คัมภีร์ลับแห่งฉางอัน [แปลจบแล้ว]

“พลังอย่างนั้นรึ?”

ซูฉางอันพึมพำขึ้นในใจ พลังดึงดูดของเทียนจ้าวทำให้สติของเขาเริ่มหลุดลอยออกไป

“ถูกต้อง! พลัง! พลังที่ทำลายทุกอย่างได้แต่ก็สร้างทุกอย่างขึ้นใหม่ได้เช่นกัน”

เสียงนั้นแฝงไปด้วยมนต์สะกดบางอย่าง ที่ทำให้ผู้ฟังไม่อาจต้านทานได้

“เจ้าเป็นใคร?” สติกระแสสุดท้ายในหัวของซูฉางอันสั่งให้เขาถามเช่นนั้นออกไป

“เจ้าไม่รู้หรอกรึ?” เสียงนั้นถามกลับมา

วินาทีนั้น จู่ๆ ซูฉางอันรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว ดวงตาเริ่มพร่ามัวไปพร้อมกับสติที่เลือนรางลงทุกวินาทีกลับมาชัดเจนขึ้นอีกครั้ง พลันสิ่งที่เรียกว่าความหวาดผวาก็ระเบิดขึ้นในแววตา

“เจ้าเป็นเทพแท้อย่างนั้นรึ?” เขาถามขึ้นในใจ แต่ไม่ทันที่เสียงนั้นจะได้ตอบกลับมาเขาก็ส่ายหน้าขึ้นมาเสียก่อน

“ไม่! ไม่เอา!”เขาพูดขึ้นราวกับคนละเมอ

ทว่าเทียนจ้าวกลับไม่รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในร่างของซูฉางอันเขาเพียงคิดว่าซูฉางอันกลัวจนเสียสติไปแล้วเท่านั้น

และนั่นทำให้เขายกมุมปากขึ้นอย่างอำมหิต ดวงตาสีเลือดเริ่มสั่นเทาขึ้นด้วยความตื่นเต้นอันเป็นเหตุมาจากความสะใจที่มากจนเข้าขั้นวิปริต

“เจ้ามนุษย์เอ๋ย เจ้าควรรู้สึกเป็นเกียรติ ที่ได้พลีชีพเพื่อเทพแท้องค์สุดท้ายในโลก!” เขาบอกแบบนั้นก่อนพลังดึงดูดที่น่าสยดสยองจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

สติที่กระแสสุดท้ายที่เพิ่งกลับมาเริ่มเลือนรางลงอีกครั้ง

“ทำไมถึงไม่เอา?” เสียงในหัวของซูฉางอันดังขึ้นอีกครั้ง

“ดูสิ!”

“เพื่อนของเจ้า!”ซูฉางอันไม่ได้หันไปมอง แต่ภาพของมู่กุยอวิ๋นที่ดิ้นรนขัดขืนต่อพลังที่พันธนาการกลับปรากฏขึ้นในหัวอย่างชัดเจน

“คนที่ชอบเจ้า!”เมื่อสิ้นเสียงภาพของกู่เซี่ยนจวินที่ร้องไห้จนน้ำตานองหน้าก็ผุดขึ้นในสมองเช่นกัน

“คนที่เจ้าชอบ!”ภาพของชิงหลุนที่นอนหมดสภาพอยู่กลางซากปรักหักพังปรากฏขึ้นในเสี้ยววินาที

“แล้วไหนจะพวกเขา!”ภาพของทหารและชาวเมืองที่ถูกดูดกลืนเลือดเนื้อจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกปรากฏให้เห็นเป็นภาพต่อมา

“แล้วพวกเขาละ!”ภาพของชาวเมืองฉางอันที่หมอบอยู่บนพื้นดินด้วยความหวาดผวาปรากฏขึ้น

ภาพเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของซูฉางอันไม่รู้จบสมองของเขาเริ่มปั่นป่วนมากขึ้นทุกขณะจิต และเปลวเพลิงเริ่มลุกโชนขึ้นในแววตาเช่นกัน

“เพราะเจ้าไม่มีพลัง พวกเขาเลยต้องถูกรังแก ถูกทำร้ายและถูกสังหารลงเช่นนี้!”

“เพราะข้าอย่างนั้นรึ?” ซูฉางอันครางขึ้นเบาๆ

“ใช่ เป็นเพราะเจ้า”

“เจ้าไม่อยากแก้แค้นให้พวกเขาเลยรึ!”

เสียงนั้นพลันดังสนั่นในเสี้ยวนาที มันดังก้องอยู่ในหัวของซูฉางอันราวเป็นสายฟ้าที่ระเบิดขึ้นในสมอง

เสียงนั้นพุ่งกระแทกลงกลางใจของซูฉางอัน ราวเสียงไต่สวนจากสวรรค์ก็ไม่ปาน

“เจ้าไม่อยากแก้แค้นให้พวกเขาเลยรึ!”

...

เสียงนั้นดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า มันทำให้ซูฉางอันรู้สึกใจสั่นขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

เปลวเพลิงในดวงตาของเขาโหมรุนแรงมากขึ้นไม่หยุด

และในที่สุดเขาก็พูดออกไป

“อยากสิ!”

เสียงของเขาแผ่วเบาและอ่อนแรงเหลือเกิน

มันแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน

แต่เสียงนั้นกลับดังไปถึงหูของทุกคนในเมืองฉางอันได้อย่างน่าประหลาด

ราวเป็นการทำสัญญาอันแสนสูงส่งบางอย่าง ปานพิธีศักดิ์สิทธิ์ที่ต้องการให้สรรพสิ่งในโลกเป็นสักขีพยาน

ในที่สุด เปลวเพลิงก็ลุกโชนจนเต็มดวงตาคู่นั้น

ตาข้างขวาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับท้องนภายามราตรี ส่วนข้างซ้ายกลับสว่างไสวราวกับดวงทิวาแห่งทิวากาล

สรรพสิ่งในโลกทิ้งความเคารพและบูชาที่มีต่อเทียนจ้าวแล้วหันมาแสดงความเคารพ ยกย่อง และบูชาที่มากยิ่งกว่าสูงส่งยิ่งกว่าต่อซูฉางอันแทน

ทันใดนั้น พลังอำนาจในร่างของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล วินาทีนั้น ราวโลกทั้งใบกำลังกู่ร้องสรรเสริญต้อนรับการกลับมาของราชันผู้ยิ่งใหญ่เช่นนั้น

ความตื่นเต้นและบ้าคลั่งบนใบหน้าของเทียนจ้าวเลือนหายไปจนหมด แทนที่ด้วยความหวาดผวาในบันดล

“เพราะอะไร? เหตุใดโลหิตเทพแท้ถึงฟื้นกลับมาได้ถึงสองครั้งภายในระยะเวลาสั้นๆเช่นนี้?” ความหวาดผวาที่มีทำให้เสียงของเขาบิดเบือนไปจากเดิม เสียงที่เขาเปล่งออกมาทั้งแหลมและดัง ไม่ต่างจากเสียงร้องของเป็ดกำลังจะถูกเชือด

แต่ความหวาดผวาของเขาก็คงอยู่ได้เพียงไม่นานเพราะมือของใครบางคนถูกยื่นเข้ามาแล้ว

เป็นมือที่เล็กเหลือเกินเมื่อเทียบกับร่างขนาดมหึมาของเทียนจ้าว

มือนั้นไม่มีกรงเล็บที่เหี้ยมเกรียม และไม่มีเกล็ดที่น่าสยดสยอง

แต่เทียนจ้าวที่เคยแข็งแกร่งและทรงอำนาจจนไร้เทียมทาน กลับถูกมือนั้นบีบคอยกร่างขึ้นสูง ราวเป็นเพียงลูกไก่ตัวจ้อย ที่ตกอยู่ในกำมือของผู้อื่นเท่านั้น

จากนั้น แสงมากมายระเบิดออกจากดวงตาสีขาวและดำที่แลดูน่าพิศวงของซูฉางอัน

ดวงตาที่เคยใสสะอาด บัดนี้กลับไม่หลงเหลือความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้นเขามองไปยังเทียนจ้าวด้วยแววตาเย็นยะเยือก ดุจจอมราชันกำลังมองดูขุนนางของตน

ความหวาดผวาอันมหาศาลทำให้ใบหน้าสุดอัปลักษณ์ของเทียนจ้าวบิดเบี้ยวจนผิดรูปไปหมด

“นิก...” เสียงครางทุ้มต่ำดังออกมาจากปากของซูฉางอัน ทันใดนั้นท้องนภาที่ถูกเลือดข้นปกคลุมก็ราวจะมีบางอย่างก่อตัวขึ้น ฟึ่บ...สายลมกระโชกขึ้นอย่างรุนแรง มันพัดให้เส้นผมที่ถูกรวบเข้าด้วยกันของซูฉางอันหลุดลุ่ยและปลิวไปรวมกันด้านหลัง

“คลา...” เขาพ่นออกมาอีกพยางค์

ความหวาดผวาในดวงตาของเทียนจ้าว ค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นสิ้นหวัง

โซ่ตรึงที่มองไม่เห็นแต่มีอยู่จริงพากันหลั่งไหลเข้ามา แม้ร่างของเทียนจ้าวจะยังถูกบีบคอและยกให้ลอยขึ้นสูงอยู่แต่ดวงวิญญาณของเขา บัดนี้ถูกโซ่อันแสนหนักอึ้งพันธนาการเอาไว้เรียบร้อยซึ่งในตอนนี้ ดวงวิญญาณของเขากำลังคุกเข่าต่อหน้าซูฉางอันที่เป็นดั่งจอมราชันด้วยความหวาดกลัว...

“ลา...”

เมื่อสิ้นเสียง เทียนจ้าวก็ก้มหน้าลงอย่างไม่อาจควบคุม ดาบขนาดใหญ่ที่เปล่งประกายไปด้วยแสงอันแสนคมเฉียบปรากฏขึ้นกลางห้วงอากาศ

เทียนจ้าวรู้ดี เมื่อพยางค์สุดท้ายหลุดออกมาเมื่อใด ดาบนั้นจะเหวี่ยงลงมาทันที

เมื่อถึงตอนนั้น พลังแห่งเทพของเขาจะถูกทำลาย ดวงวิญญาณก็จะแตกสลายเช่นกัน

หากเป็นเช่นนั้น โลกใบนี้จะไม่มีร่องรอยของเขาหลงเหลืออยู่อีก เหมือนชีพเทียนจ้าวที่ถูกสังหารลงณ เขาโยวหยุนในตอนนั้น ซึ่งทันทีที่ตายร่องรอยที่ยืนยันว่าเขาเคยมีชีวิตอยู่ในโลกก็สิ้นสุดลงทันที

ทว่าจู่ๆ เขาก็ระเบิดความอาฆาตแค้นขึ้นในแววตา เขาพยายามเหล่ตามองชายหนุ่มผู้มีโลหิตเทพแฝงอยู่ในร่างเป็นครั้งสุดท้ายด้วยพลังทั้งหมดที่มี

เมื่อพยางค์สุดท้ายถูกเปล่งออกมา เวลาตายของเขาก็จะมาถึง แต่ในขณะเดียวกันร่างของเด็กหนุ่มคนนี้จะถูกเทพแท้ที่เขาไม่รู้ว่าเป็นใครยึดครองอย่างถาวรด้วยเช่นกัน

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ จู่ๆ หัวใจที่บิดเบี้ยวเพราะความวิปริตของเขาก็ปรากฏความสะใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“...” ซูฉางอันถูกบังคับให้อ้าปากขึ้นอีกครั้งพยางค์สุดท้ายในคาถาอันแสนเก่าแก่กำลังจะหลุดออกมาจากปากของเขาแล้ว

ทว่าจู่ๆ ก็มีเสียงกระบี่คำรามปะทุขึ้นมาเสียก่อน

เสียงนั้นดังสนั่นราวกับระฆังฟ้า นอกจากจะทรงพลังราวหงส์วิเศษมันยังแฝงไปด้วยเสียงคำรามแห่งมังกรอีกด้วย

คำพูดที่ติดอยู่ตรงปากของซูฉางอัน ถูกกลืนลงคอไปอีกครั้ง

ตึก!

มันเป็นเสียงของบูตหนังกระทบลงบนพื้นหินของสำนักเทียนหลาน

ร่างค่อมของใครผู้หนึ่งก้าวออกมาจากความมืดทีละก้าวอย่างเชื่องช้าตามจังหวะของเสียงที่ดังขึ้น

“...” ซูฉางอันอ้าปากขึ้นอีกครั้ง ด้วยหวังว่าจะเอ่ยพยางค์สุดท้ายออกไป

แต่จู่ๆ กลับมีแสงสีขาวประกายวาบผ่านหน้าไป พอรู้ตัวอีกทีร่างค่อมที่อยู่ไกลออกไป ก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเสียแล้ว

มือที่เต็มไปด้วยความชราภาพถูกยื่นมาแตะที่บ่าของซูฉางอันเบาๆ

“ไม่!”เสียงคำรามแห่งความเกรี้ยวโกรธระเบิดขึ้น

“พวกเจ้าขังข้าไปตลอดไม่ได้หรอก!” จากนั้นเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความโกรธของใครบางคนก็ดังมาจากทุกสารทิศ

ทว่าเจ้าของมือที่แก่ชรากลับเพียงวาดรอยยิ้มบางๆ ออกมา“แต่หากข้ายังมีชีวิตอยู่อีกวัน เจ้าจะไม่เห็นเดือนเห็นตะวันเพิ่มขึ้นอีกวันแน่นอน”

เมื่อสิ้นเสียง รังสีประหลาดในแววตาของซูฉางอันมลายไปในพริบตาร่างของเขาเริ่มโอนเอนไปมา ราวจะล้มลง ขณะที่ปรากฏการณ์ประหลาดรอบด้านพากันสลายไปราวถูกสายน้ำชำระไป

เจ้าของมือนั้นรับร่างที่กำลังจะหมดสติของซูฉางอันเอาไว้ และวางเขาลงบนพื้นดินเบาๆ

ในที่สุดเทียนจ้าวที่อยู่ไม่ไกลก็หลุดจากการพันธนาการของเทพแท้ เขาขยับร่างกายได้ตามใจนึกอีกครั้งแล้ว

ทว่าเขากลับไม่ได้คลายความกังวลลงแม้แต่น้อย

“เจ้าเป็นใคร?” เขามองไปยังชายชราที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยตรงหน้าก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“อวี้เหิง” เจ้าของเสียงตอบกลับไปเช่นนั้น