ยอดชายาหัตถาโลหิต [แปลจบแล้ว]

        เมื่อตอนที่หานโม่เดินเข้าไปในลานต่อสู้ของตระกูลหานก็ได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก

        หลายคนไม่ทราบว่าหานโม่เป็นผู้ใด แต่หลังจากที่คนตระกูลหานได้รับความสนใจพวกเขาก็รู้ทันที

        ดังนั้น ไม่ว่าหานโม่จะไปที่ไหนก็จะได้ยินการซุบซิบเล็กๆ น้อยๆพวกนั้นอยู่ดี

        “นางก็คือคนไร้ค่าผู้นั้นอย่างไรเล่า”

        "ทำไมคนไร้ค่านั่นถึงเข้าร่วมการประลองของตระกูลได้กัน?"

        “นางไม่รู้หรือว่าในการประลองรอบนี้จะมีตระกูลอื่นๆ เข้าร่วมด้วย นางจะไม่ทำให้ตระกูลหานต้องอับอายขายหน้าหรอกหรือ?”

        หานโม่ได้ยินคำพูดไร้สาระเหล่านี้ แต่ก็ไม่ได้สนใจนางเดินตรงไปหามุมที่เงียบสงบเพื่อนั่งคุยกับโตวโตว

        ผู้คนที่เอาแต่ส่งเสียงจอแจไม่หยุดพวกนั้น เมื่อเห็นว่าหานโม่ไม่ได้โต้ตอบต่างก็คิดว่านางขี้ขลาดพวกเขาเอ่ยอะไรออกมาอีกสองสามคำแต่ก็ยังไม่มีการโต้ตอบใดๆ กลับมา กลุ่มคนพวกนั้นก็รู้สึกเบื่อหน่ายจนพากันเดินจากไป

        เมื่อใกล้ถึงช่วงเวลาการประลอง หานเฉินต้งก็เดินนำเหล่าทายาทตระกูลหานเข้ามาในสนามประลอง

        แตกต่างจากหานโม่ที่เดินเข้ามาด้วยตัวคนเดียว เมื่อเหล่าบุตรชายและบุตรสาวที่อยู่ด้านหลังของหานเฉินต้งทยอยเข้ามาในสนามประลองพวกเขาทั้งหมดต่างได้รับความสนใจจากผู้คนอย่างมากมาย

        เสียงปรบมือจากผู้ชมรอบสนามดังสนั่น

        หานโม่มองไปยังเบื้องหลังของหานเฉินต้ง บุตรชายคนโตอย่างหานเทียนเดินต่อจากหัวหน้าตระกูลหานเข้ามาด้วยใบหน้าหยิ่งยโสถัดไปเป็นหานเยว่ที่วางท่าสง่างาม ส่วนด้านหลังของทั้งคู่คือหานเซียงที่ห่อไหล่เล็กน้อยอย่างหวาดกลัวดูไร้เดียงสาราวกับกระต่ายขาวตัวน้อย ทันใดนั้นมุมปากของหานโม่ก็เผยรอยยิ้มเยาะเย้ยออกมา

        ครอบครัวนี้ช่างแปลกประหลาดเสียจริง

        การประลองนี้เป็นของตระกูลหานพวกเขาก็มีข้อได้เปรียบอยู่แล้ว หากแสดงทีท่าถ่อมตนเสียหน่อยไม่แน่ว่าอาจจะได้รับความเคารพนับถือมาจากผู้คนอย่างล้นหลาม

        แต่หานเฉินต้งรวมถึงบุตรหลานต่างมีท่าทางโอหังอวดดีที่ไม่รู้ว่าไปเอามาจากไหน คนพวกนั้นทำตัวราวกับว่าเป็นเชื้อพระวงศ์อันสูงศักดิ์

        หานโม่กวาดสายตามองไปในฝูงชนที่ปรบมือต้อนรับพวกเขาอย่างกะตือรือร้น

        พวกเขาเก็บซ่อนอารมณ์ในแววตาเอาไว้อย่างดี แต่หานโม่ก็ดูออกว่าแท้จริงแล้วพวกเขาไม่ได้มีความเลื่อมใสศรัทธาอันใดต่อคนตระกูลหานเลย

       จริงๆ แล้วตระกูลหานไม่ได้มีภาพลักษณ์สวยสดงดงามเหมือนอย่างที่หานเฉินต้งและคนอื่นๆแสดงออกมา ความเคารพเลื่อมใสที่พวกเขาได้รับจากผู้คนก็ไม่ใช่อย่างที่พวกเขาเห็น

        "ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่การประลองของตระกูลหาน ทุกท่านต่างรู้อยู่แล้วว่ารางวัลของผู้ที่ชนะการประลองในครั้งนี้เป็นสิ่งใดขอให้ทุกท่านพยายามอย่างเต็มที่!"

        หลังจากที่หานเฉินต้งกล่าวเปิดงานอย่างเรียบง่าย ต่อไปก็เป็นขั้นตอนการจับฉลากเพื่อเลือกคู่ประลอง

        "ถึงตาท่านแล้วขอรับ" ในขณะที่หานโม่กำลังกวาดตามองไปรอบๆบ่าวรับใช้ชายผู้หนึ่งก็มายืนอยู่เบื้องหน้าพร้อมกับกระบอกใส่ป้ายหมายเลข

        หานโม่เอื้อมมือออกไปหยิบขึ้นมาหนึ่งอัน

        “หมายเลขยี่สิบห้า หานโม่จากตระกูลหานคู่กับหานเซียงจากตระกูลหาน!”

        เมื่อบ่าวรับใช้ผู้นั้นประกาศหมายเลขของคู่ต่อสู้คู่แรกด้วยเสียงอันดัง พริบตาเดียวภายในสนามประลองก็เต็มไปด้วยเสียงฮือฮา

        ในการประลองคู่แรกของรอบนี้ หานโม่เป็นทายาทสายตรงของตระกูลหานคนแรกที่ลงสนามไม่เพียงเท่านั้นคู่ต่อสู้ของนางยังเป็นทายาทสายตรงของตระกูลหานอีกคน เท่ากับว่าเวลานี้ในลานประลองเป็นการต่อสู้ของทายาทตระกูลหานถึงสองคน

        ช่างเป็นภาพที่น่าดูเสียจริง!

        แม้ว่าหานโม่กับหานเซียงจะยังไม่ได้ขึ้นไปบนเวที แต่บรรยากาศรอบลานประลองแห่งนี้ก็ครึกครื้นขึ้นมาแล้ว

        หานโม่คิดไม่ถึงว่านางจะได้พบกับหานเซียง ซึ่งเป็นบุตรสาวของจางซื่อภรรยาคนที่สามในรอบแรก

        หลังจากที่ได้เจอกับจางซื่อในงานเลี้ยงตระกูลเมื่อครั้งนั้น หานโม่ก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับนางอีกเลยเพียงแค่ได้รับรู้เรื่องราวต่างๆ ของจางซื่อมาจากเสี่ยวเยว่

        ภรรยาคนที่สามของหานเฉินต้งผู้นี้ไม่ใช่คนที่มีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรมากนักแต่นางเป็นคนที่แขนยาวย่อมร่ายระบำได้อย่างสวยงาม [1] การที่นางไม่ได้รับการสนับสนุนจากญาติฝ่ายมารดาแต่ยังสามารถนั่งในตำแหน่งภรรยาคนที่สาม อีกทั้งยังสามารถต่อสู้กับอู๋ซื่อและเว่ยซื่อภรรยาคนที่สองได้อย่างทัดเทียม เพียงเท่านี้ก็อธิบายความสามารถของนางได้ชัดเจนแล้ว

        รูปโฉมอันงดงามของจางซื่อทำให้นางเป็นที่โปรดปรานของหานเฉินต้งมากกว่าผู้อื่น แต่ยิ่งไปกว่านั้นคือเพราะความคิดของนางนั้นสอดคล้องกับจุดมุ่งหมายของเขา

        เด็กที่ถูกสอนโดยคนฉลาด แน่นอนว่าต้องฉลาดเช่นกัน

        จางซื่อมีบุตรสาวเพียงคนเดียวก็คือหานเซียงและไม่มีบุตรชาย ดังนั้นนางจึงทุ่มเทสอนทุกอย่างที่รู้ทั้งหมดให้แก่บุตรสาวอย่างเต็มที่

        จากการที่หานโม่สังเกตในงานเลี้ยงครั้งก่อนหน้าก็พบว่าหานเซียงได้รับการถ่ายทอดทุกอย่างมาจากมารดาของนางอย่างแท้จริง

        ในบรรดาคนที่เคยรังแกหานโม่ นางจำได้มีเพียงหานซิน หานเยว่ และเหล่าคนรับใช้ในตระกูลหาน แต่นางจำไม่ได้ว่ามีหานเซียงด้วยหรือไม่

        หานโม่ไม่เชื่อว่ามือของหานเซียงจะใสสะอาด

        ด้วยนิสัยของจางฉู่ฉู่ที่ชอบดูไฟชายฝั่ง [2] เช่นนั้น แน่นอนว่าหานเซียงเองก็คงต้องคอยเฝ้าดูทุกอย่างอยู่ไกลๆ ไม่ต่างกัน

        เมื่อเทียบกับหานซินผู้ซึ่งมักคิดว่าตนเองเป็นองค์หญิงตัวน้อยๆของตระกูลและหานเยว่ที่ต้องการโดดเด่นในทุกๆ เรื่องแล้วหานเซียงเป็นผู้ที่สงวนท่าทีมากที่สุดในบรรดาบุตรสาวทุกคน

        หานโม่เดินขึ้นไปบนเวทีการประลองอย่างช้าๆ

        หานเซียงก็ขึ้นมาอยู่ที่ฝั่งตรงข้ามแล้วเช่นกัน

        สตรีทั้งสองมีรูปโฉมงดงามแม้ว่าใบหน้าของหานเซียงจะไม่ละเอียดอ่อนเท่ากับหานโม่ แต่เพราะนางเป็นบุตรสาวของสตรีที่งามล่มเมืองอย่างจางฉู่ฉู่ ดังนั้นรอบกายของนางจึงเต็มไปด้วยความรู้สึกอ่อนโยนและสง่างาม จนทำให้ผู้คนที่ได้พบเห็นต่างรู้สึกเพลิดเพลิน

        "น้องเจ็ด คิดไม่ถึงว่าในรอบแรกจะเป็นการประลองระหว่างคนตระกูลหานด้วยกันแถมยังเป็นพวกเราที่เริ่มเสียด้วย"

        ผู้คนที่มาเข้าชมการประลองอยู่ไกลจากเวทีการประลองมาก หานเซียงเอ่ยขึ้นมาโดยไม่ได้ใช้พลังลมปราณ เมื่อมองดูจึงคล้ายกับการพูดคุยกันระหว่างพี่สาวน้องสาวที่อบอุ่นเท่านั้นคนอื่นๆ ไม่ได้ยินแต่ถึงได้ยินก็ไม่ได้มีสิ่งใดผิดปกติ

        หานโม่ชำเลืองมองหานเซียงอย่างเย็นชา "เริ่มเลยเถอะไม่ต้องพูดจาไร้สาระ"

        หานเซียงหัวเราะออกมา "น้องเจ็ดช่างตรงไปตรงมาเสียจริง"

        หานโม่ไม่ได้เอ่ยอะไร

        เมื่อผู้ตัดสินที่อยู่ด้านข้างเวทีประกาศให้เริ่มการประลองหานโม่จึงโจมตีใส่หานเซียงโดยไม่ลังเล ความเร็วของนางมากเสียจนพริบตาเดียวก็มาอยู่เบื้องหน้าคู่ต่อสู้แล้ว

        คนอื่นๆ ต่างตกใจกันหมด หานเซียงดูคล้ายว่าจะเตรียมพร้อมอยู่แล้ว นางยืนอยู่กับที่โดยบนใบหน้ามีเพียงรอยยิ้มบางๆประดับอยู่ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มีแต่นางกับหานโม่เท่านั้นที่จะได้ยินว่า "น้องเจ็ด ถ้าข้าแพ้ให้กับเจ้าในการประลองครั้งนี้ ข้ามีเรื่องจะขอร้องเจ้าสักเรื่องได้หรือไม่?”

        ดวงตาของหานโม่ทอประกายเย็นชา นางไม่ได้ตอบคำถามของหานเซียงและเหวี่ยงฝ่ามือออกไปทีหนึ่งจนทำให้เกิดแรงลมอันทรงพลังพัดเอาหานเซียงกระเด็นตกจากเวทีประลองไป

        "ว้าว......"

        “ข้าไม่เคยเห็นกระบวนท่าเช่นนี้มาก่อนเลย? ข้าสัมผัสถึงพลังลมปราณไม่ได้ด้วยซ้ำแล้วกระบวนท่านั้นทรงพลังขนาดนี้ได้อย่างไร?”

        ผู้ชมรอบข้างเมื่อเห็นว่าหานเซียงล้มลงกับพื้นราวกับว่าวที่ขาดลอย พวกเขายังไม่ทันได้สงสารสาวงามที่ถูกกระทำเช่นนี้แต่เอ่ยวิพากษ์วิจารณ์ถึงกระบวนท่าโจมตีของหานโม่แทน

        ความประหลาดใจพาดผ่านแววตาของหานเฉินต้งที่กำลังนั่งชมการประลองอยู่อย่างรวดเร็ว

        เมื่อครั้งที่หานโม่ยังเป็นบุตรสาวผู้เต็มไปด้วยพรสวรรค์อันยอดเยี่ยมหานเฉินต้งให้ความสนใจนางอยู่ช่วงหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยกับกระบวนท่าของหานโม่เป็นอย่างดีแต่หลังจากที่หานโม่กลับมาจากข้างนอกฝีมือและกระบวนท่าโจมตีของนางก็ทำให้เขามองไม่ออกมากขึ้นเรื่อยๆ

        นี่เป็นผลมาจากการที่นางออกไปเผชิญโลกภายนอกเช่นนั้นหรือ......

        หานโม่จัดการกับคู่ต่อสู้ได้เพียงกระบวนท่าเดียวและสามารถดึงดูดความสนใจของผู้คนได้อย่างสมบูรณ์ดังนั้นเมื่อการต่อสู้ของหานโม่จบลง การประลองของหานซินและทายาทสายตรงคนอื่นๆจะน่าตื่นเต้นมากเพียงใด แต่ก็ไม่อาจสร้างความประทับใจให้กับผู้ชมได้มากนัก

        หลังจากการต่อสู้ในคู่แรกหานโม่เป็นฝ่ายชนะ นางก็จับคู่เพื่อต่อสู้กับคนอื่นต่อไป ยิ่งจำนวนคนที่ชนะเหลือน้อยลงเรื่อยๆ ความน่าจะเป็นที่หานโม่และคนอื่นๆ ในตระกูลหานจะได้พบกันก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น หานโม่ไม่รู้ว่าตนเองเอาชนะต่อสู้ไปกี่คนแล้วจนในที่สุดนางก็ผ่านเข้าสู่รอบต่อไป แต่น่าแปลกที่หลังจากต่อสู้กับหานเซียงนางก็ไม่ได้ประลองกับคนในตระกูลหานอีกเลยแม้แต่คนเดียว

        ........................................................................

        เชิงอรรถ

        [1] แขนยาวย่อมร่ายระบำได้อย่างสวยงาม เป็นการอุปมาอุปไมยว่าผู้ที่มีคุณสมบัติที่ดีไม่ว่าจะทำอะไรย่อมได้เปรียบนอกจากนี้ยังอุปมาอุปไมยถึงบุคคลที่มั่งคั่งและมีอำนาจมักเก่งในการใช้เล่ห์เพทุบาย

        [2] ดูไฟชายฝั่ง เป็นกลยุทธ์การต่อสู้ โดยใช้โอกาสตอนที่ศัตรูเกิดการแตกแยกวุ่นวายและปั่นป่วนอย่างหนักภายในกองทัพแล้วรอจังหวะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงและเกิดความระแวงจนศัตรูใช้กำลังเข้าห้ำหั่นกันเอง