จอมอาคมกู้บัลลังก์

ลมหายใจของคำอินทร์สงบนิ่ง...สวนทางกับหัวใจของชายหนุ่มที่เต้นระรัวราวกับกลองรบ

เบื้องหน้าของเขาคือช่องประตูที่แตกพ่าย...คือปากทางสู่นรกที่กำลังอ้าออกกว้าง...และคือคลื่นทหารพม่าระลอกแรกที่กำลังทะลักเข้ามาพร้อมเสียงโห่ร้องที่บ้าคลั่ง

ส่วนเบื้องหลังของเขาคือเมือง...คือผู้คน...คือชีวิตที่บริสุทธิ์นับพันที่กำลังจะถูกคลื่นมรณะนี้กลืนกิน

เขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกต่อไป...

"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาา!"

คำอินทร์เปล่งเสียงคำรามก้อง! มันไม่ใช่เสียงร้องด้วยความกลัว...แต่เป็นเสียงประกาศก้องถึงการมาถึงของเขา! 

เขาพุ่งทะยานร่างเข้าใส่ขบวนทหารพม่าที่อยู่แถวหน้าสุด...เป็นประกายไฟดวงเดียวที่กล้าหาญพอจะพุ่งเข้าใส่พายุที่โหมกระหน่ำ!

เหล่าทหารสยามที่กำลังตั้งแนวป้องกันอย่างสิ้นหวัง ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง! พวกเขาเห็นเพียงเด็กหนุ่มในชุดมอมแมมคนหนึ่ง...ที่บ้าบิ่นพอจะวิ่งเข้าใส่ศัตรูนับร้อยแต่เพียงผู้เดียว!

"ไอ้หนุ่มนั่นมันจะไปตายรึ!" นายกองคนหนึ่งตะโกนขึ้น

แต่ภาพที่เกิดขึ้นต่อมา...ก็ได้ลบคำสบประมาทนั้นไปจนหมดสิ้น

ทหารพม่าสามนายที่อยู่หน้าสุดหัวเราะเยาะ...พวกมันเงื้อดาบขึ้นสูง...หมายจะสับร่างของเด็กหนุ่มที่วิ่งเข้ามาให้แหลกเป็นชิ้นๆ...

แต่คำอินทร์เร็วกว่า!

ร่างของเขาพลันทรุดตัวลงต่ำจนเกือบจะแนบไปกับพื้นดิน...หลบคมดาบทั้งสามที่ฟันผ่านอากาศไปอย่างหวุดหวิด...แล้วดาบในมือของเขาก็ตวัดออกไปในแนวราบ...ราวกับคมเคียวของพญามัจจุราช!

ฉัวะ!

คมดาบอันแหลมคมตัดผ่านข้อเท้าของทหารทั้งสามนายพร้อมกันในพริบตาเดียว!

"อ๊ากกก!"

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นพร้อมกับร่างที่เสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น! ยังไม่ทันที่พวกมันจะได้ทันรู้สึกถึงความเจ็บปวด...คำอินทร์ที่ลุกขึ้นยืนแล้วก็ได้ตวัดดาบซ้ำอีกครั้ง...ปลิดชีพของพวกมันทั้งสามอย่างเลือดเย็น!

การสังหารที่รวดเร็วและโหดเหี้ยมเกินมนุษย์...ทำให้ทหารพม่าที่ตามมาข้างหลังชะงักไปชั่วขณะ...

และนั่นคือโอกาสของคำอินทร์!

เขาไม่รอให้พวกมันตั้งตัวได้...เขากระโจนเข้าใส่ใจกลางของกลุ่มทหาร...ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่หลุดออกมาจากกรงขัง!

บัดนี้...การร่ายรำแห่งความตายได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง!

ดาบในมือของเขาวาดลวดลายเป็นวงโคจรแห่งการทำลายล้าง...ทุกครั้งที่ดาบถูกตวัดออกไป...จะมีโลหิตที่สาดกระเซ็น...และหนึ่งชีวิตที่ดับสิ้น...

เขาไม่ได้สู้ด้วยกระบวนท่าที่สวยงาม...แต่สู้ด้วยสัญชาตญาณนักฆ่าที่ถูกปลุกขึ้นมา...ทุกการเคลื่อนไหว...ทุกการโจมตี...ล้วนมุ่งไปที่จุดตายของศัตรู...ลำคอ...หัวใจ...และช่องท้อง...

พลังจากแก่นอาคมแผ่นดินไหลเวียนไปทั่วร่าง...เสริมพละกำลังและความเร็วของเขาให้เหนือมนุษย์! 

เขาทะลวงเข้าไปในกลุ่มศัตรู...ทำลายรูปแบบการจัดทัพของพวกมันจนปั่นป่วน...สร้างช่องว่างและจุดอ่อนขึ้นกลางแนวรบของข้าศึก!

เหล่าทหารสยามที่เคยตั้งรับอย่างสิ้นหวัง...บัดนี้กลับมีประกายแห่งความหวังลุกโชนขึ้นในดวงตา! พวกเขาไม่ได้มองเห็นเด็กหนุ่มที่บ้าบิ่นอีกต่อไป...แต่พวกเขาเห็น "เทพสงคราม" ที่กำลังต่อสู้อยู่เคียงข้างพวกเขา!

"ตามเด็กคนนั้นไป! อย่าให้เขาสู้คนเดียว!" นายกองคนเดิมตะโกนสั่งด้วยเสียงที่ฮึกเหิม "ตีมันกลับออกไป! รักษาประตูเมืองไว้!"

"เฮ!!!!!!!!!"

เสียงโห่ร้องของฝ่ายสยามดังกระหึ่มขึ้น! ขวัญกำลังใจที่เคยตกต่ำถึงขีดสุด...บัดนี้กลับพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า! พวกเขาเปลี่ยนจากแนวป้องกัน...เป็นการรุกกลับ! โดยใช้ร่างของคำอินทร์เป็นหัวหอกในการทะลวงฟัน!

แนวรบที่ปากประตูเมืองกลายเป็นการปะทะกันอย่างดุเดือดที่สุด! เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องไปทั่ว! 

คำอินทร์กลายเป็นศูนย์กลางของพายุแห่งคมดาบ...เขาไม่ได้สู้เพียงลำพังอีกต่อไป...แต่มีเหล่าทหารสยามผู้กล้าหาญคอยป้องกันปีกซ้ายและขวาให้! พวกเขาร่วมกันต้านทานคลื่นทหารพม่าที่ทะลักเข้ามา...และเริ่มผลักดันศัตรูกลับออกไปทีละคืบ...ทีละคืบ...

บนกำแพงเมืองที่อยู่สูงขึ้นไป...

เจ้าพระยาเพชรพิไชย เจ้าเมืองชากังราว...บุรุษวัยกลางคนในชุดเกราะเต็มยศ...กำลังยืนบัญชาการรบด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดและแววตาที่คมกริบดุจเหยี่ยว 

ท่านมองเห็นความโกลาหลที่ประตูเมืองเบื้องล่าง...ในใจของท่านเริ่มรู้สึกสิ้นหวังเมื่อเห็นว่าประตูเมืองกำลังจะถูกตีแตก...

แต่แล้ว...ท่านก็ได้เห็นภาพอันน่าเหลือเชื่อ...

ท่านเห็นแนวรบของฝ่ายตนที่กำลังจะแตกพ่าย...กลับรวมตัวกันและผลักดันศัตรูกลับไปได้อย่างน่าอัศจรรย์!

"เกิดอะไรขึ้นที่นั่น!" ท่านตะโกนถามนายทหารคนสนิท "เหตุใดขวัญกำลังใจของทหารจึงกลับมาฮึกเหิมได้ถึงเพียงนี้!"

นายทหารคนสนิทพยายามเพ่งมองฝ่าม่านควันและแสงไฟลงไปเบื้องล่าง...

"เรียนท่านเจ้าคุณ...ข้า...ข้าเองก็มองไม่ชัดเจน...แต่ดูเหมือนว่า...จะมีทหารกล้าผู้หนึ่ง...บุกทะลวงเข้าไปกลางวงล้อมของข้าศึกแต่เพียงผู้เดียว...และกำลังไล่สังหารพวกมันราวกับผักปลาขอรับ!"

เจ้าพระยาเพชรพิไชยขมวดคิ้ว "ทหารกล้างั้นรึ? จากหน่วยใดกัน? ข้าไม่เคยเห็นกระบวนท่าดาบเช่นนั้นมาก่อน!"

ในสายตาของจอมทัพผู้ผ่านศึกมาโชกโชน...ท่านมองเห็น "บางสิ่ง" ที่แตกต่างออกไป ณ ศูนย์กลางของการต่อสู้...มันไม่ใช่แค่ทหารกล้า...แต่เป็นการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและรุนแรงเกินกว่ามนุษย์จะทำได้...เป็นดั่งพายุหมุนที่ดูดกลืนชีวิตของศัตรูเข้าไป...

และในจังหวะที่คลื่นทหารพม่าระลอกแรกถูกตีแตกกลับออกไปนอกประตูเมืองจนหมดสิ้น...เกิดเป็นช่องว่างชั่วขณะหนึ่ง...ท่านก็ได้เห็นร่างนั้นชัดเจนขึ้น...

ไม่ใช่ชายฉกรรจ์ในชุดเกราะ...แต่เป็นเพียงเด็กหนุ่มผมเผ้ารุงรังในชุดผ้าฝ้ายเก่าๆ...ที่ยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางกองศพ...

แต่ยังไม่ทันที่ท่านจะได้ทันเอ่ยคำใด...

เสียงแตรของฝ่ายพม่าก็ดังขึ้นอีกครั้งจากอีกทิศทางหนึ่ง!

เจ้าพระยาเพชรพิไชยหันขวับไปมอง...และหัวใจของท่านก็เย็นวาบ...

ครานี้...บันไดพาดจำนวนนับไม่ถ้วนได้ถูกนำมาพาดเข้ากับกำแพงเมืองในส่วนที่การป้องกันเบาบางที่สุด! ทหารพม่าระลอกใหม่กำลังปีนป่ายขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับฝูงมด!

การโจมตีที่ประตูเมือง...เป็นเพียงแผนลวง!

"ศัตรูบุกขึ้นกำแพง! ไป! ไปสกัดพวกมันไว้!" เจ้าพระยาเพชรพิไชยชักดาบคู่กายออกจากฝัก...แล้ววิ่งนำทหารของท่านไปยังสมรภูมิแห่งใหม่ด้วยตนเอง...

สงครามที่แท้จริง...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น