Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่เก้าสิบห้า หิวกระหาย

หลังจากนั้นผมต้องคอยวางโครงสร้างพื้นฐานที่ผมจะสามารถมาดูดพลังหยินได้ในอนาคต

แต่ก่อนหน้านั้นผมได้เอาตำราหมัดเขี้ยวหมาป่าที่ได้จากถ้ำหมาป่าไปแสกนลงไฟล์ข้อมูลวิชาต่อสู้อีกแขนงหนึ่ง

“ปริมาณคือคุณภาพอย่างหนึ่ง”นั้นคือเรื่องจริง

เมื่อผมไม่อาจต่อสู้กับคนมาจากโลกเซียนด้วยพรสวรรค์ผมจะสู้กับเขาด้วยปริมาณและเทคโนโลยี

ภาพการเดินลมปราณของวิชาต่างๆที่ผมซื้อมาจากสำนักประมูลและตำราเก่าๆที่วานรทองแดงและระกาเหล็กรวบรวมและหาซื้อมาได้จากสำนักต่างๆ

ล่องลอยไปมา

สำหรับคนที่เคยทำวิจัยกลุ่มก้อนของดีเอ็นเอมาแล้วนับว่าซับซ้อนน้อยกว่าเอามากๆ

แต่ทว่าเพราะซับซ้อนน้อยกว่านั่นล่ะ

ทำให้ทำไม่ได้อย่างการคำนวณอัลฟ่าโกะ

การที่ทำได้อย่างนั้นต้องมีข้อมูลมหาศาลพออยู่แล้วซึ่งแม้ผมจะเรียกว่าแทบซื้อมาทั้งห้องสมุดของสำนักประมูลและแม้กระทั่งตำราเก่าขาด

ตำราลับที่ฝึกแล้วจะเกิดผลเสียต่างๆนานาที่คนเห็นว่าไร้ค่าผมก็รวบรวมมาทั้งหมด

“มาสเตอร์ไอรวบรวมข้อมูลและได้คลัสเตอร์การรวมหมวดหมู่ของวิชาที่เหมือนกันแล้วพวกเราสามารถเข้าถึงพื้นฐานของวิชาที่เหมือนกันพรอ้มกับแนวคิดพื้นฐานแบบเดียวกับการจัดหมวดหมู่ของดีเอ็นเอของมนุษย์และวงศ์ไพรเมท”

“ดีมากและลองรวบรวมข้อเสียของแต่ละวิชาและวิชาลับที่ทำร้ายตนเองด้วยว่าการทำร้ายตนเองด้วยการเดินลมปราณนั้นทำได้โดนยทางไหนบ้าง”

ผมกล่าวกับโรเบิร์ต

“ไอทำเรียบร้อยแล้วมาสเตอร์สามารถตรวจดูได้ แต่ข้อมูลพวกเราก็ยังต้องการมากกว่านี้”

ผมพยักหน้ากับโรเบิร์ตที่ทำงานอย่างเป็นอาชีพ

พวกเราพยายามหามรุ่งหามค่ำรวบรวมโครงสร้างพื้นฐานและข้อมูลต่างๆ

และที่เหลือหลังจากวางโครงสร้างพื้นฐานแล้วก็คือการหาข้อมูลให้มากขึ้นโดยการหาวิชาใหม่ๆมาเพิ่มมากขึ้นเท่านั้นและเพิ่มจำนวนคอมพิวเตอร์ในการวิเคราะห์ให้มากขึ้น

อย่างที่บอกว่าพวกเราทำยิ่งกว่าแยกเงาพันร่าง

วันเดียวเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งวิเคราะห์การเดินลมปราณมากกว่าสองแสนรูปแบบต่อเครื่อง

เรียกว่ามากกว่าคนคนหนึ่งจะทำได้ชั่วชีวิตของมนุษย์ธรรมดาที่ไม่ใช่มนุษย์เซียนเสียอีก

แต่ว่าหากเทียบกับเทพเซียนพวกเราก็คงยังอีกห่างไกลแต่พวกเราก็สร้างสิ่งที่สวยงามได้มากขึ้นแล้ว

ข้อมูลวิชาต่างๆที่รวบรวมมารวบรวมเป็นกระแสของวิชาใหม่อย่างที่ผมต้องการ

และ

“ดรรชนีย์แสงอาทิตย์”

นิ้วชี้ของผมเป็นแสงสีทองจี้ไปที่ผนังห้องทำให้ละลายเพราะความร้อน

การฝึกวิชาของผมนอกจากรวบรวมตำรานับไม่ถ้วนแล้ว

ผมยังช่วยใส่ความคิดสร้างสรรค์ของผมลงไปและค้นคว้าแนวคิดต่างๆของผมลงไปในฐานข้อมูลมหาศาลอีกด้วย

ผมไม่ได้ฝึกวิชาคนเดียว

แต่เป็นส่วนหนึ่งของรากฐานที่แข็งแกร่งของแหล่งข้อมูลขนาดยักษ์

เคล็ดวิชาไม่ว่าไร้สาระแค่ไหนของผมจะมีการเก็บข้อมูลเอาไว้และวิเคราะห์จัดหมวดหมู่โดยคอมพิวเตอร์

ที่จะคอยจำลองสถานการณ์นับไม่ถ้วนมากกว่าสองแสนครั้งต่อเครื่องต่อวันและยิ่งเวลาผ่านไปนานมากขึ้น

ก็เรียกว่าคอมพิวเตอร์และสมองกลกลายเป็นอะไรที่ซับซ้อนมากกว่าที่คนธรรมดาจะเข้าใจได้ไปแล้วแต่ก็ยังมีหลักเหตุผลของมันที่ทำให้ผมแค่แต่งเติมความคิดสร้างสรรค์ของมนุษย์ลงไปในตรรกะของคอมพิวเตอร์

ได้สร้างสรรค์สิ่งที่คนธรรรมดาอย่างเดียวหรือคอมพิเวตอร์อย่างเดียวไม่อาจจะทำได้

Enhance Intelligence แนวความคิดว่าเอาสมองกลมาช่วยพัฒนาความฉลาดของมนุษย์ความได้เปรียบของสมองกลและสมองของมนุษย์กลายเป็นหนึ่งเดียวในการทำงานร่วมกัน

แน่นอนตอนนี้ยังอยู่ห่างจากอุดมคติอยู่พอสมควร

แต่ขอเพียงมีหนทางให้ไปข้างหน้าพวกเราก็เลือกไปแล้ว

ผมคิดว่าผมจะบ่นว่าไม่สามารถทำความเข้าใจข้อมูลต่างๆได้แต่ความจริงหลังจากบรรลุร่างเซียนมาสิ่งต่างๆเหล่านี้ผมสามารถเข้าใจได้อย่างง่ายดายมากขึ้น แทบไม่ลำบากในการใช้สมองแบบเดียวกับการยกของหนักไม่ถึงร้อยกิโลกรัมในตอนนี้ไม่ได้หนักแรงแต่ประการใด

แต่ว่า

“เฮ้อ พวกเราต้องรวบรวมข้อมูลมากขึ้นอย่างนั้นสิ”

ผมถอนหายใจ

สุดท้ายผมก็ต้องทำตัวไม่แตกต่างจากผู้บ่มเพาะและจอมยุทธทั่วไปแม้จะเลี่ยงในการทำตัวไม่ให้เหมือนพวกเขาก็ตามโดยเลี่ยงความขัดแย้งเอาเคล็ดวิชาระดับธรรมดาจำนวนมากมายมหาศาลมาก่อน

แต่ด้วยงบประมาณและกำลังคนของผมทำให้สามารถรวบรวมข้อมูลด้วยความรวดเร็วและเทคโนโลยีหุ่นจำลองและการวิเคราะห์ข้อมูลต่างๆนั้นพัฒนาแล้วจนแค่ตั้งโครงสร้างพื้นฐานที่ต้องการก็สามารถวิเคราะห์ข้อมูลมหาศาลได้อย่างไม่ยากเย็น

การจ่ายเงินค่าคอมพิวเตอร์และนักวิทยาศาสตร์ได้ผลลัพธ์อย่างที่ผมต้องการ

เราวิเคราะห์ข้อมูลระดับล่างผลไม้ที่อยู่ใต้มือจนหมดแล้ว

ต้องหาตำราที่เป็นวิชาชั้นสูงขึ้นต่อไปซึ่งตำราพวกนี้นั้นแพงมากขึ้น หายากมากขึ้น ทรัพยากรระดับสูงขึ้นนั้นไม่สามารถหาได้ง่ายๆหากไม่แก่งแย่งกับคนที่มีของสิ่งนั้นอยู่แล้ว

ผมคิดสักครู่

“ถ้าอย่างนั้นเราให้เอไอคิดค้นวิชาขึ้นหลังจากนี้บ้างเป็นอย่างไร?”

ผมกล่าวสร้างความแปลกใจให้กับโรเบิร์ต

ในภาวะที่เรากระหายทรัพยากรอย่างนี้ผมคงต้องแก้ปัญหาโดยการสร้างวิชาขึ้นมาเองนั่นเอง เพื่อดับความกระหายของหน่วยงานของผม