(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่66: ดุจพระราชวัง

ค่ำคืนอันเงียบสงบผ่านพ้นไปโดยไร้ร่องรอยของนักฆ่าหลังจากรอนแรมออกจากป่ามาได้ราวสองชั่วโมง เฮรัค พร้อมด้วยจอชและคีแรนก็มาถึงเมืองเล็กๆแห่งหนึ่ง

ทันทีที่เข้าสู่เขตอิทธิพลของตนจอชก็กลับคืนสู่มาดผู้สูงศักดิ์เขาจัดแจงหารถม้าอย่างดีเพื่อเดินทางต่อมุ่งหน้าสู่เมืองมาร์กเฟลซึ่งเป็นเมืองหลักของตระกูลทาโซนี

“อีกไม่นานก็จะถึงเมืองมาร์กเฟลแล้วครับที่นั่นคือหัวใจของเขตนี้และเป็นที่พำนักของตระกูลแบงก์ส”

จอชเอ่ยแนะนำพลางเปิดม่านรถม้าให้เฮรัคชมทิวทัศน์

เฮรัคเพียงกวาดสายตามองผ่านๆเขาไม่ได้สนใจขนบธรรมเนียมที่น่าเบื่อหน่ายเหล่านี้นัก

“ข้าสนใจแค่ว่าหนึ่งหมื่นเหรียญทองของข้าจะได้ครบหรือไม่ ท่านจอช?”

“ท่านล้อเล่นแล้วท่านเฮรัคเงินจำนวนนี้เทียบไม่ได้เลยกับชีวิตของข้า ท่านจะได้ครบทุกเหรียญแน่นอน”

จอชตอบอย่างอึดอัดเล็กน้อยเมื่อถูกเรียกขานอย่างเป็นทางการ

เมืองมาร์กเฟลปรากฏแก่สายตาด้วยกำแพงหินสูงตระหง่านและซุ้มประตูยักษ์ที่แกะสลักอย่างวิจิตรทหารยามในเกราะเต็มยศพร้อมตรานกอินทรีรีบเปิดทางให้ทันทีที่จำคุณชายรองได้ข่าวการกลับมาของจอชแพร่สะพัดไปทั่วจนกระทั่งพวกเขามาถึงปราสาทตระกูลทาโซนีที่โอ่อ่าราวกับพระราชวังของกษัตริย์

ขบวนรถม้าหยุดลงที่หน้าประตูใหญ่ชายหนุ่มอายุราวสามสิบปีไว้หนวดบางรีบวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้ากังวลใจ

“โอ้! จอชขอบคุณเทพเจ้าที่เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย!”

“ลูชี่...ทำไมข้ารู้สึกว่าเจ้าดูผิดหวังที่เห็นข้ายังมีชีวิตอยู่ล่ะ?”

จอชยิ้มเย็นพลางจ้องหน้าพี่ชายคนโต

ลูชี่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสร้งทำสีหน้าอ่อนโยน

“น้องรัก เจ้าพูดอะไรแบบนั้นข้ากินไม่ได้นอนไม่หลับตั้งแต่วันที่เจ้าหายไป บิดาเองก็อาการไม่สู้ดีนักเจ้ารีบไปพบท่านเถอะ”

จอชขมวดคิ้วด้วยความกังวลเขาสั่งให้คีแรนดูแลเฮรัคและจัดการมอบเงินรางวัลหนึ่งหมื่นเหรียญทองให้ครบถ้วนก่อนจะขอตัวลาไปหาบิดา

“เขาเป็นใคร?”

ลูชี่เอ่ยถามพลางจ้องมองเฮรัคด้วยสายตาแปลกประหลาด

“ท่านลูชี่นี่คือแขกผู้ทรงเกียรติของท่านจอช ท่านไม่จำเป็นต้องรู้”

คีแรนตอบอย่างตัดบท

ลูชี่ไม่ลดละ เขาเดินเข้ามาดักหน้าเฮรัค

“ข้าลูชี่ แบงก์ส บุตรชายคนโตยินดีที่ได้รู้จักท่านเฮรัค หากได้ยินเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับข้ามาบ้างก็อย่าถือสาเลย”

“ยินดีที่ได้รู้จัก เฮรัค เมอร์ลิน”

เฮรัคตอบสั้นๆ ท่าทางเฉยเมย

“ท่านเฮรัค หากไม่รังเกียจให้ข้านำชมปราสาทสักหน่อยดีไหม?”

ลูชี่เสนอพร้อมรอยยิ้มที่ดูไม่จริงใจ

“ข้าจะไม่อยู่ที่นี่นานและไม่สนใจเรื่องภายในของพวกเจ้า เจ้าไม่จำเป็นต้องลำบาก”

เฮรัคยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

“หึๆ ท่านนี่น่าสนใจจริงๆ”

ลูชี่หัวเราะร่วนขณะที่คีแรนก้าวเข้ามาขวางไว้

“ในเมื่อท่านลุงคีแรนยืนยันจะดูแลเองข้าก็จะไม่รบกวน หวังว่าท่านจะไม่ถือสาน้องชายข้าที่มักจะหวงของมาตั้งแต่เด็กนะ”

คีแรนนำเฮรัคเดินเข้าสู่โถงกลางของปราสาทที่ตกแต่งอย่างหรูหราจนน่าตกใจผนังประดับด้วยทองคำและอัญมณีล้ำค่า ใจกลางโถงมีภาพวาดขนาดมหึมาของเคานต์ฮูเอินบิดาของสองพี่น้องผู้มั่งคั่ง

"วิเคราะห์มูลค่าสิ่งก่อสร้าง:ตรวจพบทองคำและอัญมณีบริสุทธิ์จำนวนมหาศาล มูลค่าโดยประมาณเกินกว่า 5,000,000เหรียญทอง"

เชนหลาน รายงาน

'ตระกูลนี้มั่งคั่งเกินไปจริงๆไม่แปลกใจเลยที่พี่น้องจะฆ่ากันเพื่อแย่งชิงมัน'

เฮรัคคิดในใจ

คีแรนพาเขามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบานยักษ์

“คืนนี้ท่านพักที่ห้องนี้ทหารและคนรับใช้จะคอยอำนวยความสะดวกให้ท่านทุกอย่างและจะไม่มีใครกล้ารบกวนท่านเด็ดขาด”

ประตูบานใหญ่ค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นห้องพักที่กว้างขวางและหรูหราเหนือจินตนาการเฮรัคก้าวเข้าไปด้วยฝีเท้าที่มั่นคงพร้อมกับจิตสัมผัสที่ขยายออกเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยในทันที