แหวนมิติ

ทุกคนรู้สึกตกตะลึงในการโจมตีของหลางหลิน มันเป็นอะไรที่รวดเร็วเเละทรงพลังมาก! การโจมตีนั้นรวดเร็วซะจนมองแทบไม่ทัน จะเห็นเพียงภาพลางๆ เท่านั้น
"คนรุ่นใหม่นี่ไฟแรงจริงๆ" ลู่ตงเกอรู้สึกว่าตัวเองแก่อย่างช่วยไม่ได้ เมื่อเห็นคนหนุ่มอย่างหลางหลินแข็งแกร่งขนาดนั้น ทำให้เขารู้สึกละอายใจ เมื่อมองดูสภาพตัวเองที่ไร้กำลัง
"ชิ! สภาพของแกดูไม่ได้เลยนะเจ้าแก่" อี้ชาหัวเราะเยาะ "ตอนนี้พวกเราอายุแค่ห้าสิบเอง สามารถอยู่ไปถึงร้อยปีได้อย่างสบาย แล้วแกจะมายอมแพ้คนหนุ่มอยู่ตรงนี้งั้นเหรอ? แสดงพลังให้ทุกคนเห็นหน่อยเถอะ ว่าคู่ปรับของฉันมันแข็งแกร่งขนาดไหน!"
ถึงอย่างไรอี้ชาก็ยังคงเป็นคู่แข่งกับลู่ตงเกอ เขาจะไม่มีทางยอมให้อีกฝ่ายมีสภาพหน้าสมเพชเด็ดขาด เพราะมันจะเป็นการบ่งบอกว่าคู่แข่งอย่างเขา ก็อ่อนแอไม่แพ้กัน
"ฮ่าฮ่า ฉันไม่ต้องให้นายมาบอกหรอก อี้ชา!" ลู่ตงเกอยิ้ม พร้อมกับพุ่งเข้าไปด้วยดาบในมือ ซึ่งตอนนี้มันได้ดื่มเลือดของคางคกน้อยมาจำนวนมาก กลิ่นคาวของมันค่อนข้างเเรงเเละเหม็นเปรี้ยว
"ต้องอย่างนี้สิ!" อี้ชาหัวเราะคิกคัก ขวานในมือของเขาเปร่งประกายเย็นชาเหมือนกับผู้ถือมัน เขาพุ่งขึ้นไปพร้อมกับจามขวานลงมาที่หัวของคางคกมรกต
ส่วนทางด้านนิกายกระเรียนพวกเขาใช้การโจมตีผสาน มันเป็นอะไรที่ไร้ช่องโหว่เมื่อพวกเขาโจมตีพร้อมกัน กระบี่ของพวกเขาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว พุ่งทะลุทะลวง เชือดเฉือนขาของคางคกมรกตได้อย่างง่ายดาย
ก่ะ ก่ะ--!!!
คางคกมรกตยิ่งโกรธแค้น มันขยับขาของมันโจมตีพวกนิกายกระเรียน ด้วยการโจมตีของขาคางคกขนาดใหญ่ ทำให้การโจมตีผสานของพวกเขาหยุดชะงัก ก่อนจะแตกพ่าย ร่างของพวกนิกายกระเรียนกระจัดกระจายไปยังทิศทางต่างๆ
"อึ้ก!!" หลิวอี้ชิงมีสีหน้าซีดเผือด มุมปากของเธอมีเลือดสดๆ ไหลริน ตอนนี้เธอได้รับบาดเจ็บทำให้อวัยวะภายในปั่นป่วนเป็นอย่างมาก
"หลิวอี้ชิงระวัง!!" ขณะนั้นเองเกอเหอเทาก็ตะโกนด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เมื่อเห็นลิ้นของคากคกมรกตพุ่งไปที่เธอ มันพุ่งไปเร็วเป็นอย่างมาก แม้แต่เขาก็ไม่สามารถเข้าไปช่วยได้ทัน
"ท่านหลิวอี้ชิง!!" ผู้คุ้มกันของเธอต่างตะโกนเป็นเสียงเดียวกัน พยามที่จะเข้ามาช่วยแต่ก็ดูเชื่องช้าซะเหลือเกิน
"นี่ฉันจะตายอยู่ตรงนี้งั้นเหรอ?" หลิวอี้ชิงไม่มีแรงขยับ ร่างของเธอปั่นป่วนจนไม่อาจขยับได้ เธอจ้องมองแสงสีแดงสดมันเหมือนกับดาบขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาแววตาหดเล็กลง กัดริมฝีปากจนเลือดซิบ ลิ้นขนาดใหญ่สีแดงพุ่งมาอยู่ด้านหน้าอีกเพียง 1 เมตรมันก็จะถึงร่างของเธอแล้ว ความกดดันอย่างหนักหน่วงปะทะเข้ากับร่างกาย หลิวอี้ชิงหายใจติดขัด หลับตาลงเพื่อรอรับความตาย
ปัง--!!!
เสียงเหมือนการระเบิดอะไรสักอย่างอยู่ด้านหน้า หลิวอี้ชิงตื่นตระหนกตัวสั่นเทา เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาดู เห็นชายหนุ่มสวมกางเกงยีนส์ขาดๆ ผมสีน้ำตาลสั้น ในมือถือร่มคันหนึ่ง ยืนอยู่ด้านหน้าของเธอพร้อมกับเสื้อเชิ้ตที่ปลิวไสว อ๊า...เท่ชะมัด
"หลางหลิน!!" หลิวอี้ชิงยิ้ม เขาเป็นหลางหลินเองที่ช่วยเธอไว้ "ขอบคุณนะ" ตอนนี้หัวใจของเธอรู้สึกถึงการเต้นที่ผิดแปลก ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความเคอะเขิน ในก่อนหน้านั้นหลิวอี้ชิงไม่ได้มีความรู้สึกอย่างนี้เพียงแค่อยากจะมีลูกกับเขาเท่านั้น แต่ตอนนี้...ความรู้สึกมันได้เปลี่ยนไปแล้ว
"ไม่เป็นไรนะ" หลางหลินหุบร่มก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม จริงๆ แล้วเขาไม่ได้ตั้งใจช่วยเธอหรอก เพียงแต่เธอกระเด็นมาตกตรงจุดที่เขายืนอยู่เท่านั้น และหากเขาไม่ช่วยเธอมันก็จะเป็นเรื่องได้เพราะเขาอยู่ในระยะใกล้กับเธอที่สุด นิกายกระเรียนจะไม่ปล่อยเขาไว้แน่หากปล่อยให้เธอตาย เพราะงั้นหลางหลินถึงได้ช่วยเธอ
เพียงแค่คำพูดของเขา หัวใจของหญิงสาวก็พลองโต!
หลิวอี้ชิงรู้สึกประหม่าจนเบือนหน้าหนีไปทางอื่น "อื้ม....ฉันไม่เป็นไร นั่งพักสักหน่อยก็น่าจะหายแล้ว"
"ถ้างั้นก็ดี" หลางหลินหันหน้ามองเธอครั้งหนึ่ง ตอนนี้ใบหูของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงมันต่างจากครั้งแรกที่เขาพบเธอ
ก่ะ ก่ะ-!
คางคกมรกตรู้สึกโกรธ ลิ้นของมันต้องเป็นรูโบ๋เพราะไอ้เด็กบัดซบนี่ เมื่อครู่จะได้ฆ่านังผู้หญิงนั่นแล้วเชียว แต่ไอ้บ้านี่ก็มาขัดขวางซะได้ ตอนนี้มันรู้สึกโกรธหลางหลินแล้วจริงๆ
ฟิ้ว--!!
คางคกมรกตกระโดดมาทางหลางหลิน ความเร็วของมันจะได้ยินเป็นเสียงหวีดของอากาศดังหวีดหวิว
"ฮึ่ม!!" หลางหลินขดริมฝีปากเป็นรอยยิ้ม สถานการณ์ตอนนี้แย่มาก เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอุ้มเธอและวิ่งหนีไป
"จับไว้แน่นๆ" หลางหลินอุ้มเธอด้วยมือทั้งสองข้าง เขาให้เธอใช้มือขวากอดรอบคอของเขา ส่วนมือซ้ายที่ว่างอยู่ก็ให้ถือร่มทมิฬ
"ค...ค่ะ" หลิวอี้ชิงพูดตะกุกตะกัก ใบหน้าหญิงสาวร้อนผ่าวเมื่อหลางหลินอุ้ม เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงแผ่นอกที่หนักแน่น รวมทั้งกลิ่นเหงื่อหอมๆ ของเขามันทำให้เธอแทบเป็นบ้า อีกทั้งมือหนาของชายหนุ่มในเวลานี้ยังจับอยู่ที่ก้น...น่าอายชะมัด
โครม--! คางคกมรกตกระโดดมาตรงหลางหลิน พื้นดินถึงกับระเบิดแตกออกเป็นวงกว้างร่างกายของมันหนักถึง 1 ตัน! เพราะงั้นแรงที่มันปะทะกับพื้นจึงทำให้บริเวณนั้นระเบิดเป็นหลุมลึก และถึงแม้ว่าร่างกายของคางคกมรกตจะใหญ่โต แต่อย่างใดก็ดี มันกลับคล่องแคล่วเป็นอย่างมาก เสมือนว่าร่างกายที่ใหญ่โตไม่มีผลให้การเคลื่อนไหวชื่องช้าแม้แต่น้อย
มันเป็นอะไรที่น่ากลัว!
หลางหลินกระโดดหมุนตัวกลางอากาศในขณะอุ้มหลิวอี้ชิง เนื้อหนังของหญิงสาววัย 35 ช่างแฝงแรงดีดสะท้อนราวกับสาวแรกรุ่น แม้แต่ตัวของชายหนุ่มเองก็อดที่จะเผลอบีบก้นอันเย้ายวนไม่ได้ หลิงอี้ชิงส่งเสียงในลำคอเบาๆ พลางกอดคอของชายหนุ่มให้แน่นยิ่งขึ้น
"หลิวอี้ชิง เธอทำคะแนนกับเขางั้นเหรอ?" โอหยางเฮาเหลือบสายตาไปมองหลิวอี้ชิงครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาจัดการธุระของตัวเอง ที่ตอนนี้แขนของเขาใหญ่เหมือนกับกอลิล่า ได้วิ่งเข้าไปฟันดาบไปทั่วร่างของคางคกมรต เกิดบาดแผลขนาดใหญ่ขึ้นตามร่างกายของมัน ทำให้คางคกมรกตส่ายร่างไปมาและไม่หยุดอยู่กับที่
มันกระโดดเหมือนกับกบไปทั่วถ้ำ และก็ทำให้ผนังถ้ำสั่นเบาๆ
"หากปล่อยไว้แบบนี้แย่แน่!" โอหยางเฮายังคงฟาดดาบออกไป แต่คางคกมรกตมันไม่ได้อยู่เฉย มันเคลื่อนที่ด้วยร่างกายขนาดใหญ่ที่ทรงพลังและรวดเร็ว ทำให้เขาไม่สามารถจัดการกับมันได้สักที ร่างกายของมันเหมือนกับรถถังขนาดใหญ่ หากว่าปะทะกันเข้าตรงๆ โอหยางเฮาคงกลายเป็นเนื้อบด
"เอาล่ะ" หลางหลินวางร่างของหลิวอีชิงไว้กับคนของนิกายกระเรียน "นี่คือนิกายของเธอสินะ เธอจะปลอดภัยเมื่ออยู่ที่นี่"
ตลอดทางที่เขาอุ้มเธอมา รู้สึกกระอักกระอ่วนเมื่อหน้าอกของเธอที่อ่อนนุ่มกระทบกับแผ่นอกหนา หลางหลินจะอย่างไรก็ยังเป็นผู้ชาย ถึงแม้หลิวอี้ชิงจะอายุเยอะกว่า แต่ความงามของเธอก็ไม่ลดลงเลยเธอสวยและเย็นชา มันดูน่าค้นหาและลึกลับแต่เมื่อเธออยู่ต่อหน้าเขาก็เหมือนกับแมวน้อย นี่ทำให้จิตใจของหลางหลินสั่นไหว
เมื่อมองใบหน้าของเธอใกล้ๆ หญิงสาวไม่มีเครื่องสำอางบนใบหน้าแม้แต่น้อย แต่กลับสวยงามอย่างน่าประหลาด ทำให้หลางหลินประทับใจใบหน้าธรรมชาติของเธอ
"อ่า.." หลิวอี้ชิงไม่เคยรู้สึกปลอดภัยเท่านี้มาก่อนในชีวิต และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ถูกผู้ชายอุ้ม ทำให้เธอเขินจนไม่รู้จะทำยังไง และเมื่อเขาวางเธอลงบนพื้นเธอถึงเพิ่งรู้ตัว รู้สึกเสียดายที่เขาวางไว้อย่างนี้ เธออยากจะอยู่อย่างนั้นนานๆ แต่ก็รู้สถานการณ์ในตอนนี้ดี หลิวอี้ชิงจ้องมองเขาวิ่งไปสู้กับคางคกมรกตด้วยความรู้สึกเป็นห่วง ในใจเต็มไปด้วยความถวิลหาอย่างบอกไม่ถูก
"หลิวอี้ชิง หลิวอี้ชิง เฮ้นี่เธอได้ยินมั้ย?" เกอเหอเทาถามด้วยความเป็นห่วง
"ไม่...ฉันไม่เป็นไร เพียงพักสักหน่อยก็หายแล้ว" หลิวอี้ชิงพูดตะกุกตะกัก ในขณะที่มองไปยังการต่อสู้ ของหลางหลินและคางคกมรกต
"หึหึ" จงหม่าหยวนหัวเราะเสียงดังคึกคัก ใบหน้าเขามีรอยยิ้มพร้อมกับลูบเคราไปด้วย "หลิวอี้ชิง หรือว่าเธอจะ..."
"หุบปาก! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย! พวกนายกลับไปสู้กับคางคกมรกตเถอะ หากปล่อยไว้แบบนี้มันจะแย่ ฉันจะนั่งพักฟื้นตรงนี้พร้อมกับคนของฉันเอง!" หลิวอี้ชิงรู้ถึงสิ่งที่จงหม่าหยวนจะพูด เธอจึงรีบปรามเพราะที่นี่มีลูกน้องของเธออยู่ด้วย และมั่นค่อนข้างน่าอายเมื่อพวกเขารับรู้ถึงสิ่งนัั้น เธอเป็นคนที่เย็นชาโมเมนต์ด้านความรักแบบนี้มันไม่เข้ากับบุคลิกของเธอเลย
ถึงแม้ว่าเธอจะเคยจีบโอหยางเฮา แต่มันก็แค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น เธอไม่ได้แม้แต่จะจับมือกับเขาด้วยซ้ำและโอหยางเฮาก็ไม่ได้สนใจอะไรในตัวเธอ และตั้งแต่นั้นมาหลิวอี้ชิงก็ไม่ได้ตามจีบใครอีกเลย เพราะมันไม่มีคนที่โดดเด่นให้เธอสนใจ แม้แต่ในนิกายกระเรียนเองก็ไม่มีคนโดดเด่น มีแต่พวกแก่ๆ อายุ 50 ปีทั้งนั้น
และถึงตอนนี้หลิวอี้ชิงก็ยังบริสุทธิ์อยู่....
"ฉันจะมอบความบริสุทธิ์ให้กับเขาจากนั้นเราก็..."หลิวอี้ชิงพึมพำเบาๆ ในขณะจ้องมองการต่อสู้
"นายไปจีบสาวมางั้นเหรอ?" โอหยางเฮาพูดในขณะฟันดวงตาข้างหนึ่งของคางคกมรกต ด้วยการโจมตีนั้น ทำให้คางคกมรกตสูญเสียการมองเห็นไปข้างหนึ่ง และการโจมตีของมันก็อ่อนลงเป็นอย่างมาก
"พูดเรื่อง?" หลางหลินกรอกตา "ผมก็แค่ช่วยเธอเพราะอยู่ใกล้ๆ เท่านั้นเอง ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น"
"จริงเหรอ? ฉันบอกแล้วไงว่าจะยกหลานสาวให้ และเธอก็สวยกว่าหลิวอี้ชิงอีกนะ หากนายไม่.."
"หยุดพูดเรื่องนั้นก่อนเถอะครับ" หลางหลินขัด "ตอนนี้พวกเราควรรีบจัดการกับมัน เพราะคุณทำให้คางคกมรกตสูญเสียดวงตาไปข้างหนึ่ง ตอนนี้มันง่ายมากที่จะฆ่ามัน"
"นั่นสินะ" โอยยางเฮาเลิกคิ้วสูง เขาเลิกที่พูดและหันไปฟันคางคกมรกตอีกสิบแผล
หลางหลินเองก็อาศัยจังหวะนั้น ในการใช้ร่มทมิฬแทงดวงตาอีกข้างของมัน
ส่วนคนอื่นๆ ก็เข้ามาช่วยในการฟันขาของคางคกมรกตเพื่อตรึงร่างมันไว้ ไม่นานร่างของคางคกมรกตก็แน่นิ่ง...โดยมีชายสองคนยืนอยู่บนหัวของมัน! หนึ่งดาบและหนึ่งร่ม!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่51 ดาบและร่ม

คล้ายกับเรื่องแหวนมิติ ที่คุณอ่าน

แหวนมิติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่51 ดาบและร่ม

คล้ายกับเรื่องแหวนมิติ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้