านจะให้ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างข้าไปทำงานที่

อันตรายแบบนั้นงั้นหรือเพคะ?!"

"ใช่"

"หรือว่าเจ้าอยากเป็นเชลยต่อไปก็ เชิญ..."

"มีเรื่องอะไรงั้นรึ?"

หัวหน้าองครักษ์ที่เดินมาพร้อมกับองค์หญิง

แอลลิสันและองค์หญิงเอสเธอร์ถามขึ้น

"วันนี้มีเชลยคนใหม่ แต่มันกลับวิ่งหนีพวกข้าจนวิ่งชนกับองค์ชายเอลิออสเข้าพอดีครับ!"

ผู้คุมขังตอบขึ้นอย่างหนักแน่น

"งั้นข้าจะจัดการเอง เจ้าไปเถอะ"

หัวหน้าองครักษ์พยักหน้าเล็กน้อย

"ครับ!"

ผู้คุมขังทั้งสองทำความเคารพและเดินจากไป

"องค์ชายเอลิออส มีอะไรหรือเปล่าเพคะ?"

หัวหน้าองครักษ์หันไปถามเอลิออส

"ไม่มีอะไรๆ ท่านจัดการเถิด"

เอลิออสพูดเสร็จเขาก็เดินจากไปทันที แต่...

"ข้ายินดี!"

"อะไรนะ?"

องค์หญิงแอลลิสันและองค์หญิงเอสเธอร์และ

หัวหน้าองครักษ์ที่กำลังยืนงงอยู่ถามขึ้น

"งั้นนางก็พ้นการเป็นเชลยแล้วล่ะ"

"ฝากท่านด้วย"

เอลิออสหันไปพูดกับหัวหน้าองครักษ์ก่อนที่จะเดินจากไปโดยที่ไม่ได้สนใจอะไรเลย

"ฝากไว้กับข้า?"

"ท่านกำลังจะสื่ออะไรกันแน่เพคะ?!"

หัวหน้าองครักษ์พยายามตะโกนถามแต่

เอลิออสก็ไม่ได้หันกลับมาตอบอะไร

"ข้ามีชื่อว่าเอสเธอร์ นี่น้องของข้า แอลลิสัน"

"ท่านมีชื่อว่าอะไรงั้นรึ?"

องค์หญิงเอสเธอร์หันไปถามขึ้นอย่างเป็นมิตร

"ข้.. กระหม่อมชื่อเลวีนเพคะ~"

หญิงสาวนักฆ่าชื่อเลวีนตอบขึ้นทันทีและ

นางหันไปมองแอลลิสันบ้างเล็กน้อย

'ภรรยาขององค์ชายนั้น? งดงามจริงๆ~'

"เจ้ามีความสัมพันธ์อะำรกับองค์ชายหรือ?"

หัวหน้าองครักษ์ตัดสินใจถามขึ้นเพราะเขารู้

ว่าองค์หญิงทั้งสองก็อยากรู้เช่นกัน

'แกล้งบอกว่าโดนเขาข่มเหงดีไหมนะ?'

'เฮ้อ... ทำให้องค์หญิงเสียใจไม่ลงจริงๆ!'

"ข้าไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับองค์ชาย

พระองค์เพียงแค่สงสารเท่านั้นเพคะ"

'สงสาร? คนแบบนั้นเนี่ยนะจะสงสารคนอื่น?'

"ไปกันเถอะ ท่านพี่"

"อ้อ! อืม ไปกันเถอะ"

"ไว้เจอกันใหม่นะเลวีน~"

และองค์หญิงทั้งสองก็ได้เดินจากไป...

"เจ้าไม่ได้มีความสัมพันธ์กับองค์ชายจริงๆ

อย่างนั้นรึ?"

หัวหน้าองครักษ์ถามซ้ำอีกครั้ง

"มีเพคะ แต่ไม่ได้เป็นเรื่องแบบนั้น"

เลวีนยิ้มให้เขาเล็กน้อย

"แล้วเรื่ององค์ชายฝากเจ้าไว้กับข้า?"

"มันเรื่องอะไรกัน?"

"คงอยากให้ท่านช่วยสอนการต่อสู้ให้ล่ะมั้ง

ข้าเองก็ไม่ค่อยรู้หรอกเพคะ"

"งั้นรึๆ? งั้นก็ตามข้ามาเถอะ"