โซ่ตรวนใจ

        ​คุณหมอราหุลยืนรอที่หน้าประตู อารีน่ารีบเปิดประตูสีหน้าของเธอตื่นตระหนก “คุณหมอค่ะ ปลุกเขาไม่ตื่นด้วยค่ะ” ราหุลรวบร่างของเธอเขย่าเบาๆให้ได้สติ “เขาไม่เป็นอะไร เขาอยู่ที่ไหนครับ” อารีน่ามองตามหลังร่างของราหุลที่รีบเข้าไปในห้องนั่งเล่น “อารีน่า มาช่วยผมเร็วเข้า” ราหุลปลดกระดุมเสื้อผ้า ตรวจชีพจรและบาดแผลที่ปลายเท้า “เขาน่าจะเป็นไข้หวัด ขอผ้าชุบน้ำเย็นเช็ดตัวก่อน ตอนนี้ผมขอตรวจอาการเบื้องต้นก่อนเราถึงจะตามรถพยาบาลได้ คุณเตรียมทำน้ำซุปร้อนๆให้เขาทาน” ราหุลกลับไปห้องพักของเขา ไม่ถึง 5นาทีราหุลกลับออกเข้ามาพร้อมเข็มยาฉีดและซองเม็ดยาสามสี่ซอง “ผมจะฉีดลดไข้ให้เขา”

        หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ผ้าเย็นวางบนหน้าผากของเขา เสียงอู้อี้ในลำคอของอนูป เปลือกตาค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้าๆ ชายหนุ่มพยายามประคองตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนเพื่อจะเข้าห้องน้ำ “อารีน่า” ร่างของเขาฟุบลงบนเตียงนอน เขารู้สึกร้อนๆหนาวๆ อารีน่ารีบเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตามมาด้วยราหุลซึ่งเขาไปพยุงร่างให้อยู่ในท่านั่ง “ผมรู้สึกเวียนหัว จะเข้าห้องน้ำครับ“ ราหุลพาร่างชายหนุ่มไปห้องน้ำทำธุระส่วนตัวเเละกลับเข้ามานอน ฤทธิ์ยาที่ฉีดทำให้พิษไข้ลดลง “ทานน้ำซุปร้อนๆและยาที่ผมจัดให้ พรุ่งนี้จะต้องตรวจเลือดจะได้รู้ว่าเชื้อไวรัสตัวไหน” อนูปรู้สึกหนาว ร่างของเขาสั่น “ผมเป็นไข้ได้ไง” ชายหนุ่มมองหาอารีน่า “เธอไปไหนครับ” อารีน่าเดินเข้ามาพร้อมถาดน้ำซุปถ้วยใหญ่

        “ขอบคุณมากนะคะ คุณหมอ” อารีน่าเดินออกมาส่งราหุลที่หน้าประตู ราหุลโอบร่างของเธอหลวมๆ “คุณรีบเข้านอน ระวังไม่สบายด้วยอีกคน  โทรหาผมได้ 24 ชมครับ”

        อารีน่าตรวจดูผ้าม่านและหน้าต่างทุกห้อง รู้สึกเหนื่อยล้าก้าวเข้ามาในห้องนอน มองน้ำซุปในถ้วย “อนูป คุณไม่ทานแม้แต่ช้อนเดียว ไม่อร่อยหรือคะ” รอยยิ้มจืดๆของเขาพร้อมใบหน้าซีดเพราะพิษไข้เอ่ยขึ้น “คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเข้านอน” อารีน่าอดสงสารเขาไม่ได้ “ฉันป้อนให้ดีกว่าค่ะ” เธอตักน้ำซุปป้อนชายหนุ่มที่ละคำ “ผมอยากกินเเอ็บเปิ้ล” อารีน่ายิ้มด้วยความดีใจ “รอเเป็ปค่ะ ฉันจะปอกให้ทาน”

        อารีน่าถือจานผลไม้ของโปรดของเขา เธอทรุดร่างนั่งข้างเขา “ผมขอถามอะไรคุณได้ไหม” เสียงของเขาเเหบลง อารีน่าป้อนแอ็บเปิ้ลเข้าปากก่อนเขาจะถามเธอ “เรื่องอะไรค่ะ” เขาลูบหัวของเธออย่างเอ็นดู หญิงสาวจับมือของเขาไว้ “ผมไม่เข้าใจ ทำไมคุณเข้ามาในวงจรชีวิตของพี่ชายผม” จู่ๆอนูปถามเธอเรื่องนี้ หญิงสาวรู้สึกกระอักกระอ่วนในคำถาม “คุณไม่สบายใจที่ต้องรับผิดชอบฉันและลูกใช่ไหมคะ” อารีน่าวางมือของเขาลง ป้อนผลไม้ชิ้นอีกชิ้น “เปล่า ใจที่เคยสงบๆ ของผมก็ไม่เคยสงบเพราะ...” สายตาทั้งสองสบตากัน ต่างฝ่ายต่างมองหาสิ่งที่อยู่ในใจของอีกฝ่าย “คนป่วยมักมีความคิดฟุ้งซ่านตามความรุนแรงของพิษไข้ นอนพักนะคะ” อารีน่าบิดผ้าพอหมาด เริ่มเช็ดใบหน้า หน้าผาก จมูก แก้ม ปลายคาง ลงมาเรื่อยๆและต้นแขนกำยำทั้งสองข้าง “คุณรู้สึกปวดหัวใช่ไหมคะ” อนูปพยักหน้าเฝ้ามองดูเธอบิดผ้าอีกเพื่อเช็ดผิวกายที่ร้อนเหมือนถ่านเผาไหม้ในเตาผิงไฟกำลังจะดับ แผ่นอกแกร่งตึงแน่นกล้ามหน้าท้องที่เรียกว่าซิกแพ็คทำให้อารีน่าสูดลมหายใจเข้าช้าๆ ในใจคิด เขาเป็นชายหนุ่มที่ดูแลสุขภาพดีกว่าพี่ชายที่อ้วนท้วม “พอก่อนครับ” อารีน่าตกใจเล็กน้อย พลางสบตาชายหนุ่ม เสียงแหบๆของเขาทำให้เธอมองหายาอมในซองยา “ขอเช็ดหลังของคุณก่อนนะคะ”

        หญิงสาวบิดผ้าอีกหน อนูปรู้สึกง่วงงุน เพลียปรือตามองใบหน้าของเธอ เขาตะแคงร่างให้เธอเช็ดแผ่นหลังซึ่งเปียกโชกด้วยเม็ดเหงื่อ อารีน่าใช้เวลาไม่นานเช็ดทั้งตัวให้เขา มือเรียวบางๆจัดท่านั่งให้เขาป้อนเม็ดยาสี่ห้าเม็ดตามด้วยน้ำอุ่น อนูปรู้สึกปลายนิ้วมือของเธอเกลี่ยเส้นผมบริเวณหน้าผากให้ได้ทรง หญิงสาวก้มเก็บข้าวของ อ่างน้ำคริสตันวางลงในถาดอาหาร “ต้องการเข้าห้องน้ำไหมคะ สวมเสื้อนอนนะคะ” อนูปไม่ชอบสวมเสื้อนอน เขาส่ายหน้าเมื่อเธอนำเสื้อนอนสีฟ้าอ่อนมาสวมให้ “อย่าดื้อนะคะ อากาศเริ่มเย็นแล้วค่ะ” ในที่สุดเธอสวมเสื้อนอนและกางเกงนอนให้เขาสำเร็จ ป้อนยาอมในปากของเขา “อมสักเม็ดนะคะ”

        “คุณยังไม่ตอบคำถามของผม” ยิ้มน้อยๆของอารีน่าปราศจากคำตอบเช่นเคย เธอขยับผ้านวมให้เขาเพื่อให้ความอบอุ่นขึ้น เธอตัดสินใจลุกขึ้น ยกถาดอาหารเข้าไปในห้องครัว อารีน่าทรุดร่างนั่งในเก้าอี้สีขาวนวล สองมือปิดใบหน้าร้องไห้ออกมา “ทำไมเราต้องยอมแต่งงานกับเขา เราทำอะไรลงไปกับชีวิตของตัวเอง ทำไมหลงรักผู้ชายคนนี้มากขนาดนี้ แล้วอะไรที่ทำให้เราก้าวเข้ามาในวงจรชีวิตของเขา เรายังไม่รู้จะตอบคำถามของเขาได้อย่า่งไร กรรมลิขิตหรือทาสของภาพมายาที่แอบคิดว่าสักวันเขาจะรักเรา”

        เสียงกุกกักจากประตูห้องนอนทำให้อารีน่าเงยใบหน้าขึ้น ร่างของอนูปในชุดนอนสีฟ้าอ่อนยืนมองเธอด้วยความเป็นห่วง “เที่ยงคืนแล้ว คุณยังไม่เข้านอน ทำอะไรอยู่” อารีน่ารีบเช็ดน้ำตา ก้าวเดินออกมาจากบริเวณห้องครัว “นั่งพักนิดหน่อยค่ะ” ร่างของเขาพิงประตูห้องนอน อารีน่าก้าวไปยืนประคองเขาไว้ อนูปจับมือของเธอขึ้นมาจูบ ริมฝีปากร้อนผ่าวด้วยพิษไข้ทำให้เธอรู้สึกร้อนไปทั่วมือของเธอ “กลับเข้าไปนอนค่ะ ฉันกำลังจะเปลี่ยนชุดนอนเหมือนกัน”

        “ผมหิวน้ำ” อารีน่าดีใจที่เขากระหายน้ำ หญิงสาวรีบรินน้ำใส่แก้ว ป้อนเขาจนหมดแก้ว ริมฝีปากของเขาแห้งเพราะอุณหภูมิในร่างกายที่ไม่คงที่ “คราวนี้นอนพักได้แล้วค่ะ” อารีน่าประคองร่างสูงใหญ่มาถึงเตียงนอน อนูปนั่งลงบนเตียงนอน มองใบหน้าของเธอ เขาไม่ต้องการถามอะไรเธออีก แต่ไม่วายทิ้งคำพูดให้หญิงสาวนอนไม่หลับ “พรุ่งนี้คุณต้องตอบผม”

        รุ่งเช้าวันใหม่

        แสงแดดอ่อนไม่สามารถส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ซึ่งปิดผ้าม่านหนาทึบไว้ เสียงนกน้อยร้องเหมือนคอยอาหารจากแม่นกทำให้อนูปรู้สึกตัว “จริงเหรอค่ะ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย” เสียงหัวเราะปนคำพูดขาดๆตอนๆ อนูปพยายามเงี่ยหูฟังการสนทนาที่ดังมาจากห้องครัว “เป็นความจริงผมเห็นกับตา ผมปอกเปลือกไข่ไก่ให้ดีกว่า คุณปิ้งขนมปังรอ” อนูปหลับตาลงเมื่อเสียงของวินัยนั่นเอง “วินัย” อนูปตะโกนเรียกชื่อของเพื่อนรัก “เขาตื่นแล้วค่ะ ฉันจะเข้าไปดูเขาก่อน” อารีน่าวางแผ่นขนมปังลงในจาน ล้างมือ คว้าผ้าเช็ดมือรีบเช็ด “ถ้าเขาจะล้างตัวเรียกผมนะครับ” อารีน่าโบกมือเหมือนให้เขาตามมา แต่วินัยส่ายหน้าแล้วหัวเราะในลำคอ

        “อนูป” ร่างของเขาไม่อยู่บนเตียงนอน เงาลางๆเคลื่อนไหวในห้องน้ำ “ผมอยู่ในห้องน้ำ” เขาตอบรับเธอ “คุณต้องการให้ช่วยไหมค่ะ” อนูปเลื่อนประตูห้องน้ำออกกว้างจนสุด “คุณจะช่วยผมทำไมครับ ตอนนี้คุณมีผู้ช่วยที่แสนใจดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือครับ” อารีน่ารู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ ชายหนุ่มก้มหน้าล้างใบหน้าของเขาต่อ อารีน่าหาผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ และชุดนอนชุดใหม่ เธอคงยืนรอด้วยความเป็นห่วง “ขอบคุณครับ ผมทำเองได้” อนูปเช็ดหน้าเช็ดตา ก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำปลายเท้าสะดุดพรมเช็ดเท้า ร่างของเซไปชนขอบประตูห้องน้ำ อารีน่ารีบคว้าต้นแขนของเขาไว้แน่น มือของอนูปรั้งร่างของเธอเข้ามาแนบกาย “ทำไมไม่แต้มผงซินทรู” ดวงตากลมโตกรอกไปมา ริมฝีปากสั่นกำลังจะตอบแต่ปลายนิ้วของเขาแตะห้ามไว้ “คุณคือผู้หญิงมีสามีแล้ว ถึงจะชั่วคราว ก็มีสามีชั่วคราวที่มีตัวตน” เสียงที่เปล่งจากลำคอต่ำกว่าปกติ แววตาดุของเขาเหมือนเสือร้ายจ้องลูกกวางในอ้อมแขน “ฉันนึกว่าคุณไม่สนใจเรื่องพวกนี้ และคุณแต้มให้ฉันเพียงครั้งเดียว”

        อารีน่ามองใบหน้าของเขาอีกครั้ง อนูปจุมพิตริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็วและรุนแรงมากกว่าทุกครั้ง เธอผลักร่างของเขาออก “ฉันเจ็บค่ะ วันนี้ฉันตอบคำถามของคุณ อย่าอารมณ์เสียได้ไหมคะ วินัยมาเฝ้าดูอาการของคุณตั้งแต่เช้า วันนี้ฉันมีนัดตรวจครรภ์ตอน 8โมงเช้า คุณหมอราหุลมารับฉันไปตรวจเรียบร้อย และเพิ่งกลับมา วินัยทำอาหารเช้ารอให้คุณตื่น” อนูปมองเวลาในตอนนี้ 10.00 “ทำไมไม่ปลุกผม ผม...” อารีน่าปัดมือของเขาออกจากรอบเอวของเธอ “คุณมีไข้สูงมากทั้งคืน ราหุลฉีดยาเข็มที่สองตอนตี 4 คุณเพ้อละเมอเพราะพิษไข้ทั้งคืน  เขาเจาะเลือดไปตรวจ วันนี้ตอนบ่ายจะทราบผล” อารีน่าพลิกแขนให้เขาดูรอยเจาะของเข็มในข้อพับด้านใน

        อารีน่าช่วยเขาสวมชุดนอนชุดใหม่ “ผลตรวจครรภ์ทุกอย่างปกติไหม” อนูปรวบเอวของเขาอีกครั้ง “ปกติค่ะ คุณหมอให้งด…” อารีน่ายิ้มและก้มหน้าเล็กน้อยหลบสายตาของเขา “งดอะไร” อนูปเป่าเส้นผมที่ปรกดวงตาคู่งามของเธอ “งดเรื่องเครียดๆ และไปเที่ยวเยอะๆค่ะ” อนูปหัวเราะออกมาเมื่อเธอกล่าวถึงเรื่องไปเที่ยว “คุณพูดเองหรือราหุลพูด” หญิงสาวยิ้มกว้างดวงตาหรี่ลง ความน่ารักสดใสทำให้เขาอดจูบริมฝีปากของเธอไว้ไม่อยู่ อนูปโน้มลำคอจะจุมพิต สองมือของอารีน่ายกปิดริมฝีปากของเขาไว้ทัน “พอก่อนค่ะ ได้เวลาทานยา” อนูปจูบมือทั้งสองแทน

        “ถ้าผมสัญญาอะไร ผมไม่เคยลืม ผมพาคุณไปเที่ยวแน่นอน” อารีน่าแอบยิ้มในใจ ผู้ชายคนนี้สับเปลี่ยนอารมณ์ได้ตลอดเวลา “ไปทานอาหารเช้าค่ะ ฉันจัดยาให้คุณที่โต๊ะอาหาร”

        ภายในห้องอาหาร

        “ฮ่าๆๆๆ !!!” เสียงหัวเราะของวินัยที่ระเบิดออกมาเมื่อพบร่างของเพื่อนรักในชุดนอนสีเนื้อลายทาง “หัวเราะอะไรว่ะ” อนูปเม้มริมฝีปากเพราะเขารู้ว่าเพื่อนเกลอคนนี้กำลังมองชุดนอนที่เขาสวมใส่ “อนูปใส่ชุดนอน ตลอดเวลา 25ปีฉันไม่เคยเห็นนายใส่ชุดนอนเลย นี่มันฤดูอะไรวะ ฮ่าๆๆ” อารีน่ารู้ว่าอนูปเขินอายเพราะเขาไม่ก้าวเท้าออกมาจากขอบธรณีประตู ใบหน้าบึ้งตึงเอียงร่างกระซิบในใบหูของเธอ “ถ้าผมไม่ป่วย ผมจะเตะมันออกไปจากบ้านของผมเดียวนี้” อารีน่าจับมือของเขาไว้แน่น “วินัยค่ะ คุณจะให้เขาทานอาหารและยาหรือเปล่าค่ะ” เสียงหัวเราะหยุดกึกเหมือนขาดตอน “ขอโทษครับอารีน่าและคุณอนูป”

        “เชิญครับ ผมลืมไปว่าผมเป็นผู้มาเยือน” ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนชุดใหญ่ให้วินัย “รู้สึกเป็นยังบ้างวะ” วินัยจัดจานอาหารให้เพื่อนบนโต๊ะอาหาร “ดีขึ้น แต่ปวดหัวมากเลยโว้ย โดยเฉพาะเสียงหัวเราะของนาย”