ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 82: การแข่งขันเริ่มต้น

หนึ่งวันแห่งการพักผ่อนผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

รุ่งเช้าของวันต่อมา จัตุรัสกลางเมืองระฟ้าก็กลับมาคึกคักยิ่งกว่าเดิม ผู้คนนับไม่ถ้วนแห่มารวมตัวกันจนแน่นขนัด เพื่อเป็นสักขีพยานในการทดสอบด่านสุดท้ายที่จะตัดสินว่าใครคืออัจฉริยะอันดับหนึ่งที่แท้จริงของคนรุ่นเยาว์

บนแท่นชมการประลอง ท่านเจ้าเมืองและเหล่าผู้นำตระกูลต่างมาถึงพร้อมหน้า สีหน้าของผู้นำตระกูลหวังและตระกูลหลี่ดูเคร่งเครียดเป็นพิเศษ พวกเขาต่างคาดหวังให้บุตรหลานของตนสามารถสร้างปาฏิหาริย์และพลิกกลับมาเอาชนะ "อสูรผมเงิน" ผู้นั้นให้ได้

ณ กลางลานประลอง ผู้เข้ารอบสิบคนสุดท้ายได้มายืนรวมกันแล้ว

หวังเล่ยยืนกอดอก ใบหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะกู้คืนศักดิ์ศรีที่เสียไป เขาจ้องมองไปยังหอคอยร้อยกระบี่ด้วยสายตาที่ลุกโชน "การต่อสู้ตะลุมบอนไม่ใช่จุดแข็งของข้า...แต่การทดสอบความอดทนและความแข็งแกร่งที่แท้จริงนี่แหละ คือเวทีของข้า!"

หลี่ซิงเยว่ยืนอยู่อย่างเงียบสงบ นางทบทวนเคล็ดวิชาของตนเองในใจ "หุ่นเชิดที่ไร้จิตวิญญาณ...เคล็ดวิชาน้ำแข็งผนึกใจของข้าจะได้เปรียบที่สุดในการรับมือกับพวกมัน"

ส่วนอัจฉริยะอีกเจ็ดคนที่เหลือต่างมีสีหน้าที่กังวล พวกเขารู้ดีว่าตนเองเป็นเพียงตัวประกอบในศึกครั้งนี้ แต่ก็ยังหวังว่าจะสามารถสร้างผลงานที่ดีพอให้เป็นที่ประทับใจของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ได้

และสุดท้าย...หลิงเซียว เขายืนอยู่แยกห่างจากคนอื่นๆ ด้วยท่าทีที่สงบนิ่งเช่นเคย เขากำลังมองไปยังหอคอยเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เรียบเฉย...ราวกับกำลังมองสนามเด็กเล่น ไม่ใช่บททดสอบที่อันตรายถึงชีวิต

เว่ยหลงก้าวออกมาเบื้องหน้าอีกครั้ง "พวกเจ้าทั้งสิบคนคือหัวกะทิที่แข็งแกร่งที่สุดของรุ่นนี้! รางวัลอันยิ่งใหญ่...โอสถแก่นทองคำ...รอคอยผู้ชนะเพียงหนึ่งเดียวอยู่ที่ยอดหอคอย!"

เขากวาดสายตามองทุกคน "พวกเจ้ามีเวลาหนึ่งวันเต็ม! เมื่อสิ้นสุดเวลาที่กำหนด ผู้ที่ยืนอยู่ในชั้นที่สูงที่สุด...คือผู้ชนะ!"

"บัดนี้..." เขาชี้ไปยังประตูหินบานใหญ่ที่ฐานของหอคอยซึ่งกำลังค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นความมืดมิดที่อยู่ภายใน

"การทดสอบด่านสุดท้าย...จงเริ่มต้นขึ้น!"

"ลุย!"

หวังเล่ยคำรามลั่นเป็นคนแรก! ร่างของเขากลายเป็นพายุสายหนึ่งพุ่งทะยานเข้าไปในประตูหอคอยทันที! เขาต้องการจะเป็นผู้นำตั้งแต่วินาทีแรก!

หลี่ซิงเยว่และอัจฉริยะคนอื่นๆ ก็ไม่รอช้า พวกเขารีบทะยานร่างตามเข้าไปติดๆ

หลิงเซียวเป็นคนสุดท้ายที่ขยับ เขาก้าวเดินเข้าไปในความมืดมิดนั้นอย่างไม่รีบร้อน...

ทันทีที่ร่างของเขาก้าวพ้นธรณีประตู ประตูหินบานใหญ่ก็ปิดลงดังสนั่น!

...

หลิงเซียวลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตนเองยืนอยู่ในห้องโถงหินที่กว้างขวาง นี่คือชั้นที่หนึ่งของหอคอย

คลิก...แคร่ก...

เสียงโลหะเสียดสีกันดังขึ้นจากมุมห้อง หุ่นเชิดสีดำทมิฬตัวหนึ่งที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์และถือกระบี่สนิมเขรอะเล่มหนึ่งกำลังลุกขึ้นยืน ดวงตาสีแดงก่ำของมันจับจ้องมาที่เขา

[หุ่นเชิดกระบี่ ระดับหลอมรวมลมปราณขั้นที่ 5]

หลิงเซียวมองมันด้วยแววตาเรียบเฉย

"ตัวแรก"

เขายังไม่ทันได้ชักกระบี่ออกจากฝักด้วยซ้ำ...

ฟุ่บ!

ร่างของเขาหายไป...และไปปรากฏขึ้นอีกครั้งที่เบื้องหน้าบันไดทางขึ้นชั้นต่อไปแล้ว

เคร้ง!

ร่างของหุ่นเชิดตัวนั้นพลันแยกออกเป็นสองซีกและล้มลงไปกองกับพื้น...มันถูกทำลายลงโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ!

การไต่หอคอย...ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว