มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“อะแฮ่ม ๆ” เมื่อเห็นสูทราคาแพง ฉินเฉาอดกระแอมออกมาไม่ได้ พลางคิดว่า ‘แม่แกเถอะ สูทตัวนี้โคตรแพงเลย ราคาของมันพอ ๆ กับราคาของเสื้อผ้าของฉันทั้งตู้รวมกัน’

“มีอะไรเหรอ? นายไม่ชอบมัน?” เมื่อเห็นฉินเฉาลังเล ซูเฟยเลยมองหาข้อบกพร่องของสูท “เหมือนว่าสีของมันจะเรียบไปหน่อย ไม่เสริมความเป็นชายให้ผู้สวมใส่ คุณช่วยเอาตัวสีดำมาให้ฉันดูหน่อย”

“ได้ค่ะ” พนักงานสาวรีบเก็บสูทตัวนี้ แล้วหยิบตัวสีดำมาจากชั้น ราคาจากป้ายของสูทสไตล์ตะวันตกตัวนี้ราคา 6,999 หยวน

“ตัวนี้ดี ทำไมนายไม่ลองหน่อยล่ะ” ซูเฟยพูดกับฉินเฉา

“นี่” ฉินเฉายังคงลังเล เขากลัวที่จะยื่นมือออกไปหยิบมัน แม้เขาจะกล้าฆ่าคน แต่ว่าสูทตัวนี้ เขาไม่มีปัญญาจ่าย

“เป็นอะไร? ยังไม่ชอบอีกเหรอ?” ซูเฟยกะพริบตาปริบๆ แล้วพูดกับพนักงาน “ขอโทษค่ะ เอาตัวนี้กลับไป.”

“ไม่ ไม่” ฉินเฉารีบโบกมือ “ที่จริงแล้ว มันก็ดี.”

“งั้นทำไมนายไม่ลองล่ะ?”

“ก็มันค่อนข้างแพงพอ ๆ กับเงินเดือนผม 2 เดือนเลย” ฉินเฉาบอกซูเฟยที่เข้าใจผิด

“โอ้ อย่างนี้เองเหรอ?” ซูเฟยยิ้ม “ฉันลืมบอกนายว่านายถูกย้ายไปอยู่บริษัทโล่สีฟ้าแล้ว เงินเดือนของนายไม่ใช่ 4,000 หยวนอีกแล้ว ตอนนี้เงินเดือนนาย 6,000 หยวน แถมยังมีโบนัสทุกครั้งที่รับภารกิจอีกด้วย

อย่างเช่นตอนนี้ นายรับภารกิจดูแลโรงเรียนกวงหยวน ดังนั้น มันจะมีโบนัสเพิ่มให้ เดือนนี้อย่างน้อยนายน่าจะได้รับ 8,000 หยวน เอิ่ม รายได้นี้พอ ๆ กับรายได้ของผู้บริหารหนุ่มสาวระดับสูง”

“อ๊ากลายเป็นว่าเงินเดือนผมมากขนาดนี้” ตาของฉินเฉาเป็นรูปเงิน ￥ แต่ทันใดนั้นเขาก็ได้คิด ‘นรก ถึง 8,000 จะฟังดูเยอะ แต่ตอนนี้ฉันก็ยังไม่มีแม้แต่เหรียญเดียว’

“เจ้านาย คุณต้องไม่ค้างค่าจ้างผม ตกลงนะ? ไม่อย่างนั้น ในอนาคตผมต้องอดตายแน่ ๆ ”

“ได้ ๆ ๆ!” ซูเฟยมองฉินเฉาอย่างวางมาด แล้วยัดชุดสูทใส่มือเขา “รีบไปลองซะ! เราจะต้องไปงานเลี้ยงค็อกเทลอีก เสื้อผ้าพวกนี้เป็นได้แค่สินค้าคุณภาพต่ำ”

ฉินเฉายอมแพ้ เขาไม่คิดเลยว่าสูทราคาแพงตัวนี้จะเป็นได้แค่สินค้าคุณภาพต่ำ พวกคนรวยนี่ไม่ใส่เสื้อผ้าจริง ๆ พวกเขาใส่ความเหงาแทน

หลังจากถูกซูเฟยกระตุ้น ในที่สุดฉินเฉาก็เอาชุดสูทเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุด แล้วเปลี่ยนกับเครื่องแบบที่เปื้อนเลือดของเขา

เมื่อเขาออกมา ไม่ว่าจะเป็นพนักงานสาวหรือว่าซูเฟย พวกเธอต่างพากันตาค้าง

ทรวดทรงของชายหนุ่มคนนี้ เมื่อเทียบกับตอนใส่ชุดยามขาด ๆ เมื่อกี้ พอเขาใส่ชุดสูทนี้แล้ว ช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหว

ตาของพนักงานสาวเป็นประกาย เธอคิด ‘เด็กเจ๊คนนี้สมราคาจริง ๆ แต่เขาโคตรแพง เขาเรียกราคา 8,000 หยวนต่อเดือน เงินเดือนของฉัน 3,000 รวมกับค่าคอมก็ยังไม่พอที่จะเลี้ยงเขา’

‘ลองถามเขาดีกว่า ว่าเขาต้องการเลี้ยงฉันมั้ย’

ขณะที่พนักงานสาวกำลังฝันกลางวันนั้น หัวใจของซูเฟยสั่นระรัวด้วยความตื่นเต้น มันเหมือนกับมีกระต่ายกระโดดไปทั่วข้างในหัวใจของเธอ เมื่อฉินเฉาผู้ที่ไม่เคยแต่งตัว เปลี่ยนเครื่องแต่งกายของเขาเป็นสูทสไตล์ตะวันตก ทันใดนั้นเขาก็เหมือนกับเปลี่ยนเป็นคนละคน

ถ้างานเลี้ยงคืนนี้ไม่ถามถึงตัวตนผู้ร่วมงานล่ะก็ คนอื่นจะต้องคิดว่าฉินเฉาต้องเป็นนายน้อยของครอบครัวเศรษฐีแน่นอน

รูปร่างที่หล่อเหลาของฉินเฉาที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าพวกเธอพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์บนปาก โดยเฉพาะร่างกายของเขาที่ปล่อยออร่าที่ป่าเถื่อนออกมาทำให้เขาดูต่างจากคนธรรมดาทั่วไปจริง ๆ

“ไม่เลว ไม่เลว” ซูเฟยพยักหน้าซ้ำไปซ้ำมา เหมือนสาวน้อยที่กำลังตื่นเต้น ความปรารถนาอยากจะช้อปที่ซ่อนไว้ทันใดนั้นก็พรั่งพรูออกมา “เอานี่ด้วย นั่นด้วย แล้วนี่อีกหนึ่งเอิ่ม เอานั่นด้วย พนักงาน เอาทั้งหมดมานี่แล้วเอาให้เขาลอง”

“ค่ะ!” ใบหน้าของพนักงานสาวทันใดนั้นก็เต็มไปด้วยความยินดี เธอคิดว่า ‘ใช่ วันนี้ฉันจะต้องได้ค่าคอมเยอะแน่ ๆ! เจ้าหนุ่มหน้าสวยคนนี้ แม้ว่าเขาจะเป็นเด็กเจ๊ แต่เขาก็เป็นประโยชน์กับสังคม!’

หลังจากที่ลองสูทไปสองตัว แล้วโค้ตยาว 4-5 ตัว ในที่สุดซูเฟยก็พอใจ โดยเฉพาะโค้ตยาวสีดำ เมื่อฉินเฉาใส่มันกับร่างของเขา เขาถึงกลับดูคล้าย คีนู รีฟส์

ไม่เลว ถ้าเขาใส่โค้ตยาวสีดำตัวนี้ในงานเลี้ยงคืนนี้ ฉินเฉาจะต้องเป็นที่สนใจอย่างมากแน่นอน

“เปลี่ยนกลับเป็นสูทตัวก่อนหน้า” ในที่สุดซูเฟยก็พูด หลังจากที่ชมฉินเฉาในชุดโค้ตยาวสีดำ “ตัวนี้มันเหมือนกับชุดพ่อบ้านของฉันเกินไป”

จากนั้นเธอก็หันไปหาพนักงานสาวแล้วพูดว่า “เอาสองตัวนี้แล้วก็ตัวก่อนหน้านี้ด้วย”

“ได้ค่ะ!” พนักงานสาวดีใจอย่างมาก โดยไม่พูดอะไรอีก ซูเฟยยื่นการ์ดให้กับพนักงานสาว เมื่อฉินเฉาออกมาจากห้องแต่งตัวหลังจากเปลี่ยนกลับไปเป็นชุดสูทสไตล์ตะวันตก แล้วเห็นถุงใบใหญ่ ลูกตาของเขาแทบหลุดออกจากเบ้า

“คุณต้องล้อผมเล่นแน่ ๆ คุณซื้อหมดนี่เลยเหรอ?”

“ใช่สิ ซื้อแค่นี้มันปกติออก” ซูเฟยพูด “ขอโทษด้วย ฉันมักจะยุ่งกับงานทุกวัน ดังนั้นฉันจึงแทบจะไม่ได้ออกมาซื้อเสื้อผ้าเลย”

“คุณซื้อเสื้อผ้าได้สุด ๆ จริง ๆ ” ฉินเฉารู้สึกปากแห้ง ราคาเสื้อผ้าทั้งหมดนี้ประมาณ 3-4 หมื่นหยวน

“ไปเถอะ เอาเสื้อผ้าไปเก็บในรถก่อน” ซูเฟยรู้สึกพอใจมาก ๆ ที่ได้เห็นลุคใหม่ของฉินเฉา ไม่ใช่แค่เพียงหัวใจของเธอเท่านั้นที่พอใจ แต่มันแสดงออกมาที่ ‘ใบหน้า’ ของเธอด้วย

หลังจากที่ฉินเฉาแล้วซูเฟยเดินออกไปได้สักพัก พนักงานสาวยังคงจมอยู่กับความสุขที่ได้รับค่าคอมก้อนใหญ่มา หลังจากนั้นเธอก็นึกได้ว่าลืมถามเบอร์โทรของชายคนนั้น

ในความเสียใจของเธอ พนักงานสาวสวยเริ่มคำนวณว่าค่าคอมที่เธอจะได้รับนั้นมากขนาดไหน

ขณะเดียวกัน ฉินเฉาผู้ที่ถือถุงขนาดใหญ่ ยืนอยู่ข้างซูเฟยในลิฟต์ ที่กำลังเคลื่อนที่อย่างช้า ๆ ลงไปที่ชั้น 1

เมื่อเห็นหน้าตากังวลของฉินเฉา ซูเฟยอดหัวเราะออกมาไม่ได้

“ดูหน้ากังวลของนายสิ นี่เป็นเครื่องแบบพนักงานของนาย อย่าลืมซักมันล่ะ”

“คุณเป็นเจ้านาย แต่คุณดูแลพนักงานดีจริง ๆ ” ฉินเฉาเศร้าใจ

“นายมีค่าพอหน่า” ซูเฟยพูด

“แฮ่ม เหมือนว่าผมขายออกแล้ว”

“ชิ อีตาบ้า! ต่อให้นายอยากจะขาย ฉันก็ไม่อยากซื้อ!” ซูเฟยโกรธแทบกระอัก เธอคิด ‘แค่ฉันเริ่มมีความรู้สึกดีให้หน่อย เขาก็เริ่มปากพล่อยอีกแล้ว’

“โอ้! สาวสวย!”

เมื่อพวกเขาทั้งคู่เดินออกมาจากลิฟต์ ชาวต่างชาติผมทองในชุดโค้ตยาวหรู ทันใดนั้นก็ปรากฏตรงหน้าพวกเขา ชาวต่างชาติคนนี้ทั้งหนุ่มแล้วดูดี ผิวของเขาซีดกว่าคนทั่วไป แล้วตาของเขาแดงกว่าปกติเล็กน้อย

เขารัวภาษาจีนออกมา เหมือนว่าจะชมความงามของซูเฟย

“สวยงาม! น่าดึงดูดอย่างมาก!” จากนั้นเขาดึงกล้องดิจิตอลออกมาจากร่างของเขา แล้วเล็งมันมาที่ซูเฟย

ซูเฟยรีบยกมือของเธอปิดหน้าจากการถ่ายรูปของเขา

ฉินเฉาเดินไปข้างหน้าแล้วยืนอยู่ตรงหน้าซูเฟย

“ไม่-ไม่ ห้ามถ่ายรูป!” ฉินเฉาส่ายหัวของเขาให้ชาวต่างชาติจมูกโตคนนี้ “กรุณาอย่ารบกวนเรา นายเข้าใจมั้ย?”

“เพื่อน อย่าใจร้ายนักสิ!” ชาวต่างชาติยื่นกล้องของเขาออกมา แล้วพูดคล้าย ๆ ปาปารัซซี่ “ฉันแค่ต้องการรูปสองรูปเพื่อเป็นที่ระลึกแค่นั้นเอง!”

“นายต้องการถ่ายรูป? ได้!” ฉินเฉาวางถุงในมือลง แล้วชี้นิ้วไปที่โปสเตอร์ดาราที่ติดบนกำแพงข้างพวกเขา “เห็นนั่นมั้ย? ถ่ายรูปเธอได้มากเท่าที่นายต้องการเลย!”

“หึ.” ซูเฟยอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ‘ชายคนนี้เจ้าเล่ห์จริง ทริกแบบนี้ก็ใช้ได้ด้วย?’ เธอคิด

“เพื่อน อย่าพูดงั้นสิ ก็แค่ถ่ายรูปเอง ถ่ายรูป!” ชาวต่างชาติยังคงไม่ยอมแพ้ ยิ่งกว่านั้น ดูเหมือนเขาต้องการจะเดินเข้ามาด้วย “ฉันแค่อยากจะถ่ายเซลฟี่กับสาวสวยแค่นั้นเอง ได้มั้ย แค่เซลฟี่!”

“ไม่ ๆ ๆ ๆ!” ฉินเฉาส่ายนิ้วของเขา แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “นายรู้มั้ยว่านี่คือใคร? เธอเป็นดาราใหญ่ที่สุดในจีน ถ้านายอยากจะถ่ายรูปเธอล่ะก็ ต้องจ่ายค่าธรรมเนียม!”

“ค่าธรรมเนียม?” ชาวต่างชาติจ้องมองด้วยดวงตาสีฟ้าคู่ใหญ่ของเขา “แค่ถ่ายรูปก็ต้องจ่ายค่าธรรมเนียม!”

“แน่นอน!” ฉินเฉาพูด “มันไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ! ถ้านายอยากจะถ่ายรูปเซลฟี่กับสาวสวย เราก็ต้องได้รับเงินบ้าง! อย่างที่เห็น ฉันเป็นผู้จัดการของเธอ ใครก็ตามที่อยากจะถ่ายรูปกับเธอ ต้องได้รับอนุญาตจากฉันก่อน!”

“ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมเท่าไหร่?” ชาวต่างชาติหยิบกระเป๋าตังค์เขาออกมา ซึ่งเหมือนจะเต็มไปด้วยแบงก์สีแดงจำนวนมาก

“เอิ่ม ค่าธรรมเนียมของเราสมเหตุสมผลอย่างมาก” ฉินเฉายิ้มกว้าง “ราคาตลาดปัจจุบันมันอยู่ที่ 5 หมื่นหยวนต่อรูป แต่ได้แค่ตัวห้ามถ่ายหน้า เมื่อนายเป็นชาวต่างชาติ เราจะลดให้ 5% ดังนั้นนายจึงต้องจ่ายแค่ 47,500 หยวน”

“เพื่อน นายล้อเล่น ใช่มั้ย?!” ในที่สุดชาวต่างชาติก็สังเกตเห็นว่าฉินเฉากำลังล้อเขาเล่น

“ใช่ ฉันกำลังล้อนายเล่น” ทันใดนั้นฉินเฉาก็สลายรอยยิ้มแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ในประเทศจีนการถ่ายรูปคนอื่น เป็นการเสียมารยาทอย่างรุนแรง ตอนนี้โปรดหลีกทางด้วยอย่ายืนขวางทาง”

“ฉันก็แค่อยากจะถ่ายรูป แค่นั้นเอง” ชาวต่างชาติพยายามจะอธิบาย

“ครั้งหน้า พาเมียนายมาด้วย ฉันก็อยากจะถ่ายรูปเธอเหมือนกัน!” ฉินเฉาตะโกนออกไป จากนั้นก็จูงมือซูเฟยเดินออกจากห้าง

นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้ชายจูงมือของเธอ (ยกเว้นพี่ชาย) หน้าของซูเฟยแดง แล้วเดินตามหลังเขาไปโดยไม่พูดอะไร

เมื่อทั้งคู่ออกมาจากห้าง ทันใดนั้นหน้าของชาวต่างชาติก็แสยะยิ้มชั่วร้ายออกมา

“เขาปกป้องเธอทุกวิธีที่คิดได้จริง ๆ ” ชาวต่างชาติผมทองทันใดนั้นก็เลียริมฝีปากตัวเอง แล้วพูดว่า “งั้นฉันจะเล่นกับแกเอง”

จากนั้น เขาก็ทิ้งกล้องไว้ข้างหลังแล้วเดินออกจากห้างไป ภายใต้ความมืด เขากางปีกสีดำของเขาแล้วไล่ตามเมอร์ซิเดสสีเงินไป

“พี่ พี่! พวกเขาไปแล้ว!”

“รู้แล้ว รู้แล้ว!”

ภายในห้าง ฮัวเหนียงลากน้องสาวของเธอไปรอบ ๆ พวกเธอขึ้นบันได ลงบันได เมื่อไหร่ที่เห็นเดรสสวย ๆ สาวอกใหญ่ที่มีใบหน้าเหมือนกับดาราเอวีก็รีบลองทันที ไม่ว่าจะใส่ชุดอะไร เธอก็ยังน่าดึงดูดอยู่ดี

ยิ่งกว่านั้น ดูเหมือนพวกเธอจะมีเงินเหมือนกัน แม้ว่าพวกเธอจะเป็นผู้ฝึกตนอสูร พวกเธอก็ยังมีผลผลิตจากศิษย์สายนอก แต่สิ่งที่ทำให้ไป๋เจี่ยวเจียวขาดทุนจริง ๆ ก็คือ ไม่ว่าพวกเธอจะเข้าไปกี่ร้าน หรือว่าลองกี่ชุด ฮัวเหนียงก็แค่เปลี่ยนกลับมาชุดเดิมแล้วเดินจากไปโดยไม่เสียงตังค์แม้แต่แดงเดียว

เมื่อถูกพนักงานจ้องมองอย่างดูถูก ไป๋เจี่ยวเจียวรู้สึกอาย

“พี่ อย่างน้อยก็ซื้อสัก 1 หรือ 2 ตัวเถอะ!”

“ซื้อทำไม?”

“ก็เพื่อใส่สิ! หรือว่าพี่ไม่ชอบเหรอ?”

“ชอบก็ส่วนชอบ แต่ให้ใส่ก็เป็นอีกเรื่อง!” ฮัวเหนียงเริ่มที่จะสั่งสอนศิษย์น้องของเธอ “ชุดเปลือยหลังตัวนี้ เหมือนจะเปลืองด้ายไปกับด้านหน้า เสื้อผ้าแบบนี้ ฉันจะใส่ไปข้างนอกได้ยังไง? มันไม่น่าเคารพ!”

“เห็นชัด ๆ ไม่ว่าพี่จะใส่อะไร หน้าอกใหญ่ ๆ นั่นก็เด่นอยู่ดี” ไป๋เจี่ยวเจียวกลอกตา “พี่ พวกเขาไปไกลแล้ว ถ้าตอนนี้เราไม่ตามไป เราจะคลาดกับพวกเขาแล้วนะ!”

“อื้ม ๆ ริงด้วย! ฉันเกือบลืมงานจริง ๆ ซะแล้ว! ตามพวกเขาไปกันเถอะ ว้ายยย! ชุดตัวนี้น่ารักจริง ๆ! ฉันลองมันได้มั้ย?”

“...”

จบตอน#