ตอนที่ 4 เข้าเมืองกันเถอะ
หลังจากที่ท่านพ่อของข้าเก็บซานซีจนหมดนั้นข้าก็กำลังคิดหาวิธี ที่จะทำให้เงินจากการขายสมุนไพรของข้าไม่กลายเป็ของบ้านใหญ่
"เก็บเสร็จแล้วละจินเออร์ เดี๋ยวเ้านั่งรอพ่อใต้ต้นเหมยไปก่อน พ่อจะไปวางกับดักเสียหน่อย ไหน ๆ เราก็เข้ามาถึงจุดนี้เแล้ว"
"ได้เ้าค่ะท่านพ่อ"ข้าตอบออกไป ดีเหมือนกัน ข้าจะได้คิดวิธีไปพลาง ๆ
"หลินเออร์เ้าก็นั่งรอกับลูกไปก่อนเถอะพี่ไปไม่นานจะกลับมา"
"เ้าค่ะท่านพี่ระวังตัวด้วยนะเ้าคะ"
"ได้ๆ"
เมื่อท่านพ่อออกไปล่าสัตว์ข้าจึงเริ่มแผนการที่ข้าคิดได้จากหัวน้อยๆ ของข้า ทันทีทันใดระหว่างที่ท่านแม่ของข้ากำลังพักและจัดเรียงสมุนไพรลงตะกร้าสะพายหลังแล้วนำใบไม้มาวางทับ้า กลบด้วยเหตุป่า ผักป่าที่หาได้เพื่อที่ตอนออกไปจะได้รอดพ้นจากสายตาของชาวบ้านที่มองผ่านมา
"ท่านแม่เ้าขาหิวจังเลย จินเออร์อยากกินเนื้อ อยากกินน้ำตาลปั้นแบบที่ท่านลุงซื้อมาฝากพี่ใหญ่เ้าค่ะ"เพื่อสามวันก่อนท่านลุงใหญ่กลับมาจากตัวอำเภอและได้ซื้อซาลาเปาไส้เนื้อกับน้ำตาลปั้นมาฝาก เจียหาน ซึ่งเป็บุตรของท่านลุงกับท่านอาเล็กเจียซิง
"แต่เราไม่มีเงินมากถึงเพียงนั้นนะลูก"
"แต่ทำไมพี่ใหญ่เจียหานถึงได้กินละเ้าคะ"ท่านแม๊ ม ม ข้าอยากถอนหายใจดังๆไม่ใช่พวกท่านไม่มีเงิน แต่พวกท่านไม่เคยเก็บเงินไว้ต่างหาก
"เอ่อ คือว่า...." ข้าไม่รู้จะตอบจินเออร์ว่าเช่นไรดี
"ท่านอาเล็กก็ได้กินนี่เ้าคะจินเออร์อยากกินด้วยยจังเลย" ข้าพูดออกไป พร้อมกับทำน้ำลายของตัวเองไหลออกมาน่าอายชะมัด อือออ เอาสิท่านแม่ ท่านต้องสงสารข้ามากกว่านี้ออสการ์ต้องมาข้าพูดเลย
"แม่ขอโทษเ้านะบุตรที่ไม่สามารถทำให้เ้ากินดีๆแบบ คนอื่นได้"
ท่านแม่ขอโทษข้าพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำคล้ายจะสงสารข้าพร้อมกับดึงข้าเข้าไปกอด 'ข้าขอโทษนะเ้าคะท่านแม่ อดทนอีกนิดนะเ้าคะ'
ท่านแม่กอดข้าได้สักพักทันใดนั้นดวงตาข้าก็เหลือบไปเห็นท่านพ่อกำลังเดินกลับมา ข้าจึงแกล้งพูดต่อว่า
"ไม่เป็ไรเ้าค่ะท่านแม่เ้าขา ข้าไม่กินก็ได้ แต่ข้าอยากได้เสื้อหนาวสักตัวนึง หน้าหนาวที่แล้วข้าหนาวมากๆ เลยเ้าค่ะ"
"จินเออร์ อือๆแม่ขอโทษเ้าจริงๆ ที่ทำให้เ้าลำบากถึงเพียงนี้"
"ข้าเห็นท่านลุงใหญ่ท่านอาเล็ก ได้เสื้อหนาวตัวใหม่จากท่านย่า น่าจะอุ่นมากๆ เลยเ้าค่ะ" ทั้ง ๆที่ท่านย่าไม่ว่าจะไม่รักครอบครัวพวกข้าขนาดไหนก็ควรต้องซื้อให้ครอบครัวข้าบ้างไม่ใช่หรือ เงินนั้นท่านพ่อข้าเป็คนหามานะ
" ได้ๆครั้งนี้แม่จะคุยกับพ่อเ้าให้" ข้าไม่เคยคิดว่าจินเออร์จะรู้ความถึงเพียงนี้
หลังจากที่ข้าพูดออกไป ท่านพ่อก็ไม่ได้เดินเข้ามาทำเพียงหยุดฟังสิ่งที่ข้าพูดคุยกับท่านแม่ข้าสังเกตเห็นสีหน้าของท่านพ่อดูซีดลงไป ข้าเพียงหวังว่าสิ่งที่ข้าพูดออกไปจะช่วยสะกิดใจท่านพ่อของข้าได้สักนิดนึงก่อนที่แผนการต่อไปของข้าจะเริ่มอิอิเมื่อท่านพ่อเดินเข้ามา ท่านแม่ก็ทำการเช็ดน้ำตาออกไป
"กลับมาแล้วหรือเ้าคะท่านพี่"
"อืม นี่ไก่ฟ้า ข้าเจอมันแถว ๆ ที่กำลังจะวางกับดัก จึงจัดการมันมาได้" พร้อมกับยื่นไก่ฟ้าที่กำลังดิ้นอยู่มาให้
"ท่านพ่อของจินเออร์เก่งที่สุดเลยเ้าค่ะจะได้กินเนื้อแล้ว เย่ ๆ" จินเออร์ส่งสายตาไปหาไก่ฟ้าตรงหน้าด้วยความหมายที่ว่า เ้าไก่ฟ้าตัวน้อยเอ๋ย จงมาอยู่ในท้องข้าเถิดอ ออกไปทันทีอย่างปิดไม่มิด
เพียงแต่แค่ชั่วครูเดียวเท่านั้นสีหน้าของท่านซานหลงกลับซีดลงไปอีกคราเมื่อได้ยินข้าร้องะโด้วยความดีใจเมื่อจะได้กินเนื้อ
" พ่อ...ขอโทษเ้าด้วยนะจินเออร์ แต่ไก่นี้เราต้องนำไปขาย เอาเงินไปให้ท่านย่าของลูกนะ"เสียงที่เปล่งออกมาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ
โถ่ววว ท่านพ่อท่านจะไม่ยื้อไก่ไว้สักนิดเลยหรือไรกัน ข้าเสแสร้งให้ท่านฟังไปตั้งนานท่านกะจะไม่คิดได้เลยหรือ น้ำตาข้าจะไหลออกมาเป็สายเื แต่ไม่เป็ไรร ข้าจะสู้สู้เค้าจินเออร์เฮ้
"อย่างนั้นหรือเ้าค่ะได้เ้าค่ะ ท่านย่าจะได้รักจินเออร์มากขึ้น" ข้าแสร้งก็มหน้าลงและหลบสายตาลงกับพื้นเบาๆอย่างช้าๆ ให้ท่านพ่อได้เห็น
" เด็กดี"ท่านพ่อเอามือลูบหัวข้าเบาๆ พร้อมกับหันไปมองท่านแม่ ที่ตอนนี้ดวงตากลับมาแดงก่ำอีกรอบ
"เอาละๆเราเข้าเมืองไปขายของกันเถอะ จะได้รีบกลับไปกินข้าวที่บ้านกันนะหลินเออร์จินเออร์"
"เ้าค่ะเข้าเมืองกัน"
หลังจากนั้นท่านพ่อ ท่านแม่ และข้าก็ได้ เดินออกจากป่า ระหว่างทางที่ข้าเดินกลับข้ารู้สึกคล้ายถูกจับจ้องจากอะไรบ้างอย่าง อือออ ผีหรือเปล่า เ้าที่เ้าทางเ้าป่าเ้าเขาา อย่ามายุ่งกับลูกเลยเ้าค่ะ ลูกกลัวว
'ความคิดของเ้ามันน่ากัดให้จมเขี้ยวจริงๆ ยัยเล็กอัปลักษณ์'
1K
