"พวกมันตามข้ามาถึงนี่จริงๆ..." เฟิงอี้พึมพำเสียงเบา ราวกับพูดกับตัวเอง หน้าซีดลงเล็กน้อยเมื่อตระหนักถึงความจริงอันน่าสะพรึงกลัว เขารีบดึงเสี่ยวหู่ให้หมอบต่ำลงยิ่งกว่าเดิมหลังแนวหินน้ำแข็งที่ใช้กำบังตัวอย่างแ่า เสียงปะทะและเสียงะโจากภายนอกวังและจากทางเดินด้านหน้าดูเหมือนจะดังใกล้เข้ามาและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จากทิศทางหนึ่ง แสดงว่าผู้บุกรุกกำลังฝ่าแนวป้องกันชั้นนอกเข้ามาด้านในได้สำเร็จแล้ว!
นี่คือสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เขาเคยเผชิญมา! เขาไม่เพียงต้องหลบหนีจากผู้คุมของวังเมฆาเยือกแข็งที่ทรงพลังและอาจจะ้าใช้ประโยชน์จากเขาหรือเสี่ยวหู่ แต่เขายังต้องระวังศัตรูเก่าจากอารามวิถีลืมเลือนที่ไม่รู้ว่าแข็งแกร่งขึ้นเพียงใดแล้ว และพวกมันก็ดูเหมือนจะรู้ถึงการมีอยู่ของเขาในสถานที่แห่งนี้แล้วด้วย! เขากลายเป็หนูติดจั่นที่ถูกไล่ต้อนจากทั้งสองด้าน! เป็เป้าหมายของทั้งสองฝ่าย!
"เมี้ยว!" เสี่ยวหู่ที่ซุกตัวอยู่ข้างๆ ส่งเสียงเตือนเบาๆ อีกครั้ง มันใช้จมูกเล็กๆ ดุนมือเฟิงอี้ให้มองไปยังทางเดินด้านหน้าอย่างระแวดระวัง
เฟิงอี้เพ่งสมาธิ มองตามทิศทางนั้นไป... เขาเห็นกลุ่มศิษย์ยามในชุดเกราะสีเงินเข้มของวังเมฆาเยือกแข็งประมาณสี่ห้าคนกำลังเคลื่อนพลอย่างรวดเร็วและเป็ระเบียบ มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เกิดเสียงปะทะอย่างหนักหน่วง แต่ที่น่าสนใจคือ พวกเขาไม่ได้วิ่งไปอย่างสะเปะสะปะด้วยความตื่นตระหนก แต่กลับจัดขบวนรบขนาดเล็ก (ค่ายกล?) อย่างเป็ระบบและพร้อมเพรียง แสดงถึงการฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยมและประสบการณ์ในการรับมือผู้บุกรุก
‘ทางนี้ไปต่อไม่ได้แน่... ต้องหาทางอ้อมไปทางอื่น... ทางที่พวกมันคาดไม่ถึง’ เฟิงอี้คิดอย่างรวดเร็ว เขารู้ว่าไม่อาจปะทะกับยามระดับนี้ได้ในสภาพปัจจุบัน ต่อให้พลังเต็มร้อยก็ยังยาก
เขาค่อยๆ เคลื่อนตัวพร้อมเสี่ยวหู่ ลัดเลาะไปตามเงามืดของเสาน้ำแข็งและซอกหลืบอีกครั้ง พยายามหาเส้นทางที่อ้อมและดูเหมือนจะปลอดคนมากที่สุด หวังจะหาทางไปยังเขตที่ห่างไกลจากจุดปะทะ หรืออาจจะหาทางย้อนกลับไปยังห้องลับใต้ดินที่เคยพบเจอโดยบังเอิญนั้น ซึ่งอาจจะเป็ที่หลบภัยที่ดีที่สุดในตอนนี้
แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะยังคงเล่นตลกกับเขาไม่เลิกรา!
ตูม! บึ้ม! เคร้ง!
เสียงปะทะที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า ดังขึ้นจาก ทางแยกด้านหน้า ไม่ไกลนัก! คราวนี้ใกล้มากจนเขาััได้ถึงแรงสั่นะเืของพื้นน้ำแข็งใต้เท้า! พร้อมกับเสียงคำรามด้วยความโกรธาของใครบางคน และเสียงะโสั่งการต่อสู้ที่ดังขึ้นอย่างชัดเจน!
เฟิงอี้รีบหลบเข้าหลังเสาน้ำแข็งขนาดใหญ่อีกครั้งทันที หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก! เขาััได้ถึงคลื่นพลังปราณ สองสาย ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงกำลังปะทะกันอย่างดุเดือดเืพล่านอยู่ใกล้ๆ นี้เอง! สายหนึ่งเย็นเยียบ หนักแน่น และบริสุทธิ์ เหมือนพลังปราณธาตุเหมันต์ของยามวังเมฆาเยือกแข็ง แต่ อีกสายหนึ่ง... กลับให้ความรู้สึกหยาบกระด้าง ดุดัน และคุ้นเคยอย่างน่าหวาดหวั่น! กลิ่นอายพลังปราณสีเหลืองขุ่นแบบเดียวกับที่เขาเคยััในอารามวิถีลืมเลือน!
เขาค่อยๆ กลั้นหายใจ ชะโงกหน้าออกไปมองจากหลังเสาอย่างระมัดระวังที่สุด...
ภาพที่เห็นทำให้เขาแทบหยุดหายใจ! ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง!
ณ ลานน้ำแข็งเล็กๆ ที่อยู่ตรงทางแยกด้านหน้า ศิษย์ยามวังเมฆาเยือกแข็งในชุดเกราะสีเงินวาววับสามคน กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดติดพันกับกลุ่มคนใน ชุดสีเทาเข้ม ที่ดูคุ้นตาอย่างยิ่ง ประมาณสี่คน!
ฝ่ายวังเมฆาเยือกแข็งใช้เพลงกระบี่น้ำแข็งและวิชาฝ่ามือเหมันต์ที่เน้นไอเย็นเป็หลัก ทุกการโจมตีแฝงไว้ด้วยความหนาวเหน็บที่แทรกซึมเข้ากระดูก สร้างเกล็ดน้ำแข็งระยิบระยับขึ้นในอากาศ หรือแช่แข็งพื้นบริเวณที่ปะทะกันจนเป็สีขาวโพลน พวกเขาร่วมมือกันอย่างเป็ระบบ มีระเบียบแบบแผน พลังกดดันแต่เยือกเย็นราวกับพายุหิมะ
ส่วนฝ่ายผู้บุกรุกในชุดสีเทาเข้มที่คุ้นตานั้น ใช้เพลงดาบและวิชาหมัดที่เน้นความรุนแรง ดุดัน และป่าเถื่อนเป็หลัก พลังปราณของพวกเขาส่วนใหญ่เป็สีเหลืองขุ่นหรือสีน้ำตาลเข้ม แม้จะดูด้อยกว่าในเชิงคุณสมบัติธาตุพลังงาน แต่ความเกรี้ยวกราด ประสบการณ์ต่อสู้อันโชกโชน และความไม่กลัวตาย ดูเหมือนจะเหนือกว่าเล็กน้อย!
เฟิงอี้จ้องมองการต่อสู้อันดุเดือดนั้นตาไม่กะพริบ ทั้งสองฝ่ายต่างแข็งแกร่ง! ระดับพลังของแต่ละคนอย่างน้อยต้องอยู่ในขั้นก่อแก่นปราณ หรืออาจจะมีบางคนที่อยู่ในระดับสัจจะแก่นแท้ขั้นต้นปะปนอยู่ด้วย! หากเขาเผลอเข้าไปในวงต่อสู้นี้แม้เพียงนิดเดียว คงถูกลูกหลงจากพลังปราณปะทะกันตายในพริบตาอย่างไม่ต้องสงสัย!
เขาต้องหาทางเลี่ยงไปทางอื่น... แต่แล้วสายตาของเขาก็พลันจับจ้องไปที่ ผู้นำ ของกลุ่มผู้บุกรุกชุดสีเทาเข้ม! ผู้ที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดที่สุด!
ชายผู้นั้นมีรูปร่างสูงใหญ่ บึกบึน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็เก่าๆ ดวงตาฉายแววดุดัน อำมหิต และกระหายเื เขากำลังใช้ ดาบเล่มใหญ่สีดำทมิฬ ที่ดูหนักอึ้ง ต้านทานการโจมตีประสานของยามวังเมฆาเยือกแข็งสองคนพร้อมกันอย่างไม่เสียเปรียบมากนัก! ทุกครั้งที่เขาตวัดดาบ จะเกิดเสียงลมหวีดหวิวและคลื่นพลังทำลายล้างที่รุนแรงสั่นะเืไปทั่ว!
เฟิงอี้เบิกตากว้างจนแทบถลน! หัวใจกระหน่ำรัวราวกับกลองศึก! ร่างกายเย็นวาบ! ใบหน้านั้น... ดาบเล่มนั้น... กลิ่นอายพลังปราณอันคุ้นเคยนั้น... เขาจำได้แม่นยำยิ่งกว่าชื่อของตัวเองเสียอีก!
หัวหน้าหน่วยตรวจการแห่งอารามวิถีลืมเลือน! คนที่เคยไล่ล่าเขา! คนที่เคยประกาศิตจับตายเขา! คนที่เขาเคยเผชิญหน้ากันที่กำแพงด้านหลังอารามก่อนจะหนีรอดมาได้อย่างหวุดหวิด!
ไม่ผิดแน่! เป็มันจริงๆ! พวกมันตามเขามาถึงวังเมฆาเยือกแข็งนี่จนได้!
ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับตกอยู่ในขุมนรกน้ำแข็งแล่นผ่านสันหลัง... อารามเก่าที่เขาเคยคิดว่าเป็เพียงสถานที่ที่ถูกทอดทิ้งและไร้ความสำคัญ บัดนี้กลายเป็อดีตอันดำมืดที่ไล่ล่าตามติดเขามาไม่หยุดหย่อน ที่นั่น... ไม่มีที่ให้เขากลับไปอีกแล้วอย่างแท้จริง และตอนนี้ เขาก็ติดอยู่ตรงกลางระหว่างศัตรูเก่าที่้าชีวิตเขากับผู้คุมใหม่ที่ไม่อาจไว้วางใจได้และอาจจะ้าบางสิ่งจากเขาหรือเสี่ยวหู่! ‘นี่มัน... หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ!’
เขาก้มลงมองเสี่ยวหู่ที่ซุกตัวสั่นเทาเล็กน้อยอยู่ข้างๆ อย่างเงียบเชียบ เ้าแมวขาวเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา ดวงตาสีฟ้าใสคู่นั้นสะท้อนความกังวลและความหวาดหวั่น แต่ก็ยังคงมีความไว้วางใจในตัวเขาอย่างเต็มเปี่ยม
‘แล้วถ้า...’ ความคิดอันน่าหวาดหวั่นที่สุดแวบเข้ามาในหัว ‘ถ้าเสี่ยวหู่... ถ้าสายเืพิเศษของมัน... ตกไปอยู่ในมือของคนพวกนั้น... ไม่ว่าจะเป็คนจากอาราม หรือคนของวังน้ำแข็งนี่... จะเกิดอะไรขึ้นกับมัน?’ สัตว์เทพในตำนานที่สามารถทำลายผนึกและค่ายกลได้... ไม่ว่าใครได้ตัวมันไป ย่อมไม่ใช่เื่ดีสำหรับเสี่ยวหู่อย่างแน่นอน!
ความคิดนั้นทำให้เฟิงอี้กำหมัดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว! แววตาที่เคยสับสนและหวาดหวั่นเมื่อครู่ พลันเปลี่ยนเป็ ความเด็ดเดี่ยวอันเย็นเยียบ! เขาต้องหนี! ต้องพาเสี่ยวหู่ออกไปจากที่นี่ให้ได้! ไม่ว่าจะต้องเสี่ยงแค่ไหนก็ตาม! เขาจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายหรือใช้ประโยชน์จากเสี่ยวหู่เด็ดขาด!
*** จบตอนที่ 23 ***
855
