[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

ท้องฟ้ามืดครึ้มค่อยๆสว่าง ฝนสีแดงเม็ดโตที่ร่วงตกลงมานั้นค่อยๆสลายหายไป อีกไม่กี่นาทีพายุฝนในครั้งนี้คงสงบอย่างแน่นอน 

“ บาส เราต้องไปอีกไกลแค่ไหน ! ”

ชายกล้ามโตยังคงถามตลอดทาง พวกเขาเดินห่างจากโรงงานไปเรื่อยๆ ระยะทางไม่แน่ชัดว่าเท่าไหร่ แต่จากความรู้สึกของทุกคนพวกเขาวิ่งออกมาไกลราว 5 กิโลเมตรจากโรงงาน

“ วิ่งอีก ระยะการกระจายของสารเคมีอย่างน้อยก็น่าจะกินพื้นที่ 10 กิโลเมตร วิ่งเร็วเข้า! ”

บาสไม่สนเลยว่าผลกระทบที่เกิดจากการใช้สารเคมีจะหนักมากแค่ไหน อย่างไรรอบๆเขตอุตสาหกรรมก็ไม่มีใครอยู่แล้ว เขาจึงหวังจะฆ่าซอมบี้ระดับ 6 ดาวไปพร้อมๆกับระดับอื่นๆโดยใช้สารเคมี ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่เคยใช้กับซอมบี้ระดับ 5 ครั้งนี้กลับต้องมาใช้กับระดับ 6 จึงทำให้เขารู้สึกหวั่นใจไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นการระเบิดของสารเคมีสามารถแพร่กระจายออกไปฆ่าซอมบี้รอบๆจนทำให้เกิดการตายวงกว้างได้  เขามั่นใจว่าซอมบี้ระดับ 3 จะต้องตายอย่างแน่นอน แม้ซอมบี้ระดับ 4 จะไม่ตายพวกมันจะต้องได้รับบาดแผลสาหัสถึงขั้นที่ไม่สามารถไล่ตามพวกเขาได้

กลุ่มนักสู้หยุดเท้าวิ่งแล้วหันมองกลับหลัง ระยะทางการวิ่งไกลมากพอแล้วทุกคนจึงหันกลับไปดูว่าซอมบี้ระดับ 6 เดินทางใกล้จะถึงโรงงานแล้วหรือยัง ภายในสายตาของทุกคนยังคงเห็นตึกโรงงานตั้งตระหง่านจึงรู้ว่าซอมบี้ยังเดินทางไปไม่ถึงโรงงานของพวกเขา แต่อีกไม่นานมันจะต้องไปถึงที่นั่นอย่างแน่นอน

“ ทุกคน ตอนนี้พอมีเวลา เรามาคุยกันเกี่ยวกับแผนสำรองก่อน ”

บาสเรียกหลายคนมารวมกัน พวกเขาเป็นตัวแทนกลุ่มย่อยๆที่ประกอบกันเป็นกลุ่มใหญ่ การเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยอันตรายเพราะพวกเขาไม่ได้สำรวจเส้นทางที่ต้องการเดินไป  การปรากฎตัวของซอมบี้งูเหลือมระดับ 6 กระตุ้นให้พวกเขาเดินทางก่อนเวลา จึงทำให้ต้องมองหาทางหนีที่มีซอมบี้น้อยที่สุด

หลายคนที่ทำงานในเขตนิคมอุตสาหกรรมรู้จักเส้นทางแถวนี้เป็นอย่างดี แม้แต่ในตัวเมืองของทางฝั่งทิศใต้ก็เช่นกัน บาสจึงเสนอให้พวกเขาวิ่งอ้อมตัวเมืองเพื่อตัดปัญหาซอมบี้ไล่ตาม แม้ระยะทางจะไกลมากขึ้นแต่ด้วยพลังของพวกเขาสามารถเดินทางโดยใช้เวลาใกล้เคียงกับวิ่งตัดตัวเมืองเพื่อข้ามแม่น้ำ ตอนนี้สะพานทั้งหมดพังแล้ว พวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องวิ่งไปหาสะพาน แค่วิ่งไปยังสถานที่เต็มไปด้วยเรือเท่านั้นก็สามารถข้ามไปอีกฝั่งได้

“ เอาตามนั้นก็แล้วกัน วิ่งอ้อมเมืองไปน่าจะดีที่สุด ”

“ แล้วถ้าซอมบี้ระดับ 6 ไม่ตายล่ะ ”

ทุกคนหันมองหน้ากัน ความอันตรายของการเดินทางขึ้นอยู่กับซอมบี้ระดับ 6 หากมันไม่ได้รับผลกระทบจากสารเคมีพวกเขาจะต้องถูกไล่ตามอย่างแน่นอน บาสจึงเสนอทางเลือกที่จะทำให้พวกเขารอดได้

“ เราจะล่อพวกมันไปเจอกัน ไม่แน่ซอมบี้อาจจะผลัดกันสู้ทำให้เรารอดจากมันได้ ”

ตอนนี้มีซอมบี้ระดับ 6 ต่อสู้กัน 2 ตัวนั่นคือลิงยักษ์และเต่ายักษ์ ซอมบี้ระดับ 6 อีก 2 ตัวยังไม่ได้ต่อสู้กันแต่อีกไม่นานพวกมันจะปะทะกันอย่างแน่นอน นั่นก็คือซอมบี้แมงมุมในโรงงานไฟฟ้าและซอมบี้งูเหลือมจากห้าง S สโตร์ หากไม่สามารถสลัดซอมบี้ตัวที่อยู่ทางตอนใต้ทิ้งได้ พวกเขาคงต้องพามันไปสู้กัน 3 ตัว ซึ่งจุดที่จะล่อซอมบี้ไปเผชิญหน้ากัน 3 ตัวไม่ใช่ตำแหน่งโรงงานไฟฟ้า เนื่องจากตำแหน่งนี้อยู่ฝั่งตรงข้ามกับจุดที่พวกเขาอยู่ ดังนั้นเป้าหมายจึงเป็นจุดที่ลิงยักษ์และเต่าต่อสู้   ชายกล้ามโตกลับเสนอแนวคิดหนึ่งที่จะทำให้พวกเขารอด

“ ยังมีอีกทาง ยังไงเราก็จะข้ามแม่น้ำไปทางเหนือแล้ว ถ้าการล่อซอมบี้ระดับ 6 ไปเจอกันมันยาก เราก็วิ่งไปหาอีกกลุ่มก็ได้หนิจริงไหม ”

“ จะใช้พวกเขาเป็นเหยื่องั้นเหรอ ”  บาสพูดด้วยใบหน้าเป็นกังวล แม้เขาจะแอบฆ่าคนที่เป็นปัญหามาหลายคนเพื่อให้กลุ่มยังคงดำเนินต่อไปได้ การจะล่อซอมบี้ให้เดินทางไปหาอีกกลุ่มแล้วใช้พวกเขาเหล่านั้นเป็นตัวล่อเพื่อให้ตัวเองเดินทางไปกองทัพนับว่าเป็นเรื่องที่โหดร้ายมาก เพราะไม่ได้มีคนแค่ 1 - 2 คนตาย จะมีคนนับร้อยที่ตาย ต่อให้พวกเขาจะพาคนส่วนหนึ่งไปด้วย คนที่สามารถเดินทางไปกับพวกเขาได้คงมีแค่นักสู้ ประชาชนที่วิวัฒนาการเพียง 1 ครั้งจะถูกปล่อยให้ตาย

“ อย่าดีกว่า ล่อพวกมันให้ไปเจอกันนั่นแหละดีแล้ว ” 

บาสแย้งความคิดของชายกล้ามโต เขาไม่อยากฆ่าคนจำนวนมากกว่าเพื่อรักษาชีวิตคนจำนวนน้อยจึงชักชวนให้ทุกคนเห็นด้วยกับการล่อซอมบี้ระดับ 6 ให้ไปเจอกันที่จุดลิงยักษ์และเต่ายักษ์กำลังสู้กัน หลังจากนั้นพวกเขาค่อยเดินทางไปกองทัพไม่จำเป็นต้องวกกลับมาหากลุ่มที่อยู่ทางทิศเหนือเพราะจะทำให้พวกเขาต้องเดินทางผ่านจุดที่ซอมบี้ 3 ตัวต่อสู้กันอีกครั้ง มันอาจจะเสี่ยง ดังนั้นการมุ่งหน้าไปกองทัพหลังจากพาซอมบี้ไปเจอกันจึงเป็นทางออกที่เหมาะสมกว่า

ขณะที่ทุกคนพยายามคิดหาทางออกอื่นเพิ่ม หนึ่งในคนที่ใช้กล้องส่องทางไกลก็ได้ร้องตะโกนบอกทุกคนให้หันมองไปยังตึกโรงงานที่พวกเขาวิ่งจากมา ทันใดนั้นตึกหลังใหญ่ก็ถล่มจากร่างของซอมบี้ระดับ 6 ที่เดินชนมัน ขณะที่ทุกสายตาจับจ้องไปยังตึกหลังใหญ่พังถล่มลงมานั้น สารเคมีผูกติดกับระเบิดขว้างไม่กี่ลูกก็ได้ปลดปล่อยแรงทำลายมหาศาล แม้พวกเขาจะมีระเบิดที่ไม่ได้ทรงพลังมากนัก สารเคมีกลับสามารถทำปฎิกริยากับระเบิดจนทำให้เกิดการระเบิดลูกโซ่กระจายความเสียหายออกไปเป็นวงกว้าง ปลดปล่อยแรงอัดอากาศพุ่งเป็นวงกลมออกไปรอบๆโรงงาน

หลายคนที่เห็นว่าแรงระเบิดกำลังกระจายตัวออกไปรอบๆด้วยความไวต่างพากันหมอบต่ำกลัวว่าแรงอัดอากาศจะพุ่งมาถึงตำแหน่งที่พวกเขาอยู่

บู้ม!

ดอกเห็ดขนาดใหญ่พวยพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าพัดกระหน่ำเม็ดฝนออกไปเป็นวงกว้าง สร้างปรากฎการณ์อันน่ากลัวให้ผู้พบเห็น เหล่านักสู้ที่เป็นต้นเหตุของดอกเห็ดต่างพากันลุกยืนหลังจากรู้ว่าแรงระเบิดส่งมาไม่ถึงพวกเขาที่อยู่ห่างออกไปไกลนับ 10 กิโลเมตร

ท่ามกลางฝุ่นสีขาวลอยตลบอบอวลบริเวณจุดที่เคยมีตึกบริษัทผลิตอาหารสัตว์ตั้งอยู่ เหล่านักสู้ต่างหรี่ตาให้แคบลงเพื่อดูว่าสิ่งที่อยู่ท่ามกลางระเบิดตกตายหรือไม่ ปริมาณสารเคมีที่พวกเขาใช้เยอะกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

การฆ่าซอมบี้ระดับ 4 ที่รับมือได้ยาก พวกเขาใช้เพียงแค่หยดเล็กๆเพียงเท่านั้นก็สามารถเล่นงานมันให้ตายได้ ครั้งนี้ใช้สารเคมีไปถึง 1 ตัน พวกเขาจึงหวังให้ซอมบี้ที่เดินเข้าสู่กับดักตาย

“ เห็นมันหรือยัง ”

ฝุ่นควันยังคงฟุ้งกระจายอยู่รอบๆใจกลางระเบิด  ยังไม่มีใครมองเห็นร่างของซอมบี้ตัวยักษ์ ขณะรอให้ฝุ่นลดจำนวนลงไปนั้น บาสก็เริ่มได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าหวาดหวั่นของเหล่าซอมบี้ที่กำลังตกตาย เสียงกรีดร้องทรมานของพวกมันเริ่มกระจายออกไปจากจุดที่เกิดการระเบิดคาดว่าสารเคมีคงแพร่กระจายออกไปรอบๆสัมผัสเข้ากับร่างของพวกมัน ทันใดนั้นฝุ่นควันที่กระจายขึ้นไปบนฟ้าก็เริ่มจางลงจนทำให้มองเห็นซอมบี้ระดับ 6 อีกครั้ง

ร่างสีเขียวสูงเท่าตึกสิบชั้นยังคงอยู่ในสภาพเดิมไม่ต่างจากตอนที่มันเดินทางเข้าไปติดกับระเบิด เพียงแต่ว่ามันกลับยืนนิ่งไม่ได้เคลื่อนไหว หลายคนจึงรีบประเมินสถานการณ์ต่างๆว่าเกิดอะไร ก่อนที่ทุกคนจะคิดไปในทางเดียวกันว่าสารเคมีที่ระเบิดออกมาเมื่อครู่คงจะเข้าไปเล่นงานซอมบี้ระดับ 6 จนมันนิ่ง

เปรี้ยง!

“ บ้าจริง ฝนบ้านี่มันอะไรกัน ”

เมฆที่ค่อยๆกระจายตัวออกไปรอบๆ เริ่มก่อตัวขึ้นมาอีกครั้งทำให้รู้ว่าฝนกำลังจะตกลงมาอีก หลายคนจึงรู้สึกกังวลกลัวว่าฝนจะทำให้อาการของซอมบี้ระดับ 6 ดีขึ้น แต่เมื่อรู้ว่าพวกเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้เพราะใช้ระเบิดไปแล้ว ต่างคนจึงต่างออกวิ่งขึ้นเหนือโดยมีการควบคุมของบาสคอยออกคำสั่งให้พวกเขาสามารถวิ่งเกาะกลุ่มกันจนกว่าจะไปถึงปลายทาง

ในขณะวิ่งสายตาของทุกคนยังคงมองไปด้านข้างเพื่อดูว่าซอมบี้ระดับ 6 เคลื่อนไหวได้หรือยัง แม้หลายคนจะภาวนาให้มันตายในท่ายืนนิ่งก็ตาม เพียงแต่เสียงครางของมันที่ปลดปล่อยออกมารอบๆ กลับยืนยันได้ว่ามันยังไม่ตายแต่กำลังยืนนิ่งเพราะได้รับผลกระทบจากสารเคมี

ต่อให้ทุกคนจะรู้ดีว่านี่เป็นโอกาสดีในการฆ่าสังหารซอมบี้ระดับ 6 ที่ตกอยู่ในสภาวะเคลื่อนไหวไม่ได้ ทุกคนกลับรู้ว่าตนเองไม่มีพลังพอจะทะลวงการป้องกันของมัน นอกจากนั้นแล้วพื้นที่ที่ปนเปื้อนไปด้วยสารเคมียังเป็นอันตรายต่อพวกเขาเช่นกัน ทางเดียวที่ทำได้จึงเป็นการวิ่งหนีไปเรื่อยๆปล่อยให้ซอมบี้ระดับ 6 อยู่กับสารเคมีปริมาณมหาศาล

เปรี้ยง!

ฝนเริ่มเทกระหน่ำลงมาจากท้องฟ้า ทำให้การมองทำได้ยาก ทุกคนจึงมุ่งเป้าไปด้านหน้าเพียงเท่านั้น หากซอมบี้ระดับ 6 เคลื่อนไหวมันคงจะร้องตะโกนออกมาเสียงดังบอกให้พวกเขารู้ตัว

“ ไปไปไป อย่าเสียเวลากับซอมบี้ระดับต่ำกว่า 4! ”

---------------------------------------------------------------

กล็อก!

ศีรษะที่เอียงไปทางด้านขวากลับมาตั้งตรงอีกครั้ง ก่อนที่โยฮันจะพบว่าร่างกายของเขามีบางอย่างเปลี่ยนไป น้ำพริกแมงดาที่กินเข้าไปไม่ได้มอบพลังของแมงดาให้กับเขา เพียงแต่คราบงูเหลือมกลับมอบบางอย่างที่ทำให้เขาพอใจ เดิมทีเขาสามารถตรวจสอบอุณหภูมิรอบๆได้ด้วยลิ้น เพียงแต่ครั้งนี้สิ่งที่เขาได้รับจากการวิวัฒนาการของซอมบี้ระดับ 6 งูเหลือมคือดวงตาพิเศษของมัน เขาสามารถมองทุกอย่างรอบๆได้ราวกับว่านำกล้องตรวจจับความร้อนมาติดเข้าไปในดวงตา หากเขาใช้งานมันในการตามหาซอมบี้จะเป็นเรื่องง่ายดายมาก ถึงแม้ครั้งนี้จะไม่มีชิ้นส่วนใดเสริมความสามารถในการต่อสู้ให้เขาได้ก็ตาม ดวงตาของเขาที่เปลี่ยนไปกลับทำให้เขาทำงานได้ดีกว่าเดิม

“ เสียงระเบิดมาจากทางฝั่งนั้น เกิดอะไรขึ้นกันนะ ”

โยฮันกระโจนขึ้นไปยืนบนห้างพลางมองไปยังตำแหน่งที่เขาได้ยินเสียงระเบิด ทันใดนั้นเขาก็พบว่าซอมบี้ระดับ 6 ตัวหนึ่งยืนอยู่ในจุดที่น่าจะเป็นโรงงานผลิตอาหารสัตว์ เขาจึงใช้วิทยุติดต่อกลับไปหาวินเพื่อสอบถามอีกฝ่ายเผื่อจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับที่นั่น วินกลับไม่สามารถให้คำตอบได้เช่นกันเพราะเขาขาดการติดต่อกับกลุ่มของบาส โยฮันจึงต้องเดินทางไปดูด้วยตนเอง

สองขากระโดดขึ้นไปบนฟ้าพาร่างมุ่งหน้าเข้าไปใกล้จุดที่ซอมบี้ระดับ 6 ยืนนิ่งเป็นตอไม้ เขาไม่รู้ว่ามันกำลังทำอะไรจึงได้หยุดนิ่งเช่นนั้น แต่แล้วโยฮันกลับรีบลงเหยียบพื้นแล้วกระโจนกลับหลังหลบออกไปให้ห่างพื้นที่ด้านหน้าที่ตนเองกำลังจะเข้าไป หลังจากที่พลังของหอยเชลล์เตือนเขาให้รับรู้ถึงสารเคมีอันตรายภายในอากาศ  โยฮันจึงต้องถอยกลับมาตั้งหลักแล้วสอบถามวินเกี่ยวกับโรงงานของบาสว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงที่เขาปรับสภาพร่างกาย

“ พี่ คนของผมบอกว่าเห็นดอกเห็ดจากการระเบิดขึ้นที่นั่น ก่อนที่ฝนจะตกลงมาอีกครั้ง ”

“ ระเบิดเหรอ ”

“  ใช่ แต่ไม่รู้ว่าเป็นระเบิดอะไร ”

โยฮันวางสาย ก่อนที่เขาจะกระโจนขึ้นไปบนฟ้าให้สูงที่สุด เพื่อมองเข้าไปในจุดที่ซอมบี้ระดับ 6 กำลังยืนนิ่ง ทันใดนั้นเองเขาก็พบว่ารอบๆซอมบี้ระดับ 6 มีซอมบี้ตัวเล็กๆนอนตายเกลื่อน จากสภาพของมันดูดีกว่าถูกระเบิด เขาจึงคิดว่าคงเป็นฝีมือสารเคมีที่พี่บาสพูดถึง การที่อีกฝ่ายใช้สารเคมีเยอะขนาดนี้ โยฮันจึงคิดว่าอีกฝ่ายคงหลบหนีออกไปแล้ว เขาจึงคาดการณ์เส้นทางที่อีกฝ่ายกำลังมุ่งหน้าไป.