ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

        ความสุขเมื่อผ่านมาแล้วก็ย่อมต้องผ่านพัดไป เช่นเดียวกับความสุขที่ซูเจินเพิ่งได้รับมาเมื่อวาน เสียงอึกทึกเกิดขึ้นในตอนเช้าทำให้ซูเจินต้องฝืนตัวลุกออกจากเตียงนอนเพื่อเดินออกไปดูสถานการณ์ข้างนอก ในระหว่างทางที่กำลังเดินออกไปนางก็ได้พบกับสนมลีพอดี

      "เจ้าก็ได้ยินเสียงนั้นเหมือนกันใช่ไหม?"

      "ใช่ เสียงดังมากมันเกิดอะไรขึ้นหรอ?"

      "ข้าก็ไม่แน่ใจ เรารีบออกไปดูกันเถอะ!" ซูเจินและสนมลีรีบออกมาดูเหตุการณ์ที่ทำให้เสียงดัง ครั้นเมื่อมาถึงจุดเกิดเสียงพวกนางทั้งสองก็ต้องตกใจ เมื่อจู่ๆอาเฟยก็ได้ใช้ไม้ไล่ตีนัมมีพร้อมกับวิ่งไล่เพื่อที่จะเอาเชือกมัดตัวเขาไว้ ซูเจินเห็นเช่นนั้นก็ไม่รอรี..รีบวิ่งเข้าไปขวางทันที ทำให้ปลายเชือกสบัดไปโดนใบหน้าของนางจนเลือดออก อาเฟยรีบยั้งมือพร้อมกับนั่งคุกเข่ากล่าวคำขอโทษทันที

      "ขอทรงอภัยให้ข้าด้วยพระชายา ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจพะยะค่ะ"

      "นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมจะต้องมาจับคนของข้าด้วย!"

      "เท่าที่ข้ารู้มา ชายผู้นี้คือนักโทษที่แหกคุกออกมาและข้าจำเป็นที่จะต้องจับเขากลับไปขังไว้ที่เดิม"

      "ใช่..แต่ก่อนเขาคือนักโทษ แต่ตอนนี้เขาเป็นคนของข้า ใครหน้าไหนก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้!!"

       "รวมถึงข้าด้วยงั้นรึ?" เสียงสุขุมนุ่มลึกดังเล็ดลอดออกมาจากอีกฝั่งของตัวบ้าน ร่างสูงใหญ่เดินออกมาปรากฏสู่สายตาของทุกคน ซูเจินเบิกตาโพลงเพราะนางคุ้นหน้าของชายผู้นั้นดี

       "อี้เฉียน!" ทุกอย่างเงียบสงัดไม่มีแม้แต่เสียงลมพัดผ่าน ซูเจินมองหน้าชายหนุ่มที่เพิ่งปรากฏตัวต่อหน้าเขา แววตาที่ปนน้ำตาเล็กน้อยมันกำลังห่อหุ้มเบ้าและพร้อมที่จะไหลออกมา นางไม่เคยคิดว่าจะเจอใบหน้านี้อีกแล้ว…แต่แล้วความคิดนางก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อสิ่งที่นางเห็นไม่ใช่สิ่งที่น่าคิด

        "ถึงพวกข้าจะหน้าเหมือนกันมาก แต่พวกข้าก็มีจุดที่แตกต่างกันอยู่นะนี่ไงนิ้วก้อยข้างซ้ายของข้ามีไฝอยู่เม็ดนึง ส่วนของพี่รองมีไฝ 1 เม็ดอยู่ที่หลังมือซ้าย"

        "อี้เถียนหรอ"

        "ใช่..ข้าเอง หวังอี้เถียน!...ซูเจิน..เจ้าปล่อยเขาออกมามีโทษทำให้เจ้าต้องถูกปลดจากตำแหน่งพระชายา ถึงตอนนี้เจ้ายังจะปกป้องนักโทษและให้ที่ซ่อนแก่เขาอีกหรอ ไม่คิดหรือไงว่าถ้าจับนักโทษคนนี้ได้ เจ้าอาจจะได้กลับไปรับตำแหน่งพระชายาเช่นเดิม?"

      "ข้าไม่เคยคิดอยากจะกลับไป…"

      "จะ..จะ..จ่ะ..เจ้า…ว่าอะไรนะ!?"

    "ข้าบอกว่า ข้าไม่เคยคิดจะกลับไปที่นั่น ที่นั่นไม่มีใครต้องการข้าอีกแล้ว ข้าอยู่ที่นี่อยู่ในที่ของข้า แค่นี้ข้าก็มีความสุขแล้ว"

      "ซูเจิน…"

      "ฟังข้านะอี้เถียน ปล่อยเขาเถอะ ตอนนี้นัมมีเขาเป็นเพื่อนข้าแล้ว"

      "เพื่อนหรอ!!?"

      "ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านพี่ ตอนนี้นัมมีเขาไม่มีพิษมีภัยอะไรกับเรา แถมตอนนี้เขายังอาสาจะดูแลพวกเราอีกด้วยนะเจ้าคะ"

      "ใช่ เมื่อคืนเราเพิ่งจะสาบานเป็นพี่น้องกัน โดยการร่วมวงนั่งกินข้าวด้วยกัน"

       ".......………." บุรุษทำหน้างงเพราะเขาไม่รู้เลยว่าซูเจินคิดอะไรอยู่ ถึงผูกมิตรกับนักโทษมาเป็นเพื่อนกัน เเต่ด้วยความที่พูดอะไรไม่ได้มาก อี้เถียนจึงสั่งให้อาเฟยปล่อยตัวนัมมี ซูเจินรีบให้อาเหมยเข้ามาประคองตัวนัมมีไปทำแผลข้างในบ้าน ส่วนอี้เถียนนั้นขอเเยกตัวไปคุยกับสนมลีเป็นการส่วนตัว ซูเจินรู้สึกผิดอีกครั้งที่ทำให้นัมมีต้องเจ็บตัวเพราะนางอีกแล้ว ตรานี้นางจึงขอลงมือทำแผลให้นัมมีด้วยตัวของนางเอง

       "โอ๊ย เบาๆหน่อย..ข้าเจ็บ โอ้ย!! เอื้อ!!"

       "ทนเอาหน่อยนะ ตัวโตขนาดนี้ อดทนเป็นไหม ข้าเบามือที่สุดแล้วเนี่ย อาเหมย…ผ้าพันแผล! อยู่นิ่งๆ! จะเสร็จแล้วเนี้ย"

      "ข้าอดทนได้…แต่มันชั่งเจ็บเหลือเกิน…โอ๊ย!!"

      "เสร็จแล้วๆ!!ร้องเป็นเด็กไปได้ ในช่วงที่แผลยังไม่หายดีงั้นเจ้าก็พักผ่อนก่อนแล้วกันนะ ส่วนเรื่องที่เจ้าเคยทำ ข้าจะให้อาฉางกับอาเฟยสลับกันรับผิดชอบไปก่อน เจ้าจะได้พักผ่อน"

        "ขอบคุณที่เป็นห่วงข้า..ข้าน้อยสัญญาว่าจะรีบหายและรีบมาดูแลรับใช้ท่าน"

         "เอาน่ะ..พักผ่อนก่อนเถอะ..เดี๋ยวข้าจะไปดูข้าวต้มให้ ไม่แน่ใจว่าอร่อยทำข้าวต้มไปถึงไหนแล้ว" ซูเจินทำแผลให้นัมมีเสร็จ นางก็เดินออกมาจากห้อง ในระหว่างนั้นเองนางก็ได้เหลือบไปเห็นสนมลีกับอี้เถียนกำลังยืนคุยกันด้วยสีนะอันเคร่งเครียด มันชั่งดูมีพิรุจจนอยากจะเข้าไปฟังด้วยเสียจริงๆ ว่าแล้วซูเจินก็เดินปรี่เข้าไปโดยไม่ให้พวกเขาตั้งตัวเลย

        "เรื่องนี้เราจะต้องปิดไว้เป็นความลับ ห้ามบอกใครเด็ดขาด!"

       "เจ้าค่ะ"

      "ความลับอะไร บอกข้าได้ไหม?"

     "ซูเจิน!.." ทั้งสองคนอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจสุดขีด ด้วยความที่คิดว่าออกมาคุยกันไกลมากและไม่มีใครเห็นแล้ว เเต่ทว่าซูเจินก็ยังตามมาเจอจนได้

     "ก็ข้าน่ะสิ ตกใจอะไรกัน"

     "ไม่มีอะไรหรอก ท่านพี่แค่เรียกข้ามาถามเรื่องอาการป่วยน่ะ เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่หรอ?"

      "ก็มาได้สักพักแล้ว ว่าเเต่เจ้าเถอะ..จะกลับหรือค้างที่นี่?"

     "พรุ่งนี้ข้าไม่มีธุระอะไร นี่ก็มืดค่ำแล้ว"

     "อ่อ…กลับสินะ..ดี..ข้าจะได้ไม่ต้องเตรียมข้าวเผื่อ ป่ะสนมลี เข้าบ้านกันเถอะ"

     "ซูเจิน…ทำไมถึงพูดกับท่านพี่เช่นนั้น"

     "ข้าก็แค่ล้อเล่นน่ะ ค้างใช่ไหมล่ะ…ข้าเข้าใจๆ เจ้าคงไม่ได้เจอสนมลีมาพักใหญ่แล้ว คิดถึงสินะ!..งั้น..ข้าไม่รบกวนเวลาพวกเจ้าดีกว่า ไปละ.." ซูเจินยิ้มแห้งๆก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไป ทิ้งให้สนมลีกับอี้เถียนยืนโล่งใจกันอยู่พักใหญ่

     "เจ้าว่านางจะได้ยินสิ่งที่พวกเราคุยกันหรือไม่ สนมลี?"

     "ไม่หรอกเจ้าค่ะ เพราะถ้านางได้ยิน ตอนนี้คงโมโหใส่ท่านพี่แล้วล่ะเจ้าค่ะ ว่าเเต่ท่านพี่จะปล่อยให้เรื่องนี้มันจบลงยังไงเจ้าคะ?"

        "เจ้าหมายถึง…."

       "ใช่ เจ้าค่ะ…" ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความกังวล ก่อนที่อี้เถียนจะหันไปมองซูเจินที่กำลังเดินเข้าบ้านไปด้วยความไม่รู้สึกรู้สาอะไร เเน่นอนว่ายังมีเรื่องใหญ่ที่เขาจะต้องแก้ให้ตกและสะสางให้มัน