Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        “นายท่านอสูรทะเลที่ก่อคลื่นสัตว์ร้ายตนนั้น ตายแล้วจริงๆ เหรอคะ?”

        ภายใต้แสงจันทร์อันมืดมิดชิงเอ๋อร์นั่งอยู่บนกิ่งไม้ พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

        “ข้าก็ไม่รู้”

        อวี๋จื่ออวี๋ส่ายหน้าตอบกลับด้วยความไม่มั่นใจนัก

        ทว่าหลังจากนั้นไม่นานราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ อวี๋จื่ออวี๋ยิ้มเล็กน้อยพลางวิเคราะห์ว่า

        “หากอาวุธนิวเคลียร์ไม่อาจคร่าชีวิตมันได้ในทันทีหลังจากนั้นการจะปลิดชีพมันคงเป็นเรื่องยากแล้ว...”

        “ยากเหรอคะ?”

        ชิงเอ๋อร์เอียงคอเล็กน้อยบนใบหน้าเผยความฉงน

        “ใช่ ยากมาก”

        อวี๋จื่ออวี๋พยักหน้าพลางทอดสายตาไปยังผืนฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล เอ่ยอย่างสงบว่า“สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของอาวุธนิวเคลียร์ไม่ใช่การระเบิดหากแต่เป็นกัมมันตภาพรังสี ทว่าในยุคแห่งวิวัฒนาการอันยิ่งใหญ่นี้ทุกสรรพสิ่งต่างวิวัฒนาการอยู่ทุกชั่วขณะ”

        เมื่อพูดถึงตรงนี้อวี๋จื่ออวี๋ก็เอ่ยถามด้วยความสนใจ “เจ้าว่า...หากสิ่งมีชีวิตบางชนิดวิวัฒนาการจนมีความสามารถ‘ต้านทานรังสี’ ขึ้นมาล่ะ?”

        “เอ่อ...”

        ชิงเอ๋อร์พูดไม่ออกมุมปากของเธออดไม่ได้ที่จะกระตุก

        หากเป็นเช่นนั้นจริงเรื่องสนุกคงตามมาขนานใหญ่เป็นแน่

        ในขณะเดียวกันนัยน์ตาของอวี๋จื่ออวี๋ทอประกายลึกลับบางอย่างไม่ขาดสาย

        เรื่องที่เขาพูดกับชิงเอ๋อร์ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

        แต่เป็นความคิดที่ฝังลึกอยู่ในหัวของเขามานานแล้ว

        การวิวัฒนาการจนมีคุณสมบัติ‘ต้านทานรังสี’ ฟังดูราวกับเรื่องเพ้อฝัน

        ทว่าในความเป็นจริงกลับมีร่องรอยให้เห็นอยู่

        เปรียบเสมือนตอนนี้หากคนถูกงูพิษกัดแล้วทนผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ก็ใช่ว่าจะวิวัฒนาการความสามารถต้านทานพิษขึ้นมาไม่ได้

        และกัมมันตภาพรังสีอันน่าสะพรึงกลัวนั้นไม่ได้ต่างจากพิษงูเท่าใดนัก

        เพียงแต่ความเสี่ยงนี้ใหญ่หลวงนักกระทั่งสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติก็น้อยนักที่จะกล้ายืดอกรับประกันว่าตนจะไม่ตายหากถูกนิวเคลียร์ถล่มเข้าตรงๆสักครั้ง

        และที่น่าผิดหวังยิ่งกว่าคือสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติส่วนใหญ่ที่เพิ่งตื่นรู้สติปัญญานั้นยังไม่มีความเข้าใจเกี่ยวกับนิวเคลียร์หรือแม้แต่มนุษย์เลย

        มิฉะนั้น เรื่องราวที่ถูก‘ล้อมฆ่า’ อย่างง่ายดายเช่นนี้คงไม่มีทางเกิดขึ้น

        เพราะเมื่อเทียบกับชีวิตของพวกมนุษย์แล้วอวี๋จื่ออวี๋เชื่อว่าสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติส่วนใหญ่ย่อมรักชีวิตตนเองมากกว่าและจะไม่ยอมก้าวลงสู่ปลักตมโดยง่าย

        ......

        อวี๋จื่ออวี๋สูดหายใจเข้าลึกๆเขาไม่คิดจะสนทนาเรื่องนี้อีกต่อไป

        เมื่อเทียบกับการวิวัฒนาการ‘ต้านทานรังสี’ อันเลื่อนลอยแล้วอวี๋จื่ออวี๋รู้สึกว่าการมุดลงใต้ดินอย่างสงบเสงี่ยมนั้นมั่นคงและปลอดภัยกว่า

        เหมือนอย่างตอนนี้เขารู้สึกว่าร่างกายจมลงไปอีกหลายส่วน

        เมื่อเพ่งมองดูร่างกายส่วนใหญ่ของเขากลับจมลงสู่ใต้ดินลึกถึงสี่ห้าเมตร

        “แบบนี้แล้ว อีกไม่กี่วันข้าก็น่าจะซ่อนร่างกายลงใต้ดินได้อย่างสมบูรณ์แล้วสินะ”

        อวี๋จื่ออวี๋ยิ้มอย่างพึงพอใจ

        สำหรับเขา ไม่มีข่าวไหนจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว

        การจมลงใต้ดินหมายความว่าเขาได้พบวิธีซ่อนตัวที่ดีกว่าม่านหมอกเสียอีก

        นอกจากนี้ อวี๋จื่ออวี๋ยังพบว่าแม้จะจมลงใต้ดิน แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางการ ‘หายใจ’ของเขาเลยแม้แต่น้อย

        ผืนดินสำหรับเขา เป็นดั่งน้ำกับปลาที่สามารถหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันได้อย่างสมบูรณ์

        หากจะบอกว่ามีส่วนไหนที่ไม่เข้าพวกคงเป็นเรื่องการควบคุมพละกำลังที่ยังไม่ชำนาญนัก

        เมื่อเทียบกับลำต้นและกิ่งก้านบนดินแล้วรากที่อยู่ใต้ดินของเขานั้นใหญ่โตมโหฬารจนเกินไป

        การจมลงใต้ดินแต่ละครั้งย่อมหมายถึงการจมลงของรากไม้จำนวนมหาศาล

        ในขณะนั้นเองเสียงที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็ดังขึ้นข้างหู“นายท่าน หากท่านจมลงใต้ดินได้จริงๆ แล้ว ท่านจะทำอะไรต่อไปคะ?”

        “เอ่อ...”

        อวี๋จื่ออวี๋เงียบไปอึดใจหนึ่งอย่างที่ไม่ค่อยเป็นนักรู้สึกพูดไม่ออก

        เขายังไม่ได้คิดไปไกลถึงขนาดนั้นจริงๆ

        ทว่าหลังจากนั้นไม่นานเมื่อมองไปยังปีศาจกระทิงและเก้าหางที่ยังคงเรียนรู้อยู่แต่ไกลแววตาของอวี๋จื่ออวี๋พลันวูบไหว พลางตอบว่า

        “ถ้าอย่างนั้นเรามาสร้างอาณาจักรใต้ดินที่เป็นของพวกเราโดยเฉพาะกันเถอะ”

        ขณะพูดสีหน้าของอวี๋จื่ออวี๋ก็แฝงความตื่นเต้นไว้

        ใช่ อาณาจักร

        อาณาจักรที่ซ่อนอยู่ลึกใต้ผืนปฐพี!

        “อาณาจักรใต้ดิน...”

        ชิงเอ๋อร์พึมพำดวงตาของเธอเปล่งประกายประหลาดใจ

        เธอคิดไม่ถึงเลยว่านายท่านจะมีความทะเยอทะยานถึงเพียงนี้

        ทว่าการสร้างอาณาจักรเป็นทางเลือกที่หลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับนายท่านจริงๆ

        ด้วยร่างกายอันล้ำค่าของนายท่านในตอนนี้หากต้องอยู่ท่ามกลางพวกมนุษย์และสัตว์ป่ากลายพันธุ์ย่อมยากที่จะปลีกตัวอยู่อย่างสงบ

        ในเมื่อเป็นเช่นนี้ไม่สู้สร้างขุมอำนาจที่เป็นของตนเองขึ้นมาจะดีกว่า

        เมื่อคิดได้ดังนี้ ชิงเอ๋อร์จึงเสนอต่อว่า

        “นายท่าน หากจะสร้างอาณาจักรจริงๆการควบคุมสัตว์ป่ากลายพันธุ์ย่อมเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง”

        “และฉันขอแนะนำให้ท่านควบคุมฝูงหนูกลายพันธุ์สักฝูงค่ะ”

        “ด้วยจำนวนประชากรของฝูงหนูกลายพันธุ์และประสิทธิภาพการทำงานอันน่าทึ่งหากชี้นำได้ดีเราก็จะสามารถสร้างอาณาจักรใต้ดินที่ไม่แพ้เมืองของมนุษย์ได้ภายในเวลาอันสั้น”

        อวี๋จื่ออวี๋พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของชิงเอ๋อร์

        เป็นจริงเช่นนั้นฝูงหนูกลายพันธุ์เป็นขุมกำลังที่ควรค่าแก่การควบคุมจริงๆ

        และนอกจากฝูงหนูกลายพันธุ์แล้วบนปลายกิ่งก้านของเขา บางทีอาจจะเลี้ยงฝูงผึ้งกลายพันธุ์ไว้สักกลุ่ม

        ด้วยพลังวิญญาณที่แผ่ซ่านอยู่รอบกายเขาตลอดเวลาย่อมสามารถเร่งการเติบโตของผึ้งกลายพันธุ์ให้ถึงระดับที่น่าทึ่งได้ในเวลาอันสั้น

        ยามคับขันยังสามารถใช้พวกมันเป็นแหล่งเก็บเกี่ยวแต้มวิวัฒนาการได้อีกด้วย

        อีกเรื่องที่ควรเอ่ยถึงคือยิ่งเขาแข็งแกร่งขึ้นเท่าใด ผืนดินที่เขาอยู่นี้ก็ยิ่งดูราวกับฤดูใบไม้ผลิตลอดปีแม้ในฤดูหนาวความเขียวขจีก็ไม่ลดเลือนไป

        อีกทั้งยังมีกลิ่นอายพลังวิญญาณจางๆแผ่ออกมาอย่างต่อเนื่อง

        หากไม่มีอะไรผิดพลาดคงจะเป็นพลังวิญญาณธาตุไม้

        แม้พลังวิญญาณจะมีไม่มากแต่เมื่อผ่านการกลั่นกรองจากร่างกายของเขาแล้วย่อมส่งผลดีในการหล่อเลี้ยงสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ส่วนใหญ่

        แม้จะไม่เลิศเลอเท่าน้ำบำรุงชีวิตแต่ก็ดีตรงที่มีความยั่งยืนและมั่นคง

        ส่วนน้ำบำรุงชีวิตของเขานั้นวันละสามหยดก็นับเป็นขีดจำกัดแล้ว หยดหนึ่งหยดลงสู่ผืนน้ำเพื่อสร้างทะเลสาบวิญญาณอีกหยดมอบให้เก้าหาง ปีศาจกระทิง และพวกพ้องส่วนอีกหยดเก็บสำรองไว้เผื่อเหตุไม่คาดฝัน

        หากมากกว่านี้ใช่ว่าอวี๋จื่ออวี๋จะตระหนี่ถี่เหนียวหากแต่น้ำบำรุงชีวิตนั้นสัมพันธ์กับต้นกำเนิดของตน

        หากให้มากเกินไปจะส่งผลเสียต่อรากฐานได้ง่าย

        ดังนั้นวันละสามหยดจึงเป็นปริมาณที่สามารถฟื้นฟูคืนมาได้

        เมื่อคิดได้ดังนี้โครงร่างในหัวของอวี๋จื่ออวี๋ก็ยิ่งชัดเจนขึ้นวิสัยทัศน์กว้างไกลขึ้นอย่างต่อเนื่อง

        ขุนเขาแห่งหมอกนั้นกว้างใหญ่ไพศาลหากไม่คำนึงถึงพลังรบของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์การจะหาเผ่าพันธุ์ที่เหมาะสมก็ไม่ใช่เรื่องยาก

        และตอนนี้ความคิดของอวี๋จื่ออวี๋นั้นเรียบง่ายมาก

        คือการหาเผ่าพันธุ์ดีๆ สักฝูงมาเลี้ยงดูเพื่อทดสอบผลลัพธ์ดูก่อน

        หากผลออกมาดีแผนการใหญ่ในอนาคตของเขาก็จะสามารถดำเนินต่อไปได้ทีละก้าว

        ในตอนนั้นเองเมื่อเห็นท่าทางของอวี๋จื่ออวี๋ ชิงเอ๋อร์ก็ยกมือขึ้นปิดปากพลางหัวเราะเบาๆ

        การออกตามหาก็เป็นวิธีหนึ่ง

        ทว่าการดึงดูดเจ้าพวกตัวเล็กเหล่านี้ให้เข้ามาหาเองไม่ใช่หนทางที่ง่ายกว่าหรือ?

        เมื่อคิดได้ดังนั้นชิงเอ๋อร์ก็ไปหาช่อดอกไม้ป่ามาจากที่ใดไม่ทราบ เธอยิ้มบางๆ แล้วกระโดดลงจากกิ่งไม้มายังผืนดินที่ไม่ไกลจากร่างหลักของอวี๋จื่ออวี๋ ก่อนจะปักมันลงไป

        “นายท่าน พื้นที่ว่างตรงนี้ยกให้เป็นสวนดอกไม้ของฉันได้ไหมคะ?”

        “สวนดอกไม้?”

        อวี๋จื่ออวี๋ชะงักไป

        “ใช่ค่ะ สวนดอกไม้”

        ชิงเอ๋อร์พยักหน้ากางแขนออกแล้วหมุนตัวอยู่กับที่ราวกับกำลังเต้นรำ

        “ฉันจะปลูกสมุนไพรและดอกไม้วิญญาณหลากหลายชนิดที่นี่ค่ะ”

        เมื่อพูดถึงตรงนี้ชิงเอ๋อร์ก็เอ่ยเตือนอีกว่า

        “นายท่านท่านคงลืมไปแล้วว่าตัวท่านเองก็เป็นส่วนหนึ่งของพืชพรรณอีกทั้งยังก้าวเข้าสู่ระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่สองแล้ว”

        “และในฐานะพืชกลายพันธุ์ที่น่าสะพรึงกลัวแม้เพียงพลังวิญญาณธาตุไม้ที่หลั่งไหลออกมาโดยไม่ตั้งใจก็เพียงพอจะชโลมผืนดินแห่งนี้ให้กลายเป็นดินวิญญาณได้แล้ว”

        “ดังนั้นบริเวณรอบตัวท่านจึงเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดในการปลูกดอกไม้และสมุนไพรวิญญาณ”

        “และเมื่อมีดอกไม้และสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้แล้วเชื่อเถอะว่าไม่ว่าจะเป็นแมลง ผีเสื้อ หรือแม้แต่ผึ้งพวกมันก็จะพากันหลั่งไหลมาที่นี่อย่างไม่ขาดสาย”

        ชิงเอ๋อร์หัวเราะเบาๆใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง

        มวลบุปผา ผืนหญ้าเขียวขจีและหมู่ภมรที่ร่ายรำรอบกาย...

        ภาพนั้นต้องงดงามมากแน่ๆ!