Beyond the journey end เมื่อตำนานรักอวสาน

ตอนที่สี่สิบเก้าเฒ่าตกปลา 5

หากไม่มีใครบอกว่ามันคือคัมภีร์ช่วยผู้คนตามตำราแต่หากมองจากสายตาของคนปัจจุบันที่มองประวัติศาสตร์อย่างยาวนานแล้วรู้สึกว่ามันคือตัวจุดชนวนความวุ่นวายเสียมากกว่า

ฟ้าดินไร้เมตตาปฏิบัติต่อสรรพสิ่งราวสุนัขฟาง

ฟ้าดินที่นิสัยพรรค์นั้นอยู่ดีดีก็มอบตำราที่ช่วยสรรพสัตว์ให้แก่ผู้คนขึ้นมาเราจะไม่คิดจะสงสัยสักหน่อยหรือ?

ซ่งเจียงมีตำราเทพเจ้าเช่นนี้เล่ห์เหลี่ยมไหวพริบแพรวพราว ร้อยแปดผู้ยิ่งใหญ่แห่งเขาเหลียงซานยังตุยอนาถแล้วผมจะเหลือหรือ?

เฒ่าตกปลาเจอผมปฏิเสธเกือบจะสามครั้งก็ทำเอาหน้าปั้นยากไปครู่หนึ่ง

อย่างที่บอกความกตัญญูความภักดีคือรากฐานของดินแดนแห่งนี้

จะเอาเรื่องแผ่นดินการณ์ใหญ่มาเกลี้ยกล่อมก็เท่ากับผิดหลักคุณธรรม

ซึ่งสำหรับผมมันไร้สาระสิ้นดีแต่เราอยู่ในโลกที่บ้าบออย่างนี้ผมก็ต้องทำตัวบ้าบออย่างนี้ล่ะ

“ความกตัญญูอันว่าไร้ทายาทสืบสกุลคือความอกตัญญูอันดับหนึ่งผู้เยาว์คิดว่าสกุลเย่เหลือเพียงแต่ผู้น้อยเพียงคนเดียวนั้นไม่ควรเลยจึงควรจะหาทายาทสืบสกุลสร้างสรรค์วงศ์ตระกูลต่อไปจึงจะไม่ได้เสียชาตินี้ที่เกิดมาผู้เยาว์อาจจะเคยทระนงตนว่ามีความสามารถแต่เจอเหตุการณ์พลิกผันไม่แน่นอนมองเห็นแม่น้ำไร้ความหมายไม่มุ่งภายนอก มุ่งธำรงภายใน สร้างสรรค์ตระกูลเย่ให้กลับมามั่นคงก่อนจึงจะเลือกเดินหนทางภายภาคหน้าความหวังดีของท่านผู้อาวุโสผู้เยาว์ต้องขอรับไว้ด้วยใจแล้ว”

ผมกล่าววาจาก้มศีรษะอย่างนอบน้อมแม้ในใจจะคิดว่า

ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์ขิงยิ่งแก่ก็ยิ่งขึ้นราเอ๊ย

พยายามจะล่อให้ข้าก่อความวุ่นวายในแผ่นดินและทำให้ข้าตายอนาถตามโชคชะตาสิท่า

พอิเวลาตูลำบากไม่มีใครมาช่วย

พอตั้งใจถอนตัวเปลี่ยนสถานที่เปลี่ยนชะตาตามวิถีของชาวหุยหมวกน้ำเงินตัวสั่นเป็นเจ้าเข้ามาขวางข้าไม่หยุดเลยจริงๆ

เฒ่าตกปลาหน้าแปรเปลี่ยนปั้นยาก

ไม่สามารถกล่าววาจาใดได้

ทันใดนั้นมีขอเกี่ยวจิกเข้ามาที่ร่างกายของผมนับไม่ถ้วนดึงผมขึ้นไปบนอากาศดูน่าหวาดเสียวอย่งยิ่ง

“ดื่มสุราคารวะไม่พอใจชอบแต่ดื่มสุราจับกรอก ของที่ข้าไม่ให้เจ้าไม่มีสิทธิรับ ของที่ข้าจะให้เจ้าไม่มีสิทธิปฏิเสธ”

เมื่อเหตุผลวาจาสู้ไม่ได้เฒ่าตกปลาก็ฉีกหน้าละทิ้งท่าทางสันโดษลึกลับทันที