The Possible Man

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วนัทก็ไม่รอช้ารีบก่อไฟสำหรับปิ้งย่างบาร์บีคิวในทันทีโดยมีวิชัยคอยช่วยเหลืออยู่ข้างๆ
หลังจากนั้นนัทและหินก็ได้เดินหายเข้าไปในครัวเพื่อที่จะไปเอาของสำหรับปิ้งย่างออกมา
“พวกนั้นจะซื้ออะไรกันมานะ” จอยเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย
“นั่นสิ เห็นทำตัวมีลับลมคมในซะเหลือเกิน” มิ้วเอ่ยขึ้น เพราะตอนที่เห็นนัทขนของเข้าไปในครัว มิ้วได้ถามดูแล้วว่าจะให้พวกเธอไปช่วยไหม นัทมันกลับบอกว่า ไม่ต้องมาช่วย ห้ามผู้หญิงเข้าห้องครัวมาโดยเด็ดขาด
เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมมันต้องเป็นความลับขนาดนั้นด้วย
เพียงครู่เดียวนัทกับหินก็เดินถือของที่พวกเขาเตรียมเอาไว้ออกมา ทุกคนต่างก็มองด้วยความสงสัยเนื่องจากพวกเขาไม่เห็นว่ามันคืออะไรเพราะมันถูกเอาฝาครอบเอาไว้อีกชั้น
“โอ้โห นี่มันสุดยอดมากเลยนัท จอยเซอไพรส์มากเลย” จอยพูดขึ้นด้วยท่าทางตื่นตาตื่นใจ
“ยัง!” นัทพูดขึ้น เขายังไม่ทันได้เปิดฝาเลยจะรู้ได้ยังไงว่าข้างในคืออะไร
ทุกคนในนั้นจึงได้หัวเราะขึ้นกับการตบมุขกันของนัทและจอย
เมื่อนำถาดที่มีฝาครอบมาวางไว้ต่อหน้าทุกคนแล้ว นัทจึงได้เอ่ยขึ้น
“และเซอไพรส์ในวันนี้ก็คือ….”
“มันก็คือ….” นัทเอ่ยขึ้นให้ทุกคนลุ้นอีกครั้ง
“....” ทุกคนต่างเงียบอย่างตั้งใจรอดูว่าเซอไพรส์ที่นัทพูดนักพูดหนามันคืออะไร
“ไม่มีซาวด์เอ็ฟเฟ็คหน่อยเหรอ” อยู่ดีๆ นัทมันก็เปลี่ยนเป็นคำถามซะงั้น
“ป่ะ พวกเราไปกินข้าวเย็นที่ร้านอาหารของไร่ดีกว่า” จอยเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก ซึ่งทุกคนต่างมีท่าทีเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง
“อ่ะ หยอกๆๆ แหม แกล้งนิดแกล้งหน่อยไม่ได้เลยนะ” นัททำเสียงล้อเลียนแฟนสาวของตนเอง ก่อนจะเฉลยออกมา
“และเซอไพรส์ในวันนี้ก็คือ ปูอลาสก้า กุ้งลอปสเตอร์และเนื้อนำเข้าวากิวเกรด A” นัทเอ่ยขึ้น พร้อมเปิดฝาที่ครอบอยู่ออกมา
“โห!” ทุกคนที่ได้เห็นถึงกับอุทานขึ้นด้วยความตกใจ
“เป็นไงล่ะ เซอไพรส์กันล่ะสิท่า” นัทเอ่ยขึ้นอย่างผู้ชนะ
“ไปได้ของพวกนี้มาได้ยังไงนัท นี่มันแพงมากไม่ใช่เหรอ” นาเดียร์ถามขึ้นด้วยความสงสัย ถึงแม้อาชีพนักแสดงอย่างเธอจะทำเงินได้มากมาย แต่การจะซื้ออาหารพวกนี้มันก็ยังถือว่าแพงอยู่ดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในตอนนี้ที่มันวางอยู่ตรงหน้าของพวกเขาในปริมาณมาก ราคามันต้องไม่ใช่ถูกๆ แน่
“อาหารทั้งหมดนี้ หินเป็นคนจ่าย เลี้ยงพวกเราทุกคน” นัทตอบขึ้น
“จริงเหรอหิน!? ” นาเดียร์ถามขึ้นด้วยความแปลกใจ เธอคิดไม่ถึงเลยว่าหินจะเป็นคนจ่ายค่าอาหารพวกนี้คนเดียว
“อืม” หินตอบออกมาสั้นๆ
“หินนี่ใจป้ำจริงๆ ขอบใจมากนะ” จอยเอ่ยขอบคุณขึ้น
“เอาล่ะ วันนี้นัทได้หมักเนื้อย่างสูตรพิเศษของครอบครัวนัทเอาไว้ วันนี้นัทจะให้ทุกคนได้ลองชิม” นัทเอ่ยแทรกขึ้นมา
“กินได้จริงเหรอ พวกจะไม่ตายใช่ไหม” จอยถามขึ้นด้วยท่าทีจริงจัง ทำให้คนรอบข้างถึงกับขำกันขึ้นมาอีกครั้ง
“หึๆ เดี๋ยวก็รู้” นัทเอ่ยขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ถ้าจะมีสิ่งหนึ่งในชีวิตที่นัททำมันได้ดีที่สุดก็คือ การทำอาหารนั่นเองและในวันนี้เขาจะได้โชว์สกิลทำอาการขั้นเทพให้ทุกคนได้เห็น
“มาเริ่มกันเลยดีกว่า” นัทเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเอาอาหารสดพวกนี้ขึ้นเตาย่าง ซึ่งนัทก็สามารถทำมันได้อย่างคล่องแคล่วไม่มีติดขัดแม้แต่น้อย
ทั้งสกิลการย่าง ทั้งสกิลการหั่นเนื้อ ของนัทมันดูช่ำชองเหมือนเป็นเชฟระดับ 5 ดาวมาเอง ที่มันเคยคุยเอาไว้ในตอนแรกดูท่าจะไม่ได้โม้ซะแล้ว
“เก่งนะเนี่ย” จอยเอ่ยชมขึ้นขณะที่มองดูลีลาการทำอาหารของนัทด้วยความรู้สึกทึ่ง
“อย่างที่บอกนั่นแหละ เดี๋ยวยาหยีจะได้กินอาหารฝีมือของยอดรักแล้ว ดีใจไหมจ๊ะ” นัทเอ่ยขึ้นพร้อมยักคิ้วไปให้จอย จอยที่เห็นแบบนั้นถึงกับเบะปากมองบนกับสกิลการเก๊กสุดเห่ยของแฟนตน
“เราจะทำอะไรกันดีคะ ระหว่างที่รออาหาร? ” มิ้วเอ่ยถามขึ้น
“งั้นเอาแบบนี้ไหม คุณวิชัยช่วยเล่าเรื่องของเจ้าของไร่คนใหม่นี้ให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหมคะ? ” นาเดียร์เอ่ยถามขึ้น
แค่ก แค่ก
หินที่กำลังดื่มน้ำอยู่ถึงกับสำลักออกมา
วิชัยเหลือบไปมองหินอยู่แว๊บหนึ่งก่อนจะยิ้มขึ้นมา
“เราเปลี่ยนเรื่องคุยเรื่องอื่นดีกว่าไหม? ” หินเสนอขึ้นมา
“เอาเรื่องนี้แหละหิน จอยก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าคนที่เก่งขนาดนั้นเป็นคนแบบไหนกัน หินไม่อยากรู้เหรอ? ” จอยถามขึ้น
“เปล่าๆ อยากรู้สิ” หินตอบอ้อมแอ้มออกมา
“ถ้าไม่รบกวน คุณวิชัยช่วยเล่าให้พวกเราฟังหน่อยนะคะ พวกเราอยากรู้จริงๆ ” มิ้วเอ่ยเสริมขึ้นมา
“ได้ครับ ในเมื่อพวกคุณเป็นแขกคนพิเศษ ผมจะเล่าให้ฟังก็ได้” วิชัยเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มมันทำให้เขาดูเหมือนคุณลุงผู้ใจดีคนหนึ่งที่กำลังจะเล่านิทานให้เด็กๆ ฟัง
แม้พวกนาเดียร์จะงงๆ อยู่บ้างว่าพวกเขานั้นเป็นแขกพิเศษยังไง แต่พวกเขากลับอยากรู้เรื่องราวของเจ้าของไร่ซะมากกว่า แม้กระทั่งนัทที่กำลังย่างเนื้ออยู่นั้นก็เงี่ยหูฟังด้วยความสนใจ
วิชัยนึกคิดย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อน ก่อนที่จะเล่าอดีตในความทรงจำของเขาออกมา
“เมื่อหนึ่งปีก่อน ทุกอย่างในไร่ไม่ใช่อย่างที่พวกคุณเห็นในทุกวันนี้ ไม่มีทุ่งดอกไม้ที่สวยงาม ไม่มีไร่ผลไม้ที่อุดมสมบูรณ์ ในตอนนั้นพืชพันธุ์ทุกอย่างต่างก็เหี่ยวเฉา ใกล้ตายและให้ผลผลิตไม่ดีนัก ในตอนนั้นรายจ่ายของไร่ยังมากกว่ารายรับ มันทำให้ไร่นี้เป็นหนี้มหาศาล ในตอนนั้นคนงานหลายคนภายในไร่ต่างก็พากันลาออกเพราะคิดว่าไร่คงจะไปไม่รอดแล้วจริงๆ ”
“มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ? ” จอยอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น
“ใช่ครับ มันแย่มากจริงๆ ในตอนนั้นผมเองก็เป็นเพียงคนงานอาวุโสคนหนึ่งภายในไร่ที่ไม่ได้มีตำแหน่งสำคัญอะไร ผมในตอนนั้นก็ได้ถอดใจไปแล้ว เตรียมที่จะออกจากไร่ด้วยเช่นกัน แต่ในตอนนั้นนั่นเอง ก็มีคนคนหนึ่งมาซื้อไร่ต่อจากเจ้าของคนเก่า”
“เขาคือเจ้าของไร่คนปัจจุบันเหรอคะ? ” นาเดียร์ถามขึ้น
“ใช่แล้ว...อายุของเขาก็คราวเดียวกับพวกคุณนี่แหละ” วิชัยตอบขึ้น
“คุณวิชัยพูดจริงเหรอคะ!? ” จอยถามขึ้นเหมือนไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่นัก
“หึๆๆ ขนาดคุณได้ยินแล้ว ยังไม่เชื่อเลยใช่ไหมล่ะ ในตอนนั้นที่เขาเข้ามาบริหารไร่ต่อ ก็ไม่มีใครเชื่อในตัวเขาเลย คนหนุ่มที่ดูไร้ประสบการณ์คนหนึ่งกับไร่ที่กำลังไปไม่รอด ดูยังไงมันก็ไม่น่าจะไปรอด”
“แต่แล้วเขาก็ได้พิสูจน์ให้พวกเราเห็นว่าอายุของเขาไม่ใช่อุปสรรคแม้แต่น้อย เขาเข้ามาบริหารจัดการไร่ วางโครงสร้างทุกอย่างใหม่หมด คุณอาจจะไม่เชื่อนะ ไม่ว่าจะเป็นทุ่งดอกไม้ที่สวยงาม หรือ ผลไม้พันธุ์ต่างๆ ที่ดีกว่าไร่อื่นๆ ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเขาทั้งหมด คนงานในไร่เพียงแค่ทำหน้าที่ดูแลเท่านั้น”
“โห...เก่งจัง” มิ้วพึมพำขึ้นมาเบาๆ
“และที่สำคัญที่สุด เขาดูแลพวกเราทุกคนเหมือนครอบครัว ไม่ใช่แค่นายจ้างกับลูกจ้าง นี่แหละที่ทำให้ผมและคนงานทุกคนภายในไร่ ต่างก็นับถือเขาอย่างหมดหัวใจ”
“ยังไงเหรอคะ? ” จอยถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ก็อย่างเช่น สามารถเข้าโรงพยาบาลและได้รับการรักษาที่ดีที่สุดได้ รวมไปถึงการที่คนในครอบครัวจะได้รับการสนับสนุนด้านการศึกษาไปจนจบปริญญาเอก โดยที่ค่าใช้จ่ายทั้งหมดนี้พ่อเลี้ยงจะเป็นคนออกให้ทั้งหมดครับ โดยที่เราไม่จำเป็นต้องจ่ายคืน”
“สุดยอด!!” สาวๆ อุทานขึ้นพร้อมกัน
“ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าจะมีคนที่รวยและใจดีหลงเหลืออยู่บนโลกใบนี้ด้วย”
“เพราะแบบนี้คนงานภายในไร่ถึงได้ทำงานกันอย่างมีความสุขเหรอคะ? ” นาเดียร์เอ่ยถามขึ้น
“ใช่ครับ เพราะพวกเราไม่มีปัญหาให้ต้องมาพะวงหน้าพะวงหลัง เราจึงได้ทำงานอย่างมีความสุข มันก็เลยทำให้คุณภาพของงานออกมาดีเยี่ยมด้วยเช่นกัน” วิชัยตอบขึ้น
‘มิน่าล่ะทุกครั้งที่เธอเห็นคนงานภายในไร่ไม่ว่าใคร เธอก็จะเห็นพวกเขาทำงานอย่างมีความสุข’ นาเดียร์คิดขึ้นในใจ
ในช่วงที่เธอมาถ่ายหนังที่ไร่นั้นตอนแรกเธอก็คิดว่าเธอคิดไปเองรึเปล่าที่คนงานภายในไร่ต่างก็มีอัธยาศัยดีและดูใจดีเป็นอย่างมาก ในตอนนี้วิชัยได้ยืนยันกับเธอแล้วว่าเธอไม่ได้คิดไปเอง
สวัสดิการที่ดี มันจะทำให้ความเป็นอยู่ของชีวิตดีขึ้น เมื่อชีวิตดี สุขภาพจิตก็จะดีตาม หลังจากนั้นทุกอย่างก็จะดีตามไปด้วย รวมไปถึงการทำงานด้วยเช่นกัน
ทุกคนที่ได้ฟังเรื่องราวนี้ถึงกับรู้สึกนับถือเจ้าของไร่คนใหม่ขึ้นมาทันใด เขามอบสิ่งดีๆ ให้คนอื่นมันก็ไม่แปลกนักที่เขาจะได้รับสิ่งดีๆ ตอบกลับมา การบริหารไร่ของเขานั้นมันช่างสมบูรณ์แบบเป็นอย่างมาก นี่คงเป็นนายจ้างในอุดมคติของลูกจ้างหลายๆ คน
แม้กระทั่งนัทที่รู้ว่าเจ้าของไร่คือหินก็ยังรู้สึกนับถือเพื่อนตัวเองขึ้นมา เพียงแต่ว่านัทเองก็ค่อนข้างแปลกใจเช่นกัน มันก็ไม่คิดว่าหินจะมีมุมนี้ด้วย
ในขณะที่กำลังมีใครถามอะไรมากไปกว่านั้น อาหารที่นัททำก็เสร็จพอดี
“อาหารมาแล้ว” นัทเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกจานเนื้อย่างสูตรพิเศษมาให้เพื่อนๆ ทาน พวกเขาเองก็ไม่รอช้าลองชิมเนื้อย่างสูตรพิเศษของนัทในทันที
“อื้อหือ อร่อยนะเนี่ย” จอยเอ่ยชมขึ้นทันทีที่เนื้อชิ้นแรกเข้าปากไป
“นัททำอร่อยจัง” มิ้วเองก็เอ่ยชมขึ้นมา
ขนาดวิชัยเองก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะย่างเนื้อได้อร่อยขนาดนี้
“ก็ไม่เลว” หินเองก็เอ่ยขึ้นมาเช่นกัน แม้จะพูดแบบนี้แต่ในใจของเขายอมรับเลยว่า นัทมันย่างเนื้อได้อร่อยมากจริงๆ อร่อยกว่าร้านอาหาร 5 ดาวหลายร้านที่เขาเคยไปลองด้วยซ้ำ
“นัททำอาหารมานานแล้วเหรอ” นาเดียร์ถามขึ้นด้วยความสงสัย ฝีมือระดับนี้ คงไม่ใช่พึ่งไปลองฝึกทำมาแน่
“พ่อนัทเป็นเชฟน่ะ นัทเลยเข้าครัวกับพ่อบ่อยๆ ตั้งแต่เด็ก” นัทตอบข้อสงสัยของทุกคน ทุกคนจึงได้เข้าใจที่มาที่ไปในทันที
“สงสัยครั้งหน้าต้องฝากท้องไว้ที่นัทแล้ว” นาเดียร์เอ่ยขึ้นยิ้มๆ ขณะที่หยิบเนื้อชิ้นต่อไปเข้าปาก
“เอาล่ะ ทีนี้ก็ถึงทีของสาวๆ บ้าง” จอยเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินไปหยิบของออกมา พวกเธอทั้งสามคนช่วยกันเลือกอยู่ตั้งนานกว่าจะตกลงใจกันซื้อมันมาได้
“และนี่ก็คือ ไวน์แดงเกรด A นั่นเอง!” จอยเอ่ยขึนพร้อมชูขวดไวน์สีเข้มในมือขึ้น ราคาของไวน์ขวดนี้ค่อนข้างแพง จอย มิ้วและนาเดียร์จึงช่วยกันหารซื้อออกมาได้เพียงแค่ 2 ขวดเท่านั้น
วู้ว! แปะๆๆๆๆ สาวๆ อีกสองคนทำหน้าที่เป็นหน้าม้าตบมือให้กำลังใจจอย
“ว้าว สุดยอดไปเลย” นัทเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้น การทำบาร์บีคิวปิ้งย่างแบบนี้สิ่งที่ขาดไปไม่ได้เลยก็คือเครื่องดื่มดีๆ
“มาดื่มกันเถอะ” จอยเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินไปรินไวน์ใส่แก้วให้เพื่อนๆ ซึ่งทุกคนต่างรับไวน์ที่จอยรินให้ด้วยความยินดี จนกระทั่งมาถึงหิน
“ผมไม่ดื่มน่ะ” หินเอ่ยขึ้น
“ได้ยังไงวะหิน สาวๆ อุตส่าห์ซื้อมาให้เลยนะ” นัทเอ่ยแย้งขึ้น
“ก็ฉันไม่ดื่มจะให้ทำยังไง? ” หินถามขึ้น
“แก้วเดียวคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้งหิน” จอยเอ่ยโน้มน้าวขึ้น
“ใช่ นี่ทุกคนก็ดื่มกันหมดแล้ว ขนาดคุณวิชัยยังดื่มเลย ถ้าหินไม่ดื่มนี่ มันจะเป็นการไม่ให้เกียรติพวกเรานะ” นัทยกเหตุผลขึ้นอ้าง
“ฉันดื่มไม่ได้จริงๆ”
ความจริงแล้วไม่ใช่ว่าหินดื่มไม่ได้เพราะแพ้แอลกอฮอล์ เขาสามารถดื่มได้และดื่มเก่งด้วยในโลกเก่าของเขา แต่ในโลกใหม่นี้เขารู้ว่าหินคนนี้คออ่อนมาก ถ้าเขาดื่มลงไปมีหวังเมาแน่ เขายังจำครั้งก่อนที่เขาเคยเมาในโลกเก่าของเขาได้ แค่คิดถึงมันก็ขนลุกแล้ว
“ไม่ดื่มก็ไม่เป็นไร อย่าไปบังคับหินเลย” นาเดียร์ออกปากขึ้นมา
“ครั้งนี้ปฏิเสธได้ ครั้งหน้าห้ามปฏิเสธนะหิน” นัทเอ่ยเงื่อนไขขึ้นมา
‘ครั้งนี้ปฏิเสธได้ ครั้งหน้าทำไมจะปฏิเสธไม่ได้’ หินแย้งขึ้นในใจ
“ไวน์นี้ก็รสชาติไม่เลวนะครับ แต่สู้น้ำหมักผลไม้ของไร่เราไม่ได้อยู่ดี” วิชัยเอ่ยขึ้นเมื่อดื่มไวน์ในแก้วหมด
“น้ำหมักผลไม้? ” นาเดียร์ทวนคำขึ้นด้วยความสงสัย ช่วงระยะเวลาที่เธอถ่ายหนังอยู่ภายในไร่ เธอค่อนข้างมั่นใจว่าไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีน้ำหมักผลไม้อะไรนั่นขายอยู่ด้วย
“มันคืออะไรเหรอคะ คุณวิชัย? ” นาเดียร์ถามขึ้น
“มันคล้ายๆ ไวน์นั่นแหละครับ แต่มันรสชาติดีกว่ามาก นอกไปจากนั้นมันยังมีกลิ่นที่หอมมากๆ แค่เปิดขวดก็จะได้กลิ่นหอมฟุ้งของผลไม้ออกมาเลยแหละครับ” วิชัยตอบออกมา
“นาเดียร์ไม่เห็นเคยได้ยินว่าที่ไร่มีน้ำหมักผลไม้ขายเลยนี่คะ? ”
“ตอนนี้ยังไม่มีครับ แต่อีกไม่นานก็เริ่มวางขายแล้ว นี่ถือเป็นสินค้าที่พิเศษที่สุดของไร่เลยนะครับ ถ้าพวกคุณได้ลอง รับรองว่าจะติดใจ หึๆๆ ” วิชัยหัวเราะขึ้น เพราะขนาดเขาก็ยังติดรสชาติของมันงอมแงม
“พอจะมีทางที่เราจะได้ลิ้มรสมันไหมครับ? ” นัทถามขึ้นด้วยสายตาที่เปร่งประกาย คอเหล้าแบบเขาจะพลาดได้ยังไง ขนาดแค่ได้ฟังที่วิชัยพูดน้ำลายเขาก็สอไปหมดแล้ว
“ผมต้องขออนุญาตพ่อเลี้ยงก่อนน่ะครับ ยังไงพรุ่งนี้เดี๋ยวผมจะให้คำตอบนะครับ”
แค่พวกเขาได้ยินว่าวิชัยจะหาทางให้แค่นี้พวกเขาก็รู้สึกดีมากแล้ว ถึงแม้ท้ายที่สุดพ่อเลี้ยงที่วิชัยพูดถึงจะให้หรือไม่ให้ก็ตามที
“งั้นวันนี้พวกเรามาเต็มที่กันเถอะครับ ใครจะไปรู้พรุ่งนี้อาจจะมีข่าวดีก็ได้” นัทเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ แม้ปากจะโพล่งออกไปแบบนั้น แต่สายตาของนัทมันกลับมองไปที่หินอย่างมีความหมาย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 84 : เจ้าของไร่

คล้ายกับเรื่องThe Possible Man ที่คุณอ่าน

The Possible Man

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 84 : เจ้าของไร่

คล้ายกับเรื่องThe Possible Man ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้