ย้อนเวลามาเป็นพระชายากับระบบสมาร์ตโฟนต่างมิติ (จบแล้ว)

       ม่อเสวียนเช่อได้ยินเยว่เฟิงเกอพูดว่านางอาจรักษาพระมารดาของเขาได้สายตาที่ใช้มองเยว่เฟิงเกอจึงเต็มไปด้วยความสงสัย

       “เสด็จแม่ของข้าป่วยมานานหลายปีแม้แต่หมอหลวงในวังหลวงยังไม่อาจรักษาให้หายได้ ท่านสามารถรักษานางให้หายได้? ” คงไม่อาจโทษม่อเสวียนเช่อที่สงสัยในตัวเยว่เฟิงเกอได้โรคของพระมารดาช่างสาหัสสากรรจ์ยิ่งนัก

       ทุกครั้งที่อาการกำเริบร่างกายจะร้อนสลับหนาว ความเจ็บปวดที่นางต้องทุกข์ทนไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาจะทานทนได้

       เยว่เฟิงเกอไม่สนใจที่ม่อเสวียนเช่อไม่เชื่อใจนางมีแต่ต้องเห็นอาการของฮองเฮาด้วยตนเองก่อนถึงจะบอกได้ว่าตนสามารถรักษาอีกฝ่ายได้หรือไม่

       เยว่เฟิงเกอยังคงยืนยันเช่นเดิม“รบกวนองค์ชายนำทางข้าไปพบพระนางด้วยเถิด”

       ม่อเสวียนเช่อขบคิดบางทีพี่สะใภ้รองคนนี้อาจจะสามารถรักษาเสด็จแม่ของเขาให้หายเป็นปกติได้ก็เป็นได้

       จะอย่างไรเรื่องราวก็มาถึงขั้นนี้แล้วพานางไปดูเสียหน่อยก็คงไม่เป็นไร

       คิดเช่นนี้ม่อเสวียนเช่อก็หมุนกายนำทางไป “เช่นนั้น เชิญพี่สะใภ้รองตามข้ามาเถิด”

       ม่อเสวียนเช่อพาเยว่เฟิงเกอมุ่งหน้าไปยังตำหนักคุนหมิงของฮองเฮาส่วนนางกำนัลคนนั้น หลังจากที่ม่อเสวียนเช่อจากไปไกลแล้วก็นั่งทรุดลงไปบนพื้นด้วยสีหน้าซีดขาว

       นางแอบภาวนาในใจหวังว่าชายาจั้นอ๋องคนนี้จะสามารถรักษาฮองเฮาให้หายได้ เช่นนี้ชีวิตน้อยๆ ของนางถึงจะยังคงรักษาไว้ได้...

       วังหลวงใหญ่โตมากม่อเสวียนเช่อนำเยว่เฟิงเกอเดินไปตามเส้นทางต่างๆ อยู่นานกว่าจะมาถึงตำหนักคุนหมิง

       ยามที่พวกเขาก้าวเท้าเข้าไปในตำหนักคุนหมิงเยว่เฟิงเกอก็ได้กลิ่นประหลาดลอยออกมา

       คิ้วเรียวสวยของนางอดขมวดเข้าหากันไม่ได้แต่ก็ไม่ได้กล่าววาจาใด ทำเพียงติดตามม่อเสวียนเช่ออยู่เบื้องหลังอย่างเงียบๆ จนไปถึงหน้าเตียง    

       นางเห็นสตรีที่อายุราวสามสิบกว่าสวมอาภรณ์แพรนอนอยู่คนมีสีหน้าซีดขาว ดูเหมือนจะป่วยหนักมากจริงๆ

       เยว่เฟิงเกอรู้คนคนนี้ก็คือฮองเฮาแห่งเป่ยชวน

       ทันทีที่ฮองเฮาได้ยินเสียงฝีเท้าก็ลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่งมองไปยังคนทั้งสอง

       เมื่อนางเห็นเยว่เฟิงเกอสีหน้าฉายแววประหลาดใจ

       “เสด็จแม่”ม่อเสวียนเช่อรีบสาวเท้าเข้าไป นั่งลงข้างเตียง จากนั้นจับมือฮองเฮาไว้เอ่ยถามด้วยความห่วงใย “เสด็จแม่รู้สึกเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ? ”

       ฮองเฮาส่งยิ้มอ่อนระโหยให้ม่อเสวียนเช่อ“ข้าไม่เป็นไร เช่อเอ๋อร์ไม่ต้องกังวลมากนัก” เมื่อพูดจบก็ไอออกมาอย่างรุนแรง

       ม่อเสวียนเช่อมีสีหน้ากังวลใจรีบลูบหลังให้ฮองเฮา 

       เยว่เฟิงเกอเห็นเช่นนั้นก็รีบร้อนเดินเข้ามา

       นางคารวะฮองเฮาเป็นอันดับแรก“คารวะฮองเฮาเพคะ”

       ในที่สุดฮองเฮาก็กลับมาเป็นปกติหลังจากหยุดไอแล้วถึงได้สบจ้องเยว่เฟิงเกอผู้มาใหม่ตาไม่กะพริบ

       “แม่นางคนนี้คือ? ” ฮองเฮามองม่อเสวียนเช่อด้วยสีหน้าสงสัย

       ม่อเสวียนเช่อรีบร้อนอธิบาย“เสด็จแม่ นางคือพี่สะใภ้รองของลูก หรือก็คือชายาจั้นอ๋อง วันนี้ที่ลูกพาพี่สะใภ้รองมาพบเสด็จแม่ก็เพราะนางจะมาช่วยดูอาการป่วยให้เสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ”

       เมื่อฮองเฮาได้ยินว่าสตรีตรงหน้าคือชายาจั้นอ๋องความสงสัยใดๆ ที่ประทับอยู่บนใบหน้าก็หายไปทันที ก่อนจะแปรเปลี่ยนมาเป็นความปีติยินดี

       นางยื่นมือไปหาเยว่เฟิงเกอขณะที่เยว่เฟิงเกอเองก็ขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าวแล้วกุมมือฮองเฮาไว้

       “คิดไม่ถึงว่าชายาจั้นอ๋องจะงดงามถึงเพียงนี้ข้าได้ยินฮ่องเต้บอกว่าเจ้าเป็นองค์หญิงจากแคว้นเสวี่ยอวี้แต่เหตุใดข้าถึงไม่เห็นว่าเจ้าจะผิวพรรณหยาบกร้านเฉกเช่นชาวเสวี่ยอวี้เลยเล่า”ฮองเฮาพูดอย่างตรงไปตรงมา ทำเอาม่อเสวียนเช่อผู้เป็นบุตรชายยังไม่อาจทนฟังต่อไปได้

       เขารีบส่งเสียง“เสด็จแม่ ทรงว่าพี่สะใภ้รองเช่นนี้ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ ผู้อื่นเป็นสตรี จะมีลักษณะหยาบกร้านได้อย่างไร”

       ฮองเฮาหัวเราะแห้งๆสองเสียง แต่การหัวเราะนี้กลับทำให้นางไอออกมาอีกครั้ง

       เยว่เฟิงเกอไม่สนใจวาจาของฮองเฮาแม้แต่น้อยกลับกันนางยังรู้สึกว่าฮองเฮาท่านนี้พูดจาตรงไปตรงมาดี

       ทว่า เมื่อต้องเห็นคนมีสีหน้าทรมานเยว่เฟิงเกอก็อดรีบยื่นมือไปจับชีพจรให้อีกฝ่ายไม่ได้ นางตรวจอาการโดยละเอียดไปรอบหนึ่ง

       หลังจากจับชีพจรแล้วเยว่เฟิงเกอก็เป็นต้องขมวดคิ้วแน่นอีกครั้ง

       ฮองเฮาไม่ได้ป่วยแต่ถูกพิษต่างหาก

       อีกทั้งพิษร้ายแรงนี้ได้สูญหายไปนานแล้วซึ่งนางเพียงเคยเห็นโดยบังเอิญว่าพิษนี้ถูกบันทึกไว้ในตำราโบราณเล่มหนึ่ง

       มิคาดฮองเฮาจะต้องพิษร้ายนี้ดูท่าคนที่วางยาพิษนี้คงจะไม่ธรรมดา

       ม่อเสวียนเช่อสังเกตเห็นสีหน้าเยว่เฟิงเกอที่ยิ่งเคร่งขรึมคิ้วขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม ฉับพลันนั้นหัวใจเขาก็คล้ายถูกบีบรัด

       “เสด็จแม่ข้าป่วยเป็นอันใดกันแน่รักษาได้หรือไม่? ” เมื่อเห็นว่าในที่สุดเยว่เฟิงเกอก็ตรวจชีพจรให้ฮองเฮาเสร็จเสียทีเขาก็รีบเอ่ยถาม

       เยว่เฟิงเกอถอนใจเบาๆ“ฮองเฮาไม่ได้ป่วยด้วยโรคธรรมดา แต่ทรงถูกพิษไฟหนาว เป็นพิษที่ออกฤทธิ์ช้า”

       “พิษไฟหนาว? ” ม่อเสวียนเช่อฟังแล้วสีหน้าสับสนยิ่งเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

       เยว่เฟิงเกอพูดต่อ“ทุกครั้งที่อาการกำเริบ ฮองเฮาจะรู้สึกว่าทั้งร่างราวกับอยู่ในโพรงน้ำแข็งอันหนาวเหน็บหนาวจนคล้ายเลือดในกายแข็งตัว แต่อีกสักครู่ก็ราวกับอยู่ในขุนเขาแห่งไฟร้อนจนเหมือนไฟไหม้ทั่วตัว? เพียงแต่อาการนี้ไม่ได้กำเริบทุกวัน จะกำเริบแค่ทุกๆคืนวันที่สิบห้าที่จันทร์เต็มดวง ใช่หรือไม่เพคะ? ”

       ฮองเฮาได้ยินเยว่เฟิงเกอพูดเช่นนี้ก็จดจ้องนางด้วยสีหน้าตกตะลึง

       ฮองเฮาตื่นเต้นจนมุมปากสั่นระริกนางจับมือเยว่เฟิงเกอไว้ กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “พระชายาพูดถูกต้องแล้วข้ามีอาการเช่นนี้จริงๆ ขอถามพระชายา พิษนี้ของข้าสามารถถอนได้หรือไม่”

       ม่อเสวียนเช่อคิดไม่ถึงว่าเยว่เฟิงเกอจะรักษาโรคเป็นจริงๆดูท่าการที่เขาพานางมาดูอาการให้เสด็จแม่จะเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว

       เพียงแต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงก็คือเสด็จแม่ไม่ได้ป่วยด้วยโรคทั่วไป แต่ถูกพิษ

       เป็นใครกันนะที่กล้าลงมือกับเสด็จแม่?

       หากเขาล่วงรู้ว่าเป็นผู้ใดเขาจะจับคนผู้นั้นมาสับเป็นหมื่นๆ ชิ้นเพื่อคลายความแค้นในหัวใจ

       ถึงแม้เยว่เฟิงเกอจะรู้วิธีแก้พิษชนิดนี้แต่ตอนนี้ในมือนางไม่มีอุปกรณ์ทำยา และหากนางให้คนไปเรียกหมอหลวงมาให้เขาช่วยนำอุปกรณ์กลั่นยามาให้ ก็เกรงว่าเรื่องนี้คงจะถูกลือออกไปอย่างรวดเร็ว

       ถึงตอนนั้นคนที่วางยาฮองเฮาก็คงจะไหวตัวทัน

       รอจนนางแก้พิษไฟหนาวนี้ได้แล้วถึงตอนนั้นคนคนนั้นก็คงจะหาวิธีวางยาฮองเฮาอีกครั้ง

       ด้วยเหตุนี้ เยว่เฟิงเกอจึงไม่คิดตามหมอหลวงให้นำอุปกรณ์มาให้นางคิดว่าวิธีที่ดีที่สุดก็คือรอให้กลับไปถึงจวนอ๋องก่อน แล้วนางค่อยหาซื้อในเถาเป่า

       คิดถึงตรงนี้เยว่เฟิงเกอก็ตบหลังมือฮองเฮาเบาๆ กล่าวว่า “ฮองเฮาโปรดวางพระทัยถึงแม้พิษที่ออกฤทธิ์ช้านี้จะอยู่ในร่างท่านมานานแล้ว  แต่ก็ไม่ใช่จะถอนไม่ได้ฮองเฮาทรงรออีกสักหน่อยเถิดเพคะ หลังจากหม่อมฉันกลับไปแล้ว จะหลอมยาถอนพิษให้ถึงตอนนั้นหม่อมฉันจะนำยาถอนพิษมาให้ด้วยตนเอง เพื่อถอนพิษให้ฮองเฮา”

       เมื่อฮองเฮาได้ยินว่าพิษในร่างตนสามารถถอนได้ก็แย้มยิ้มงดงามทันที “เช่นนั้นลำบากพระชายาแล้ว”

       เยว่เฟิงเกอส่งยิ้มให้ฮองเฮาจากนั้นกล่าวต่อ “เพียงแต่เรื่องนี้ ขอให้ฮองเฮาและองค์ชายสามปิดเป็นความลับด้วยอย่าได้แพร่งพรายเรื่องที่ฮองเฮาถูกพิษนี้ออกไปเด็ดขาด มิฉะนั้น หากคนที่วางยาพิษรู้เข้าเขาอาจจะวางยาพิษบนร่างฮองเฮาอีกครั้ง ซึ่งครั้งหน้าอาจจะเป็นพิษชนิดอื่นก็ได้”

       ม่อเสวียนเช่อและฮองเฮามีสีหน้าไม่น่ามองทันที

       แต่เพียงเพื่อความปลอดภัยของฮองเฮาพวกเขาก็ได้แต่เลือกกลืนเรื่องนี้ลงท้องไป ไม่มีใครพูดออกมา

       ก่อนเยว่เฟิงเกอจะจากไปยังได้บอกฮองเฮาว่า กำยานในห้องของพระนางควรจะเปลี่ยนเสียใหม่ เปลี่ยนเป็นกลิ่นดอกไป่เหอ[1]

       ที่จริงแล้วมีอีกเรื่องที่เยว่เฟิงเกอไม่ได้บอกก็คือกลิ่นกำยานที่ฮองเฮาจุดอยู่ในตำหนักนี้คือพิษที่ออกฤทธิ์ช้าอีกชนิดหนึ่ง

       พิษที่ออกฤทธิ์ช้านี้เป็นตัวเร่งให้พิษไฟหนาวออกฤทธิ์เร็วขึ้นทำให้เพียงฮองเฮาสูดดมเข้าไปเล็กน้อยก็ง่ายที่จะล้มป่วย

       ขอแค่เปลี่ยนกำยานชนิดนี้ออกไปร่างกายของฮองเฮาก็จะไม่อ่อนแอเช่นนี้อีก

————————————————————————————————

เชิงอรรถ

[1] ดอกไป่เหอ（百合花）ดอกลิลลี่