มันคงเป็เื่ปกติไปแล้วกระมังที่เขาสองพ่อลูกมักจะพูดคุยกันด้วยถ้อยคำสำนวนแบบนี้ แม้แต่ในยามที่จะแสดงความห่วงใยต่อกัน
“ก็ผม...ใจร้อนนี่ฮะ”
เกริกเกียรติเกือบหลุดคำพูดที่ว่า คิดถึงเรือนขวัญออกไป ดีที่ยั้งไว้ได้ทัน
“เมื่อไหร่ป๋าจะบอกกับผมตามตรงซะที ว่าเรือนขวัญเขาไปไหน”
ถามซ้ำตรงๆอย่างชักหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว
“ไปต่างประเทศ”
นั้นคือคำตอบที่ได้รับ
“ไปต่างประเทศ”
ชายหนุ่มทวนคำของบิดาหน้าตื่น และผู้เป็บิดาก็พยักหน้ารับแบบไม่ทุกข์ร้อน
“ไปทำไมฮะ”
เขารีบถามต่อ
“เป็ตัวแทนของบริษัทไปร่วมประชุมกับพันธมิตรทางการค้าของเราที่สิงคโปค์”
“อะไรกันฮะ เรือนขวัญพึ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน ทำไมป๋าไว้ใจให้ไปรับผิดชอบงานใหญ่ขนาดนั้น อายุก็น้อย ประสบการณ์ก็ยังน้อย”
บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงพูดออกไปเหมือนสบประมาทเธออย่างนั้น อาจเป็ไปได้ว่าเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่อยู่ในใจของตัวเองก็เป็ไปได้กระมัง
“เื่การจะให้ความไว้วางใจใครนั้น ฉันก็ไม่ใช่คนปัญญาอ่อนจนถึงกับดูใครไม่ออก และการที่ฉันให้เรือนขวัญไป ก็เพื่อที่จะให้แกได้มีประสบการณ์มากขึ้นไงล่ะเก็บไว้แต่กับที่แล้วเมื่อไหร่แกจึงจะเก่งขึ้นมา”
ผู้เป็พ่ออธิบาย
“อะไรกันฮะ บริษัทของเราไม่ใช่โรงเรียนสอนประสบการณ์ให้กับใครน่ะ”
ปากกับใจของเขายังไปกันคนละทิศละทาง ไม่ยอมตรงกันซักที
“ฉันก็ไม่ได้ให้ไปคนเดียวเสียหน่อย มีปองคุณไปด้วยทั้งคน”
เกริกเกียรติตาเหลือกเลยทีนี้ เมื่อได้ฟังคำพูดนั้นของผู้เป็บิดา เพราะปองคุณที่ว่าคือผู้จัดการฝ่ายการตลาดที่ยังหนุ่มและก็โสด
“อะไรกัน ทำไมป๋าถึงทำอย่างนั้นละครับ”
“รู้สึกแกจะพูดคำนี้บ่อยจังนะ อะไรกัน อะไรกัน ทำเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ทำไม ? ฉันทำอะไรผิดเหรอ แล้วมันมีอะไรที่เกี่ยวกับแกบ้างไม่ทราบ แกไม่เคยสนใจใยดีความเป็ไปในบริษัทนี้มาั้แ่ต้นแล้วนี่ ”
ผู้เป็บิดายอกย้อน ทำให้ชายหนุ่มหน้าชา เขาหลบตาแล้วหาทางออกให้กับตัวเองไปแบบข้างๆ คูๆ
“ผมเพียงแต่คิดว่าเอ่อ..เรือนขวัญเป็ผู้หญิงการไปอย่างนั้นอาจทำให้เธอเสียหายได้”
“ฉันก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรเสียหายตรงไหน”
ผู้เป็บิดายังทำท่าไม่รู้ไม่ชี้
“ก็นายปองคุณนั้นไงฮะ มันเป็ผู้ชาย”
เขาโพล่งออกมาขนได้ นายเกรียงไกรจึงถึงบางอ้อเมื่อเริ่มจับความรู้สึกบางอย่างของบุตรชายได้จากอาการของเขา แต่ก็หมั้นไส้ในความปากแข็งของเ้าตัวจึงอดที่จะแกล้งยั่วต่อไปเสียไม่ได้
“แต่เขาก็เป็สุภาพบุรุษ เป็คนดี น่าไว้ใจกว่าคนอย่างแกเป็ไหนๆ และถ้าจะพูดกันตามจริงแล้วคู่นี้ก็เหมาะสมกันดีนะ หนูเรือนขวัญก็เป็เด็กเรียบร้อย นายปองคุณก็ขยันขันแข็ง มีความรับผิดชอบสูงเอาการเอางาน”
เกริกเกียรติถึงกับตาร้อนผ่าวด้วยความอิจฉาเมื่อได้ฟังบิดาชื่นชมคนอื่นได้เป็คุ้งเป็แควอย่างนั้น และไม่อยากฟังคำพูดแสลงหูอีกจึงขยับตัวลุกขึ้น แต่ก็พึ่งนึกอะไรขึ้นมาได้
“เอ่อ..แล้วเขาจะกลับกันเมื่อไหร่ฮะ”
“ไม่รู้ ยังไม่มีกำหนด เพราะนอกจากประชุมแล้ว ก็ต้องอยู่สัมมนา หาตลาดเพิ่ม แล้วก็อาจจะอยู่เที่ยวต่ออีกสักระยะ”
2K
![เกมรักอันตรายเดิมพันหัวใจนายหน้าหวาน [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1601485484_87723858.webp)