กำเนิดธิดาสวรรค์ผู้เหี้ยมโหด(Devil in the Goddess)

หน่วยทหารขององค์ชายไท่เซวียนกำลังเร่งฝีเท้ามุ่งหน้ากลับสู่ค่ายหลวงเอเลนตามพระบัญชา บรรยากาศเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการศึกที่เพิ่งผ่านพ้น แต่ในใจของไท่เซวียนกลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ‘เหตุใดท่านพี่คิมทันจงใจส่งข้ากลับมาเช่นนี้?’

ยังไม่ทันจะถึงประตูค่ายหลวง! สัญชาตญาณอันตรายก็ร้องเตือน!

!!ฆ่าาาาาา!!สังหารพวกเอเลน!!!!

"องค์ชาย! ศัตรูซุ่มโจมตีพ่ะย่ะค่ะ!" หม่าเฉาตะโกนลั่น เสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความตื่นตัว พร้อมกับชักดาบออกมาเตรียมพร้อมในทันที

พลัน! เงาร่างของทหารนับสิบพุ่งออกมาจากพงไพรข้างทาง! พวกมันคือทหารจากเมืองไกอา นำโดยองค์ชายร่างกำยำผู้หนึ่ง ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม ดวงตาแดงก่ำราวกับอสูรกระหายเลือด

"ฮ่าๆๆ! ในที่สุดก็เจอตัว! เจ้าองค์ชายเอเลน! พวกข้าได้รับข่าวมาว่าค่ายของพวกเจ้าเปิดโล่งไร้การป้องกัน! วันนี้แหละจะเป็นวันตายของเจ้า!" องค์ชายแห่งเมืองไกอาคำรามลั่น ก่อนจะตวัดดาบใหญ่ในมือเป็นสัญญาณให้เหล่าทหารของตนเข้าโจมตี

ไท่เซวียนมิได้ตื่นตระหนก เขาตวาดสั่งทหารของตนทันที "ทุกคน! ตั้งกระบวนทัพรับศึก! เตรียมรับมือ!" สิ้นเสียง เหล่าทหารเอเลนแม้จะมีจำนวนน้อยกว่า แต่ก็รีบตั้งแนวป้องกันอย่างรวดเร็ว ประกายดาบและหอกปะทะกันอย่างดุเดือด!

"พวกเอเลนมันกระจอก! ฆ่าพวกมันให้หมด!" ทหารไกอานายหนึ่งตะโกนอย่างคึกคะนอง มันฟาดดาบเข้าใส่ทหารเอเลนอย่างบ้าคลั่ง

"อย่ามาดูถูกกันนะเว้ย!" ทหารเอเลนตอบโต้ด้วยการแทงหอกสวนกลับไปอย่างรวดเร็ว!

การปะทะในช่วงแรกเป็นไปอย่างชุลมุน! ทหารไกอาแม้จะมีจำนวนมากกว่า แต่ทหารเอเลนก็สู้สุดชีวิต ปกป้ององค์ชายของตนอย่างสุดกำลัง!

ไท่เซวียนเห็นว่าสถานการณ์เริ่มคับขัน เขาจึงปลดปล่อยพลัง "กายามังกร!" เกล็ดสีทองอ่อนๆ ปรากฏขึ้นตามร่างกาย แรงปะทะของเขากระแทกเข้าใส่กลุ่มทหารไกอาที่กำลังจะบุกเข้ามา ทำให้พวกมันชะงักงันไปชั่วขณะ เปิดโอกาสให้ทหารเอเลนตอบโต้กลับไปได้บ้าง!

องค์ชายแห่งเมืองไกอาเมื่อเห็นว่าจังหวะการเปิดฉากโจมตีที่ได้เปรียบกำลังจะถูกช่วงชิงไป ก็คำรามอย่างเดือดดาล

 "บังอาจนัก! ตายซะเถอะ!" มันปลดปล่อยพลัง "กายาราชสีห์!" ร่างของมันขยายใหญ่ขึ้น กล้ามเนื้อปูดโปนราวกับราชสีห์ที่กำลังคลั่ง! ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ไท่เซวียนทันที! "เพลงดาบไกอา! ราชสีห์ขย้ำเหยื่อ!" ดาบใหญ่ในมือฟาดฟันเป็นทางยาว หมายจะบดขยี้ไท่เซวียนให้แหลกคามือ!

การปะทะเป็นไปอย่างดุเดือด! ไท่เซวียนต้องรับมือกับองค์ชายผู้บ้าคลั่ง พร้อมกับคอยสั่งการและป้องกันเหล่าทหารของตนเองที่ถูกรุมล้อมไปด้วย เขาใช้เพลงดาบ อย่างคล่องแคล่ว สกัดกั้นและทำลายจังหวะการโจมตีของศัตรู สังหารทหารไกอาไปได้หลายนาย แต่ด้วยจำนวนที่มากกว่าและพลังที่เหนือกว่าของพวกมัน ทำให้สถานการณ์เริ่มตึงมือ

องค์ชายแห่งเมืองไกอาเมื่อเห็นว่ายังมิอาจเผด็จศึกไท่เซวียนได้โดยง่าย ก็ใช้ทักษะอัญเชิญอีกครั้ง! "จงออกมา! ราชสีห์คลั่ง!" วงเวทย์ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น พร้อมกับการปรากฏกายของราชสีห์อสูรตาสีเลือดตัวมหึมา! มันคำรามก้อง ก่อนจะกระโจนเข้าใส่ไท่เซวียน!

‘หึ! พวกใช้วิชาอัญเชิญรึ! ข้าเจอมาจนเบื่อแล้ว!’ ไท่เซวียนแสยะยิ้มในใจ เขาหลบหลีกกรงเล็บของราชสีห์อสูรได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะใช้เพลงดาบ “อาญาตัดศูนย์” เข้าต่อกร! 

วรรคที่สาม ตัดวงโคจรพลัง! กระบี่ของเขาสร้างม่านพลังบางเบาแต่เฉียบคม เข้าตัดผ่านพลังงานที่หล่อเลี้ยงร่างอัญเชิญของราชสีห์! 

วรรคที่สี่ พันธนาการเงาตามติด! เขาเคลื่อนร่างเข้าประชิดราชสีห์อสูรอย่างรวดเร็ว!

ฉัวะ!

 คมกระบี่แทงทะลวงเข้าที่หัวใจของราชสีห์อสูร! มันร้องโหยหวนก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสง! แม้จะถูกรุมจากทั้งองค์ชายบารันและทหารที่เหลือ แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดต่อสู้ได้อย่างไม่น่าเชื่อ สุดท้ายเขาก็สามารถหาจังหวะใช้ 

วรรคที่ห้า หยุดยั้งเจตจำนง! จิตสังหารแผ่พุ่งเข้ากดดันบารันจนมันชะงักงัน ก่อนที่คมกระบี่จะตัดผ่านเกราะกายาราชสีห์ สร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้แก่องค์ชายไกอา!

"อ๊ากกก! เจ้าเด็กเหลือขอ!" มันคำรามอย่างเจ็บปวด มันรู้ตัวว่าพลาดท่าเสียแล้ว!

ไท่เซวียนไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย เขารีบตามเข้าไปซ้ำเติม หมายจะเผด็จศึกองค์ชายไกอา! ก่อนจะหันไปตวัดกระบี่สังหารทหารไกอาที่เหลือรอดอย่างรวดเร็ว! เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบสงบ!

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้หยุดพักหายใจ! ทหารจากอีกสองเมืองก็ปรากฏตัวขึ้น! พวกมันคือทหารจากเมืองปารูและเมืองเรมิ! นำโดยองค์ชายและองค์หญิงของแต่ละเมือง!

"ฮ่าๆๆ ดูเหมือนพวกเราจะมาทันเวลาพอดีสินะ" องค์ชายแห่งเมืองปารูผู้มีท่าทีสุขุมเยือกเย็นเอ่ยขึ้น เขามองไปยังไท่เซวียนที่กำลังบาดเจ็บและอ่อนล้าด้วยแววตาประเมิน "รอให้พวกเสือมันกัดกันเองจนบาดเจ็บ แล้วค่อยเข้าจัดการ...ช่างเป็นแผนที่แยบยลเสียจริง" เขากล่าวพลางชายตามองไปยังองค์หญิงแห่งเมืองเรมิผู้มีดวงตาลึกลับน่าค้นหา ซึ่งก็พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย

เหล่าทหารเอเลนที่เหลือรอดอยู่ไม่มากนักต่างหน้าซีดเผือด! ‘ศัตรูมาเพิ่มอีกแล้วรึ! คราวนี้พวกเราต้องตายกันหมดแน่!’

‘แย่ละ! พวกมันรอจังหวะนี้อยู่นี่เอง!’ ไท่เซวียนสบถในใจ เขารู้ดีว่าสถานการณ์กำลังเลวร้ายถึงขีดสุด! เขาตะโกนสั่งทหารที่เหลืออยู่ไม่มากของตน 

"หลบมาอยู่หลังข้า!..พวกเจ้ามาอยู่หลังข้าเดี๋ยวนี้!”

หม่าเฉาและทหารเอเลนที่เหลือ แม้จะสับสน แต่เมื่อเห็นความเด็ดเดี่ยวและพลังอันน่าทึ่งขององค์ชายที่เพิ่งช่วยชีวิตพวกเขาไว้ ก็รีบเคลื่อนตัวไปอยู่เบื้องหลังพระองค์ทันที! ความเชื่อมั่นในตัวผู้นำคนใหม่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของพวกเขา!

การปะทะระหว่างเขากับเหล่าผู้นำทั้งสามเมือง (องค์ชายแห่งไกอาที่บาดเจ็บ องค์ชายแห่งปารู และองค์หญิงแห่งเรมิ) จะเป็นเกราะกำบังไม่ให้หน่วยของเขาถูกรุมล้อมได้ง่าย แต่แน่นอนว่ามันจะสร้างแรงกดดันมหาศาลให้แก่เขาแต่เพียงผู้เดียว!

“จัดการมันซะ! อย่าให้มันรอดไปได้!” องค์ชายแห่งเมืองไกอาที่ยังคงเดือดดาลจากการพ่ายแพ้เมื่อครู่ ตะโกนสั่งทหารของตนให้เข้ารุมไท่เซวียนพร้อมกับเหล่าทหารจากอีกสองเมือง!

องค์หญิงแห่งเมืองเรมิ แสยะยิ้มอย่างเย็นชา นางปลดปล่อยพลัง “กายาหงส์!” ปีกสีม่วงคู่สง่างามสยายออกมาจากแผ่นหลังของนาง “หงส์สยายปีก!” คลื่นพลังงานสีม่วงรูปหงส์พุ่งเข้าโจมตีไท่เซวียนจากเบื้องซ้าย! พร้อมกับตวัดกระบี่ในมือด้วย "เพลงดาบเรมิ" อันอ่อนช้อยแต่แฝงความเฉียบคม! "เจ้าเด็กเอเลน! มาดูซิว่าเจ้าจะรับมือเพลงดาบของข้าได้สักกี่กระบวนท่า!"

ส่วนองค์ชายวายุแห่งเมืองปารู ผู้มีผมสีฟ้าครามดุจมหาสมุทร ก็ปลดปล่อยพลัง “กายามังกร!” เกล็ดสีครามปรากฏขึ้นตามแขนขาของเขา 

“ยังไม่จบแค่นี้ ทักษะเวทย์ มังกรคำราม!” เสียงคำรามอันทรงพลังของเขาสั่นสะเทือนอากาศรอบข้าง ทำให้ไท่เซวียนเสียหลักไปเล็กน้อย! ก่อนที่เขาจะตวัดดาบยาวในมือด้วย "เพลงดาบปารู" อันหนักหน่วง เข้าโจมตีจากเบื้องขวา! "เจ้าหนู! เตรียมตัวตายได้แล้ว!"

การต่อสู้สามรุมหนึ่งเป็นไปอย่างยากลำบาก! ไท่เซวียนต้องรับมือกับการโจมตีประสานจากทั้งสองทิศทาง! พวกเขาพยายามจะประสานงานกันเพื่อบดขยี้เขา 

แต่ไท่เซวียนก็อาศัยความพลิกแพลงของเพลงดาบ “อาญาตัดศูนย์” ทำลายจังหวะการโจมตีของพวกเขาทีละน้อย! มีทั้งการตั้งรับ การปัดป้อง และการหาจังหวะสวนกลับอย่างดุเดือด! แต่ทุกครั้งที่เขาเริ่มจะได้เปรียบ ก็จะถูกเสียง “มังกรคำราม” ขององค์ชายวายุขัดจังหวะจนเสียหลัก!

การต่อสู้เป็นไปอย่างสูสี ในขณะที่ทหารศัตรูค่อยๆอ้อมมาล้อมพวกเขา

‘บัดซบ! หากเป็นเช่นนี้ต่อไป มีหวังหน่วยของข้าได้ตายกันหมดแน่!’ ไท่เซวียนเห็นทหารของตนเริ่มล้มตายจากการถูกทหารศัตรูที่เหลือรุมโจมตี เขากัดฟันแน่น! ตัดสินใจใช้ไพ่ตายที่เพิ่งได้รับมา!

"ทักษะเวทย์! วิญญาณมังกร!!!"

สิ้นเสียงประกาศิต! วงแหวนรอยสักที่สองบนแผ่นหลังของไท่เซวียนพลันส่องแสงสีทองเจิดจ้าบาดตา! มวลอากาศรอบกายของเขาหมุนวนอย่างรุนแรง! ปรากฏเป็นเงาร่างของพญามังกรสีทองอร่ามขนาดมหึมาซ้อนทับอยู่เบื้องหลัง! ดวงตาของมันส่องประกายสีทองลึกล้ำดุจดวงดารา! กลิ่นอายโบราณอันศักดิ์สิทธิ์และทรงพลังแผ่กระจายออกไปทั่วอาณาบริเวณ! กดดันจนเหล่าศัตรูถึงกับหายใจติดขัด!

พลัน! จิตใจของไท่เซวียนก็สงบนิ่งลงอย่างน่าประหลาด! ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดจากบาดแผลก่อนหน้านี้ราวกับจะเลือนหายไปชั่วขณะ! เขาสามารถอ่านการเคลื่อนไหวของพวกมันได้อย่างชัดเจน! ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างกำลังเคลื่อนไหวช้าลง! 

เพลงดาบ “อาญาตัดศูนย์” ที่เขาเคยใช้ออกไปอย่างยากลำบาก บัดนี้กลับไหลลื่นออกมาจากปลายกระบี่ราวกับการวาดพู่กันอย่างเป็นธรรมชาติ!

พวกมันต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง! "พลัง...พลังอะไรกันนี่!?" องค์หญิงผู้นั้นอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ! พวกเขาไม่เคยรับมือกับทักษะประหลาดและเพลงดาบอันพิสดารเช่นนี้มาก่อน! ทุกกระบวนท่าที่พวกเขาสาดซัดเข้าใส่ไท่เซวียน กลับถูกปัดป้องและทำลายลงได้อย่างง่ายดาย!

"เป็นไปไม่ได้! เพลงดาบของข้า!" องค์ชายแห่งปารูร้องเสียงหลง เมื่อเพลงดาบปารูอันภาคภูมิใจของเขาถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย! ก่อนที่เขาจะทันได้รู้ตัว! คมกระบี่ก็ตัดผ่านลำคอของเขาไปแล้ว! เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองตายไปตอนไหน! ส่วนองค์หญิงซิลเวียก็งุนงงว่าตนเองถูกแทงเข้าที่หัวใจตั้งแต่เมื่อใด! "เจ้า...เจ้ามันปีศาจ..." นั่นคือคำพูดสุดท้ายของนาง!

หากเหล่าราชันย์ในแหวนธรรมรงค์สวรรค์ได้มาเห็นภาพนี้ พวกเขาจะต้องตกตะลึงเป็นแน่! เพราะเพลงดาบ "อาญาตัดศูนย์" ที่ไท่เซวียนใช้ออกมาในยามนี้ มันมิได้แตกต่างจากที่พวกเขาใช้เองเลยแม้แต่น้อย! ราวกับเพลงดาบนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ!

เหล่าทหารที่กำลังปิดล้อมหน่วยของไท่เซวียนอยู่ ต่างพากันเสียขวัญและหวาดผวาเมื่อเห็นผู้นำของตนถูกสังหารลงอย่างง่ายดาย! ผิดกับหม่าเฉาและทหารเอเลนที่เหลือ! พวกเขามององค์ชายไท่เซวียนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอีกครั้ง! จากคนที่พวกเขาเคยดูถูกดูแคลน! บัดนี้กลับกลายเป็นผู้ที่ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ด้วยความสง่างามและน่าเกรงขาม! 

"องค์ชาย...จงเจริญ!!!"

ณ อีกมุมหนึ่งของสมรภูมิ โนอาและสาวรับใช้กำลังเฝ้ามองการต่อสู้ทั้งหมดอยู่ห่างๆ ด้วยทักษะพรางตัวขององครักษ์ที่ติดตามมาด้วย พวกเธอจึงมิได้ถูกผู้ใดสังเกตเห็น

"องค์หญิงเพคะ! นั่นเขา!...เขาเป็นองค์ชายไท่เซวียนแห่งเอเลนรึเพคะ! เหตุใดจึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้! ข้า...ข้าแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง!" สาวรับใช้อุทานออกมาด้วยความตกตะลึงสุดขีด!

โนอานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีฟ้าใสของนางจ้องมองแผ่นหลังอันองอาจของไท่เซวียนไม่วางตา ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ 

"ปรากฏว่า...เขาคือองค์ชายแห่งเอเลนจริงๆ สินะ...ทั้งยัง...เก่งกาจถึงเพียงนี้" นางอดที่จะทึ่งในความสามารถของเขาไม่ได้ 

"พวกเรารีบกลับค่ายเมืองเซนิส (155) ทูลฝ่าบาทว่าเมืองเอเลนเปิดสงครามเต็มรูปแบบแล้ว เพื่อให้ท่านทรงตัดสินใจอะไรได้ทันท่วงที" โนอากล่าวกับองครักษ์ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป แต่ในใจกลับยังคงพึมพำชื่อ "เซวียน" เบาๆ

ไท่เซวียนที่เพิ่งจะเผด็จศึกศัตรู หันขวับไปยังทิศทางที่โนอาเพิ่งจากไป ราวกับรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่าง แต่ก็ไม่พบเห็นผู้ใด ‘คิดไปเองรึเปล่านะ?’ เขาปัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป ก่อนจะยกกระบี่วขึ้นชูเหนือศีรษะ! ประกาศชัยชนะอย่างกึกก้อง!

"เอเลนจงเจริญ!!!"

เหล่าทหารเอเลนที่เหลือรอดต่างขานรับด้วยเสียงอันดังและเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณนักรบ! พวกเขามององค์ชายไท่เซวียนด้วยความเทิดทูนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

"เอเลนจงเจริญ! องค์ชายไท่เซวียนจงเจริญ! เอเลนจงเจริญ! องค์ชายไท่เซวียนจงเจริญ!"

ไม่นานนัก กองทัพหลักของเอเลนที่นำโดยราชาคิมสันและเหล่าองค์ชายองค์หญิงคิมทั้งสาม ก็เดินทางกลับมาถึงค่ายหลวงพร้อมกับชัยชนะจากการบุกยึดค่ายของเมืองปารูและเมืองอื่นๆ ได้สำเร็จ! แต่เมื่อพวกเขาได้ยินข่าวว่าค่ายหลวงถูกศัตรูสามเมืองบุกโจมตีอย่างหนักหน่วง ก็รีบเร่งกลับมาทันที! ทว่า...ภาพที่พวกเขาเห็นกลับทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง!

องค์ชายไท่เซวียน...สามารถต้านทานการบุกโจมตีจากศัตรูทุกทิศทาง และได้รับชัยชนะอย่างงดงาม! ผู้ที่อึ้งที่สุดก็คือราชาคิมสัน! วันก่อนเขายังเพิ่งจะส่งโอรสองค์นี้กลับมาดูแลค่ายด้วยความไม่เต็มใจนัก แต่บัดนี้...โอรสผู้ไม่เอาไหนคนนั้นกลับสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ผู้ใดจะคาดคิด! พระองค์ถึงกับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งด้วยความยินดีและภาคภูมิใจอย่างสุดซึ้ง! "ฮ่าๆๆๆ! ดี! ดีมาก! ดีเหลือเกิน!"

ศึกในวันนี้...ถือเป็นชัยชนะที่สมบูรณ์แบบสำหรับนครเอเลนอย่างแท้จริง! ผิดกับสามพี่น้องคิมที่ยืนหน้าซีดเผือด กลืนไม่เข้าคายไม่ออก! เพราะคนที่พวกเขาเคยดูถูกและพยายามจะกำจัดมาโดยตลอด...บัดนี้ได้กลายเป็นวีรบุรุษผู้สร้างผลงานได้โดดเด่นที่สุดในสงครามครั้งนี้ไปเสียแล้ว!