[จบ] ระบบกลืนกินพรสวรรค์

บทที่ 19 สังหารอสรพิษสองหัว!

ลึกเข้าไปในหุบเขา

ต้นไม้โบราณและกิ่งก้านสาขาของมันสูงตระหง่าน แสงลอดผ่านใบไม้และกระจัดกระจายลงมาทำให้พื้นที่เบื้องล่างไม่สว่างมากนัก

ฉู่โม่วถือกระบี่ไว้ในมือและมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง

ทันใดนั้นเอง

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปราวกับว่าได้กลิ่นอะไรบางอย่างและหยุดชะงัก

ดวงตาของเขามองสอดส่องไปข้างหน้า

บนต้นไม้ใหญ่ใต้ร่มเงาของเรือนยอด หัวขนาดใหญ่สองหัวยื่นออกมาพร้อมดวงตาทั้งสี่ดวงจ้องเขม็งมาที่เขาอย่างเยือกเย็น

ข้างหลังหัวนั้นคือร่างกายหนากว่าพันเมตรที่พันอยู่รอบลำต้นไม้

ประมาณดูคร่าว ๆ แล้วร่างกายของมันยาวอย่างน้อยสามสิบเมตรเลยทีเดียว

มันคือหัวของอสรพิษ!

และมันคืออสรพิษสองหัว! 

ร่างกายสีเขียวอมฟ้าและเกล็ดผิวหนังเป็นมันเงาของมัน ทำให้ผู้คนต้องรู้สึกขวัญผวา

“กลิ่นอายแบบนี้… มันต้องเป็นสัตว์อสูรระดับ 2 แน่ ๆ!”

ประกายแวววาวปรากฏขึ้นในดวงตาของฉู่โม่ว

สัตว์อสูรระดับ 2 นั้นเทียบได้กับมนุษย์ขั้นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงเลยทีเดียว!

เรียกได้ว่าอสรพิษสองหัวคือหนึ่งในสัตว์อสูรที่รับมือได้ยากที่สุด ไม่เพียงแค่ร่างกายแข็งแกร่งที่ทนทานต่อกระบี่ แต่ยังมีพิษร้ายแรงอีกด้วย

ถึงจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงซึ่งอยู่ในระดับเดียวกันก็คงรับมือกับมันได้อย่างยากลำบาก!

ตอนนี้

อสรพิษสองหัวก้มลงมองฉู่โม่วด้วยสายตาเย็นยะเยือก

ใครที่กล้าเข้ามาในอาณาเขตของมันจะกลายเป็นเหยื่อทันที

ฉู่โม่วเองก็จ้องมองไปยังอสรพิษสองหัวตรงหน้า ขณะที่เลือดในร่างกายสูบฉีด

อสรพิษสองหัวจะกินเขาทั้งเป็น!

และเขา...

ก็อยากจะฆ่าอสรพิษสองหัวเพื่อเอาน้ำดีกับหัวใจงูมาด้วยเหมือนกัน!

ฟ่อ!

ทันใดนั้นเอง

อสรพิษสองหัวขู่ฟ่อและเริ่มเคลื่อนไหว หัวข้างหนึ่งก้มลงมาและอ้าปากที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือด พร้อมที่จะกลืนกินฉู่โม่วเข้าไปทั้งตัว

กระแสลมกลิ่นเหม็นเน่าผสมกับไอพิษทำให้รู้สึกอยากอาเจียน

“ระ… เร็ว!”

ฉู่โม่วตกตะลึง

แม้จะมีร่างกายขนาดมหึมา ทว่าอสรพิษสองหัวตัวนี้ก็รวดเร็วอย่างถึงที่สุด

มันตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว เกิดเป็นระเบิดเสียงดังสนั่นกลางอากาศ

ฉู่โม่วใช้พลังลมปราณและย่างก้าวหมอกควันทันที ร่างกายของเขาลอยถอยหลังออกไปมากกว่าสิบเมตรอย่างรวดเร็วเพื่อหลบหลีกการโจมตีของอสรพิษสองหัว

แต่แล้ว…

ในตอนนั้นเอง

หัวอีกข้างหนึ่งของมันพลันตรงดิ่งเข้ามาด้วยเสียงแหวกผ่านอากาศราวกับก้อนหินขนาดยักษ์

พลังของมันช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน

แม้แต่อากาศยังเกิดเสียงกรีดร้อง

ไม่ต้องสงสัยเลย…

ถ้าถูกหัวสักข้างของมันโจมตีเข้าก็จะต้องกลายเป็นผุยผงในทันทีอย่างแน่นอน

เมื่อเผชิญหน้ากับพละกำลังและความเร็วเช่นนี้ แม้จะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงคนอื่นก็คงไม่กล้าโจมตี และได้แต่หลบหนีอย่างสิ้นหวังเท่านั้น

แต่แล้ว…

ณ ตอนนั้นเอง

ฉู่โม่วเริ่มแรงตกและกระบี่ของเขาก็ชี้ลงไปยังพื้นดิน

เขามองไปยังหัวอสรพิษที่กำลังตรงดิ่งลงมาหาด้วยแววตาที่มุ่งมั่น ชายหนุ่มย่อเข่าลงเล็กน้อยก่อนจะกระโดดขึ้นราวกับสปริง ร่างกายของเขากลายเป็นลำแสงสีดำที่พุ่งตรงขึ้นไปหาสัตว์อสูรร่างมหึมา

ชิ้ง!

เสียงกระบี่ดังขึ้นในผืนป่าอันเงียบสงัด

กระบี่ที่อาบไปด้วยแสงอันเยือกเย็นและพลังไร้เทียมทานฟันไปที่หัวข้างหนึ่งของอสรพิษสองหัว

กระบวนท่าระดับทองแดง กระบี่ฝ่าวายุ!

ฉัวะ!

เห็นได้ชัดว่าฉู่โม่วฟันกระบี่ออกไปช้ากว่า แต่ความมหัศจรรย์ของกระบวนท่านี้ทำให้มันไปถึงหัวงูยักษ์ก่อน

ทันทีที่กระบี่ฟันลง ของเหลวสีแดงสดก็ไหลออกมาจากคอของอสรพิษ แล้วทะลักออกมาราวกับสายน้ำไหล

หลังจากนั้น

จู่ ๆ พลันเกิดการระเบิดราวกับพลุไฟ หัวของอสรพิษระเบิดก่อนจะร่วงลงจากลำคอและตกลงบนพื้นหญ้า!

ฟ่อ!

หัวข้างหนึ่งของอสรพิษสองหัวถูกกระบี่ตัดออก และความเจ็บปวดแสนสาหัสก็ทำให้มันส่งเสียงร้องลั่นออกมา

ในขณะเดียวกัน

ดวงตาของมันกลายเป็นสีแดงก่ำ… มันกำลังจะบ้าคลั่งแล้ว!

อย่างที่คาดไว้

หัวเพียงข้างเดียวที่เหลือของอสรพิษสองหัวยกสูงขึ้นและพ่นของเหลวสีเขียวใส่ฉู่โม่ว

มันคือพิษของอสรพิษสองหัว!

เมื่อเห็นดังนั้น ฉู่โม่วก็รีบใช้ย่างก้าวหมอกควันเพื่อหลบหลีกทันที

ฉ่า!

พิษอันน่าหวาดกลัวกัดกร่อนพื้นที่กว้างโดยรอบเป็นหลุมในทันที

“พิษนี่น่ากลัวจริง ๆ!”

ฉู่โม่วแอบขวัญเสียอยู่ในใจแต่ก็ไม่กล้าอยู่เฉย เขาใช้ย่างก้าวหมอกควันอย่างสุดกำลังและไปปรากฏตัวตรงหน้าอสรพิษสองหัวในทันใด เขาฉวยโอกาสตอนที่ศัตรูกลั้นหายใจเพื่อพ่นพิษ… ฟาดฟันกระบี่ในมือลงไป!

เมื่อกระบี่ฟันฉับลง

บนร่างกายของอสรพิษสองหัวมีรอยแผลที่ลึกจนเห็นกระดูกให้เห็นแผลแล้วแผลเล่า

ความเจ็บปวดทรมานทำให้ร่างกายใหญ่ยักษ์ของมันบิดเป็นเกลียวจนพลังมหาศาลทำลายต้นไม้โบราณไปนับไม่ถ้วน

บริเวณสามสิบเมตรโดยรอบราบเป็นหน้ากลอง

แต่ฉู่โม่วก็ใช้ความว่องไวหลบหลีกไปมาหน้าหลัง โดยไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย

หลังจากผ่านไปสักพัก

ฉู่โม่วสังเกตเห็นว่าลมหายใจของอสรพิษสองหัวเริ่มแผ่วเบาลง จึงรู้ในทันทีว่าศัตรูเริ่มหมดแรงแล้ว!

แน่นอนว่า…

“เวร!”

อสรพิษสองหัวพ่นพิษออกมาอีกครั้ง แล้วม้วนตัวเพื่อที่จะหลบหนี

“จะหนีงั้นเหรอ?”

เมื่อเห็นดังนั้น ฉู่โม่วก็ไล่ตามมันไปติด ๆ เลือดในร่างกายของเขาสูบฉีดอย่างถึงที่สุด รัศมีพลังเยือกเย็นอาบกระบี่ทั้งเล่มแล้วฟันลงไปอีกครั้ง

กระบี่เล่มยาวฟันฉับ!

แสงกระบี่ทะลุผ่านห้วงอากาศและปะทะเข้ากับหัวที่เหลืออยู่ของอสรพิษสองหัว

ฉัวะ!

ตามมาด้วยเสียงอันน่าอนาถ

หัวของอสรพิษร้ายลอยขึ้นไปบนฟ้าพร้อมเลือดที่สาดกระเซ็นลงมาราวกับสายฝน

หัวงูยักษ์ขนาดมหึมาร่วงลงบนพื้นดิน

จวบจนมันสิ้นใจ

ยังคงมีร่องรอยความสับสนและหวาดกลัวอยู่ในดวงตาของมัน

สัตว์อสูรตัวนี้ไม่คาดคิดว่าจะต้องมาตายที่นี่ในวันนี้!!!

“เฮ้อ…”

ขณะที่มองดูร่างไร้วิญญาณของอสรพิษยักษ์ ฉู่โม่วก็ปาดเหงื่อออกจากหน้าผากและถอนหายใจด้วยความโล่งอก

การต่อสู้กับอสรพิษสองหัวในครั้งนี้อาจดูเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ที่จริงแล้วเขาเองก็เสียพลังงานไปมากมายเช่นกัน

หากไม่ใช่เพราะเข้าสู่ขั้นผู้ฝึกยุทธ์ เขาคงฆ่ามันไม่ได้ง่าย ๆ แบบนี้แน่!

แต่

ยังไงเขาก็เป็นฝ่ายชนะ!

“ทีนี้…”

“ได้เวลากลืนกินแล้ว!”

ฉู่โม่วยิ้มเล็กน้อยและเดินไปยังศพของอสรพิษสองหัว เขาผ่าเอาถุงน้ำดีและหัวใจของมันออกมาเก็บไว้ในขวด

นอกจากนั้น

ฉู่โม่วตรวจสอบดูถุงพิษในร่างกายของมัน

พิษของอสรพิษสองหัวนั้นอันตรายมาก หากโดนเข้า แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ก็ไม่อาจรอดชีวิตไปได้อย่างแน่นอน มันคือสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในอสรพิษตัวนี้

เมื่อกลับไปที่ฐานก็สามารถขายได้เป็นเงินมหาศาล

หลังจากที่จัดการจนเสร็จสรรพ ฉู่โม่วก็เก็บข้าวของและเตรียมตัวออกจากภูเขาต้าสู่

ตอนที่เขากำลังจะกลับหลังหันนั้นเอง

สีหน้าของฉู่โม่วเปลี่ยนไปในทันใด เขาเงยหน้าขึ้นมองออกไปไกล และได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวอันแผ่วเบา

“นั่นเสียงอะไรน่ะ?”

...