ตอนที่สี่สิบสอง Battle of the Heart
“เจ้าชายจะฝังร่างตลอดกาลในป่ามายาแห่งนี้”
ดาร์กคานาเอะยังลอยอยู่กลางอากาศขณะที่กล่าวด้วยเสียงราวกับร้องเพลง
มันไม่ใช่คำขู่แต่มันคือการแสดงอาการดีใจตามที่เธอกล่าวออกมาจริงๆ
The hound of maya forest
หมาป่าแห่งป่ามายา สุนัขเฝ้ายามที่ซื่อสัตย์
ได้ขยายร่างใหญ่ราวกับรถบรรทุกและเข้ามาทางผม
Charm
หากนี่เป็นเกมส์คงเรียกว่าผมกดการ”เจรจา”แบบกระหน่ำ
ดวงตาสีแดงของหมาป่ากลายเป็นดวงตาสีน้ำเงินสักพักและถอยออกไป
ก่อนที่ดาร์กคานาเอะที่อยู่ข้างบนจะทำสีหน้าโมโหอีกครั้ง
“เจ้าชายผู้หลอกลวงยังคงใช้เสน่ห์ของเขากับทุกคนแบบเดิมใครเล่าจะรู้ การโกหกของเขาที่ผ่านมานับพันปี ต้องถึงเวลาชดใช้?”
ผมต้องขอชมเชยว่าคานาเอะท่าทางจะเป็นคนเจ้าบทเจ้ากลอนดีจริงๆ
Charm
ผมยังส่งคาถาเสน่ห์ ไปต่อต้านดาร์กคานาเอะที่ส่งหมาป่าแห่งป่ามายามาเล่นงานผม
หากถามว่าทำไมผมถึงไม่ชกเธอน่ะหรือ?
ก็เพราะว่าเธออาจจะเปลี่ยนเป้าหมายการชกเป็นคานาเอะหรือตัวผมเองได้อย่างไรล่ะครับ
ที่ผมบอกว่าเธอโกงในช่วง Late Game หรือโกงตอนที่เป็นศัตรูแต่กระจอกตอนที่เป็นพวกเดียวกันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ
แน่นอนแบบเดียวกับเกมส์ต่อสู้ประเภทนี้ตอนที่คนเป็นศัตรูของเรา เขาจะก่งมากแต่พอมาเป็นพวกเดียวกันแล้วจะกระจอกลงและไม่ใช้ความสามารถที่เคยมีมาในตอนที่ใช้สู้กับเราอีกเลย
ผมเรียกมันว่า”การเนิร์ฟของการเป็นพวกเดียวกัน”
หรือความสามารถโกงๆแบบนั้น จะอนุญาตให้ใช้ได้แต่ในฉากคัตซีนหรือเนื้อเรื่องบังคับเท่านั้น
ไม่สามารถใช้ในฉากการต่อสู้ปรกติได้ด้วยเหตุผลบางประการ
“เจ้าชายต้องทรมานดั่งตกนรกไม่สามารถไปอยู่กับหญิงอื่นที่นอกป่ามายาได้อีกต่อไปแล้ว”
“ผมไม่มีหญิงอื่นอยู่แล้วนะ”
ผมพึมพำคนเดียว แต่ท่าทางเธอจะได้ยินเลยบินค้างอยู่บนอากาศ
แม้แต่คานาเอะในชุดสาวใช้ที่เกาะแขนผมอยู่ก็ทำหน้าตกใจ
“อย่ามาโกหกคนโกหกต้องกลืนเข็มพันเล่ม”
ป่ามายารอบข้างกลายเป็นหนามแหลมนับไม่ถ้วนและพุ่งมาทางผม