ก็แค่ตาลุงธรรมดาๆ คนหนึ่งที่บังเอิญได้รับพรจากพระเจ้าแล้วถูกส่งไปยังต่างโลก

        ทุกท่านไม่ได้เจอกันนานนะครับ ชิโมะซึกิ ฮิอิโระ เองครับ

        ขอบคุณที่อ่าน ‘ก็แค่ตาลุงธรรมดาๆคนหนึ่งที่บังเอิญได้รับพรจากพระเจ้าแล้วถูกส่งไปยังต่างโลก เล่มที่ 5’ กันนะครับ

        เผลอแป๊บเดียว ‘ก็แค่ตาลุงธรรมดา’ ก็เข้าสู่เล่มที่ 5 แล้ว

        เล่มที่ 5 แล้วนะครับ เล่มที่ 5

        ไม่เคยคิดเคยฝันมาก่อนเลยว่าจะได้เขียนมาจนถึงเล่มนี้ ตกใจเลยครับ

        การที่ผลงานเดบิวต์มาถึงจุดนี้ได้เป็นเพราะได้รับการสนับสนุนจากทุกท่านนั่นแหละครับ

        สนุกกันหรือเปล่าครับ

        หากสนุกละก็ในฐานะผู้เขียนคงไม่มีอะไรน่ายินดีไปกว่านี้แล้วครับ

        เอาละ ตลอดปีเฮเซที่ 30สำหรับผมแล้วถือเป็นปีแห่งความวุ่นวายเลยละครับ

        ช่วงต้นปี น้องหมาอายุ 1 ขวบ (พุดเดิ้ลพันธุ์เล็กแสนน่ารักเพศเมีย)ที่บ้านผมจู่ๆ ก็เจ็บหนักที่เข่าตรงขาหลัง ผมเห็นแบบนั้นก็พลอยเจ็บปวดไปด้วย

        เมื่อเห็นทั้งผมและน้องหมาที่กำลังเจ็บปวด น้องหมาอีกตัวหนึ่ง(พุดเดิ้ลพันธุ์เล็กสง่างามเพศผู้) ก็ส่งเสียงเห่า

        ผมรีบพาไปโรงพยาบาลสัตว์ จากนั้นก็โดนคุณหมอที่ให้การรักษาดุว่า“กรุณาให้น้องหมาลดน้ำหนักด้วยนะครับ”

        ดูเหมือนว่าการให้กินขนมเยอะเกินไปเพราะเห็นว่าน่ารักเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยดีนัก

        ‘จะให้แต่ความรักเพียงอย่างเดียวไม่ได้’

        ผมได้เรียนรู้สิ่งสำคัญตั้งแต่ต้นปีเลยครับ

        ตอนนี้จึงลดปริมาณอาหารและขนมของน้องหมาและอยู่ในระหว่างให้เขาลดน้ำหนักเพื่อไม่ให้เข่ารับน้ำหนักมากเกินครับ

        อีกทั้งเพื่อไม่ให้แพ้น้องหมาปีนี้ผมเองก็จะตั้งใจลดน้ำหนักเช่นกันครับ

        เอาละ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ผมขอพูดถึงเนื้อหาในเล่มที่ 5เลยแล้วกันครับ

        ครั้งก่อนเป็นโจรสลัดครั้งนี้เอาเป็นบ่อน้ำพุร้อนดีกว่าด้วยเหตุผลที่สิ้นคิดแบบนั้นสถานที่ในครั้งนี้จึงเป็นบ่อน้ำพุร้อนบนภูเขาหิมะน่ะครับ

        ชีวิตจริงผมไม่ได้ไปบ่อน้ำพุร้อนมาหลายปีแล้ว แต่มาซากิและลิเลียคงเที่ยวบ่อน้ำพุร้อนสนุกแทนผมแล้วแน่นอนครับ

        พูดถึงหิมะ ปีนี้แม้แต่ที่โตเกียวก็หิมะหนาเลยนะครับ

        ผมเคยอาศัยที่โทโฮคุมาก่อนพอหิมะตกที่โตเกียวทีไรมันทำให้นึกถึงสมัยก่อนจนเผลอเล่นสนุกทุกทีครับ

        ถ้าจะพูดให้เห็นภาพคือ ผมปั้นตุ๊กตาหิมะในสวนสาธารณะคินชิกลางดึกนั่นเองครับ

        หากในปัจจุบัน ในอดีตหรือในอนาคตท่านใดพบเห็นตุ๊กตาหิมะที่สวนสาธารณะคินชิเป็นไปได้สูงว่าคนที่ปั้นตุ๊กตาหิมะตัวนั้นคือผมเองครับ เชิญเตะมันล้มได้เลยนะครับ

        โอ๊ะ เผลอออกนอกเรื่องซะแล้ว

        ในครั้งนี้เล่มที่ 5 ก็เป็นเรื่องราวที่ ‘แต่งขึ้นใหม่ทั้งหมด’ ครับ (※สำคัญสุดๆ)

        พอนึกย้อนไป ก่อนที่จะตีพิมพ์เล่มที่ 2ผมได้แจ้งความประสงค์กับคุณบรรณาธิการที่รับผิดชอบไปว่า“เล่มสองขอแต่งใหม่ได้ไหมครับ”และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่คุณบรรณาธิการยินดีตอบรับความประสงค์ของผม

        อุตส่าห์ยอมรับข้อเสนอของผมที่ไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอันผมขอก้มหัวให้คุณบรรณาธิการจริงๆ ครับ

        ต่อไปจะขอแสดงความขอบคุณอย่างที่ทำเป็นประจำนะครับ

        ผู้วาดภาพคุณโยชิทาเกะ

        ขอบคุณสำหรับภาพวาดที่สวยสุดๆ นะครับ

        การที่เขียนมาจนถึงเล่มที่ 5 ได้เพราะภาพวาดของคุณโยชิทาเกะเลยครับ

        เล่มต่อไปก็ขอรบกวนด้วยครับ

        ขอขอบพระคุณอย่างสูงต่อทุกๆ ท่านที่เกี่ยวข้องกับหนังสือเล่มนี้

        ถึงแฟนๆ ที่ให้ความกรุณาอ่านผลงานผ่านทางเว็บไซต์

        ขอบคุณสำหรับบุ๊กมาร์ก ความคิดเห็น และเสียงชื่นชมนะครับ

        ความคิดเห็นที่แปลกแต่น่าสนใจจากทุกท่านจะเป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้เขียนนะครับ

        ถึงท่านที่อยู่อีกฝากหนึ่งของหน้าหนังสือที่กรุณาอ่านจนจบ

        ขอบพระคุณมากครับ

        จากนี้ไปก็ขอความกรุณาติดตามกันต่อไปนะครับ