สายลับทะลุมิติ

กงล้อเวลาเริ่มหมุน 2
“เฮือก!” เสียงสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความฝันของหญิงสาวเจ้าของห้อง“ฝันอะไรแปลก” หลังจากที่ฉันปรับลมหายในเข้าออกได้แล้วก็เข้านอนอีกครั้งชีวิตฉันดำเนินไปตามปกตินั้นคือตื่นเช้ามาละไปโรงเรียนวนเวียนไปแบบนี้เรื่อย ๆ จนถึงปิดเทอมและวันนี้คือวันออกเดินทางไปประเทศจีน ดีใจจังเลยจะได้ไปเที่ยวแล้วตอนนี้ฉันก็เดินทางมาถึงสนามบินแล้ว“นาฉันอยู่นี้” เสียงลิลลี่ดังขึ้นจากร้านแกแฟที่เรานัดเจอกัน“อ้าวพี่ทิว จะไปด้วยด้วยกันหรอคะ” ฉันถามขึ้นเมื่อเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะแล้วเห็นว่าเพื่อนไม่ได้อยู่คนเดียวแต่อยู่กับแฟนหนุ่มของเธอ“ป่าวหรอก พี่แค่มาส่งพวกเรานั้นล่ะ” เสียงพี่ทิวพูดขึ้น“เสียดายจังเลยนะคะ แต่ก็ดีแลวค่ะนาจะได้ไม่เหงา เพราะถ้าพี่ไปด้วยนาว่านาต้องเหมือนไปเป็นกางขวงคอให้แถวนี้แน่นอน”“แกก็พูเวอร์ไป” เสียงลิลลี่ตอบกลับมาแทบจะทันทีที่ฉันพูดจบ“ก็ไม่ได้เวอร์นะขนาดฉันนั่งอยู่นี้ยังเหมือนมานั่งผิดโต๊ะแกช่วยสนใจเพื่อนคนนี้หน่อยได้ไหมค่ะ” ฉันพูดแขวะอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเพื่อนยังงไม่สนใจแต่กำลังหวานกับแฟนหนุ่มโดยไม่สนใจฉันที่นั่งอยู่ตรงนี้เลยมันอดจะหมั่นไส้ไม่ได้อ่ะ อย่าให้ฉันมีแฟนนะฉันจะไม่สนใจมันเลย“ไม่อิจนะคะ ก็ช่วยไม่ได้แก่ไม่ยอมมีแฟนเองนิน่า”“โอเค งั้นฉันไปซื้อกาแฟก่อนนะ” หลังจากฉันพูดจบฉันก็เดินไปซื้อกาแฟทันทีไม่รอให้เพื่อนตอบรับกลับมาเพราะดูท่าแล้วมันคงไม่สนใจหรอว่าฉันจะอยู่ไหมฉันล่ะกลัวว่าถ้าอยู่นานกว่าน้นะรับรองว่าฉันโดนมดกัดจนไม่เหลือชิ้นดีแน่นอนเล่นหวานกันไม่เกรจใจขนาดนั้น หลังจากที่ฉันซื้อกาแฟมได้สักพักก็ถึงเวลาที่พวกเราต้องเช็คอินแล้ว“หนูไปก่อนนะคะ หนูไม่อยู่พี่อย่าลืมดูแลตัวเองดีๆ ด้วยนะคะ” เสียงยัยลิลลี่ดังขึ้นหลังจากที่เราจะไปขึ้นเครื่องแล้ว“ครับ เดินทางดีๆ”“ไปได้แล้วแก ถ้าคิดถึงกันก็ค่อยโทรหากันไหมล่ะ” เสียงฉันพูดดังขึ้นเพราะถ้าฉันไม่พูดแบบนั้นรับรองว่าคงไมได้ไปหรอกเที่ยวอ่ะ คงได้ยืนล่ำลากันไม่รู้จบเนี่ยล่ะ“ไปแล้วไปก่อนนะคะ”“ครับ” หลังจากนั้นพวกเราก็ไปขึ้นเครื่องบินเพื่อนเดินทางไปประเทศจีน“ฉันรู้สึกแปลกว่ะแก” เสียงฉันดังขึ้นเมื่อเครื่องบินขึ้นบินแล้ว“แปลกยังไงว่ะ”“ไม่รู้สิ”“ฉันว่าแกคิดไปเองมากกว่าพอแล้วฉันขอพักสายตาก่อนแล้วแกก็เลิกคิดอะไรได้แล้ว” เสียงลิลลี่ดังขึ้นหลังจากนั้นลิลี่ก็นอนพักสายตา“แต่ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ นะ” หรือว่าฉันคิดไปเองว่ะ แต่ฉันรู้สึกจริงๆ นะแต่ชั่งเถอะพักสายตาดีกว่าณ สนามบินเมืองปักกิ่ง ประเทศจีน“ในที่สุดก็ถึงซักที” ฉันตะโกนออกมาเสียงดังจนคนอื่นหันมามองลิลลี่ที่เห็นว่าคนกำลังมองมาทางเราเยอะเลยอดพูดประชดเพื่อนรักไม่ได้“แกอย่าเวอร์ ยัยนา”“ฉันไม่ได้เวอร์สักหน่อย แค่ดีใจเสียงดังไปหน่อย ฮ่าๆๆ” ฉันค้านเสียงดังตามด้วยเสียงหัวเราะ“โอเค ฉันยอมแพ้เพราะฉันเถียงกับแกที่ไร ฉันก็แพ้แกตลอด”“แกก็รู้นิว่าแกเถียงไม่สู้ฉันสักนิด ฮ่าๆๆๆ ” ฉันหันไปพูดกับยัยลิลลี่และพวกเราก็พากันหัวเราะ“ลี่ว่าแต่ฉันว่าเรารีบไปโรงแรมกันเถอะฉันเหนื่อยแล้วอ่ะ อยากพักผ่อน” ฉันพูดขึ้นหลังจากที่เราหัวเราะจนพอใจแล้วเพราะฉันรู้สึกอยากพักผ่อนมากเลย“โอเคงั้นเราออกไปเรียกแท็กซี่ไปที่โรงแรมดีกว่านะ”“โอเคงั้นไปกันเถอะ” พวกเราตกลงกันเดินออกจากสนามบินมาเรียกแท็กซี่เพื่อไปที่โรงแรมที่เราจองไว้ณ โรงแรมแห่งหนึ่งในกรุงปักกิ่ง ประเทศจีนพวกเรามาถึงโรงแรมที่พวกเราจองไว้แล้วตอนนี้ลิลลี่กำลังไปทำเรื่องเข้าพักกับพนักงานอยู่“อ่ะ ของแกนา เรารีบไปเถอะฉันอย่าพักผ่อนแล้วล่ะ”

“ป่ะ” พวกเราต่างเหนื่อยจากการเดินทางจึงต้องการผักผ่อนจึงแยกย้ายกันเข้าห้องใครห้องมัน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง