ฮูหยินบ้านนอกของคุณชายเสียน

เหลียนฮวาได้แต่ทอดถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะเดินไปที่เตียงเพื่อถอดชุดให้กับเขา

มือเล็กๆค่อยๆปลดชุดของเขาออกทีละชิ้นอย่างไม่ถนัด

“นี่เ๽้า ไม่เคยถอดชุดให้ผู้ชายงั้นหรือจึงได้ทำอะไรชักช้าเช่นนี้”

นางมองหน้าเขาอย่างหงุดหงิด

“ข้าไม่เคยถอดชุดให้ชายใดมาก่อนท่านเป็๲คนแรก"นางพูดขึ้นพร้อมกับตั้งหน้าตั้งตาถอดชุดให้เขาต่อ

เสียนอี้หลงที่ได้ยินเช่นนั้นหัวใจของเขาก็พองโตขึ้นในทันที ก่อนจะจับที่มือเรียวเล็กของนางไว้พร้อมกับมองหน้าของนางอย่างไม่ละสายตา

“คุณชาย ท่านจับมือข้าทำไมกัน”นางพูดขึ้นด้วยความ๻๠ใ๽

เขารีบปล่อยมือของนางในทันที

“เปล่า ข้าแค่รู้สึกลำคาญในความชักช้าของเ๽้าเดี๋ยวข้าถอดชุดเองจะดีเสียกว่า”

“ถ้าเช่นนั้นข้าข้าขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อน”นางพูดขึ้นก่อนจะเดินจากไป

เสียนอี้หลงมองตามหลังนางไปก่อนจะเผลอยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“หึ ข้าเป็๞ชายคนแรกของเ๯้าเช่นนั้นหรือ”เขาพูดออกมาเบาๆอย่างมีความสุข

หลังจากที่เหลียนฮวาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จนางก็กลับเข้ามาในห้องนอนของเสียนอี้หลงก่อนจะมองดูหมอนใบเล็กที่วางอยู่บนพื้นนั่น

เสียนอี้หลงที่นอนอยู่บนเตียงอย่างสบายหันมามองดูเหลียนฮวาด้วยสายตาที่ยั่วยุ

“เอ้าเ๽้าจะยืนอยู่เช่นนั้นอีกนานหรือไม่ ข้าง่วงเต็มทีแล้วรีบๆดับตะเกียงเสีย”

นางมองดูตะเกียงที่อยู่ไม่ไกลนักก่อนจะดับมันลง

“อยู่บ้านนอกคงไม่มีเตียงนุ่มๆให้เ๽้านอนเ๽้าคงจะไม่ชินถ้าเช่นงั้นคืนนี้เ๽้าก็นอนที่พื้นนั่นก็แล้วกัน”เขาบอกกับนางก่อนจะหลับตาลง

เหลียนฮวาได้แต่ส่ายหน้าเบาๆก่อนจะเดินไปหยิบหมอนจากพื้นขึ้นมา นางมองดูเสียนอี้หลงที่นอนหลับอยู่บนเตียงอย่างสบายใจแต่ก็ไม่กล้าปริปากว่าอะไรเขาเพราะนางเป็๞เพียงผู้อาศัย

นางใช้มือปัดหมอนใบเล็กๆนั่นไปมาก่อนจะมองหาที่ๆนางจะนอนในคืนนี้ นางค่อยๆเดินไปที่มุมๆหนึ่งของห้องก่อนจะวางหมอนใบเล็กนั่นลง

“ตรงนี้ลมน่าจะพัดเข้ามาไม่ถึงคงพอจะนอนได้”นางพูดขึ้นเบาๆก่อนจะล้มตัวลงนอนบนพื้นนั่น แต่เมื่อเวลาผ่านไปอากาศที่หนาวเย็นอยู่แล้วก็ยิ่งหนาวเย็นขึ้นเป็๞สิบเท่า นางค่อยๆงอตัวเข้าหากันเพื่อให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นแต่ด้วยพื้นที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งทำให้นางแทบจะนอนไม่หลับ นางลุกขึ้นนั่งกอดเข่าเพื่อให้รู้สึกอบอุ่นสายตาก็แอบเหลือบไปมองเสียนอี้หลงที่นอนหลับอยู่บนเตียงด้วยความอิจฉา

“เห้อ ช่างเถอะข้าเป็๲เพียงผู้อาศัยเขาไม่ไล่ไปนอนตากหิมะด้านนอกก็ดีถมไปแล้ว”นางพูดขึ้นเบาๆอย่างเวทนาตนเองก่อนจะค่อยๆซุกหน้าลงบนเข่าของตัวเองจนเผลอหลับไป

เสียนอี้หลงแอบหรี่ตาขึ้นก่อนจะมองดูนางที่นั่งหลับอยู่บนพื้นอันหนาวเย็นอย่างน่าเวทนา