ผมนี่แหละ มะนาวต่างนุด

ตอนที่36 ผู้แข็งแกร่งจากเขตสอง

เสียงตะโกนของผู้ชมดังขึ้นอย่างพึงพอใจเนื่องจากตะขาบยักษ์แห่งดาวเซ็นติผีดเป็นสัตว์ที่กล่าวได้ว่าดุร้ายและมีลำตัวแข็งแกร่งเกินกว่าที่อาวุธจากคนทั่วไปจะสามารถทำลายมันได้

“ฆ่ามัน! สังหารพวกคนถ่อยเสีย!”

“หักกลางลำตัวตะขาบให้ได้!”

“กำจัดพวกเศษสวะจากเขตสองเสีย!”

“เขตสองสู้ให้ชนะคราวนี้ข้าจะเชื่อมั่นพวกเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย อย่าให้ข้าต้องล้มละลายนะ”

“โอ้! นั่นมันสัตว์ดุร้ายมาก พวกเขตสองจะต้านทานได้ไหมละเนี่ย?”

เสิ่นอี้ต้องเดินลงสู่สนามที่มีสภาพเหมือนคอกขนาดใหญ่ที่มีกำแพงทึบสูงถึงห้าเมตรโดยมีผู้ชมนั่งอยู่บนอัฒจันทร์เหนือขอบบนของกำแพงทุกทิศทางเป็นวงกลม

เขาได้ยินเสียงตะโกนจากผู้ชมซึ่งมีทั้งเชียร์ฝ่ายคนดาวเถื่อนทั้งสามเขตที่กำลังเดินเข้าสู่สนามกับเชียร์สัตว์ดุร้ายสลับไปมา

กลุ่มผู้ชมมีหลากเผ่าพันธุ์พร้อมกับสวมเครื่องแต่งกายแตกต่างบ่งบอกว่าเป็นกลุ่มเผ่าพันธุ์ที่เดินทางมาจากหลายดวงดาวที่ยอมจ่ายเพื่อเข้ามาหาความสำราญชมการต่อสู้รุนแรงแบบนี้

เขาเดินค่อนข้างลำบากเพราะอึดอัดกับปลอกคอและโซ่ที่ล่ามข้อเท้าไว้สองข้างทว่าเขาไม่ต้องการสร้างปัญหาให้กับเขตสองที่อาจถูกสังหารทิ้งจากทางผู้นำอย่างไม่ไยดีจึงต้องอดทนพร้อมกับปรับตัวให้เข้ากับเครื่องพันธนาการที่ไม่ชื่นชอบนี้ให้ได้

“เสิ่นอี้! ระวัง!”นารันส่งเสียงตะโกนบอกเสิ่นอี้อย่างตื่นตระหนก

เขาเหลือบมองเห็นอุโมงค์ใหญ่ด้านหนึ่งปล่อยตะขาบยักษ์เข้าสู่สนามแล้วโดยตัวตะขาบยักษ์มีสีน้ำตาลเข้มสูงสองเมตร ในขณะที่ลำตัวยาวเกือบยี่สิบเมตรกล่าวได้ว่าเป็นสัตว์ใหญ่โตที่น่าหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง

เสิ่นอี้หรี่ตามองตะขาบที่กรูเข้าใส่ผู้คนเขตสองอย่างบ้าคลั่งจำนวนนับสิบตัวเขาเลือกที่จะพุ่งตัวเข้าไปช่วยรียาก่อนคนอื่น เนื่องจากหญิงสาวลื่นล้มหงายหลังเพราะสะดุดหินบนพื้นในขณะที่ตะขาบตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาเกือบถึงตัวเธอแล้ว

ปัง ! ปัง !............ตุบ!

เสิ่นอี้ใช้หมัดสองข้างกระแทกใบหน้าและส่วนต่อหัวของตะขาบยักษ์อย่างรวดเร็วร่างของตะขาบยักษ์ลอยละลิ่วไปตกยังอีกฝั่งใกล้กำแพงสนามทันที

เสียงผู้ชมฝ่ายเชียร์นักสู้เขตสองของดาวคนเถื่อนต่างพากันส่งเสียงเฮลั่นอย่างยินดีหลายคนตะโกนให้กำลังใจเสิ่นอี้อย่างคาดไม่ถึงว่าเขตสองจะมีผู้แข็งแกร่งเข้าร่วมแล้วว่า

“เยี่ยม! เจ้าหนุ่ม!จัดการพวกมันให้หมด ทำให้ฉันชนะพนันเสียที”

“เจ๋งมาก! จัดการพวกมันเสีย! อย่าปล่อยให้มันหนีรอดไปได้”

“เจ้าหนุ่ม! สังหารมัน!สังหารมัน!”

เสิ่นอี้อึ้งตะลึงไปชั่วขณะเขาไม่คาดคิดว่าการใช้กำลังเพียงครึ่งเดียวจะส่งผลให้เขาเหมือนกับใช้กำลังเต็มส่วนเขารู้สึกยินดีทันที่ที่ตนอาจเอาชนะนักต่อสู้ระดับตำนานได้

‘นี่มันเจ๋งมากไม่นึกเลยว่าการใช้พละกำลังที่ดาวคนเถื่อน ฉันสามารถใช้พลังแค่ครึ่งเดียวได้แบบนี้ก็มีโอกาสชนะพวกนักต่อสู้ระดับตำนานได้นั่นน่ะซี’

ชายหนุ่มคิดอย่างมีความสุขเขาพุ่งตัวเข้าต่อสู้กับตะขาบยักษ์แทนนักสู้ของเขตสองอย่างบ้าคลั่งโดยรู้สึกว่ายิ่งต่อสู้เขายิ่งแข็งแกร่งขึ้นจึงเข้าต่อกรกับตะขาบยักษ์ทั้งสิบตัวอย่างสนุกสนาน

ภาพของเสิ่นอี้ที่เข้าต่อกรกับตะขาบยักษ์อย่างไม่เกรงกลัวรวมทั้งสามารถเอาชนะตะขาบยักษ์ได้อย่างง่ายดายทำให้ผู้ชมจากสนามอื่นที่อยู่ใกล้เคียงกันต่างพุ่งความสนใจมาที่สนามที่สามกันเป็นจำนวนมาก

..........

กลุ่มนักต่อสู้ระดับตำนานที่นั่งชมอยู่บนอัฒจันทร์ทั้งห้าคนยังไม่ถึงรอบที่จะลงไปต่อสู้พวกเขาต่างจ้องมองการต่อสู้ของเสิ่นอี้อย่างตกตะลึง

บรรดาผู้นำและตัวแทนดาวเจอรัลที่เข้าร่วมชมการต่อสู้ในครั้งนี้พวกเขาต่างพูดคุยกันด้วยความแปลกใจว่า

“เขตสองมีคนที่แข็งแกร่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมไม่มีรายงานมาจากตาแก่เอเรียส?”

ชายชราตัวแทนจากดาวเจอรัลในชุดเสื้อคลุมยาวสีเทาเข้มมีตราสัญลักษณ์สายฟ้าบนหน้าอกซ้าย เขาเอ่ยถามผู้ปกครองดาวคนเถื่อนด้วยความสงสัยใคร่รู้

“ผมจะตรวจสอบข้อมูลให้อีกทีครับไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นลูกหลานใคร?แต่ดูไปก็หน้าตาคล้ายกับตาแก่เอเรียสสมัยหนุ่มอยู่นะครับ”

ผู้ปกครองดาวคนเถื่อนเป็นชายวัยกลางคนร่างท้วมชื่อเอกรีส เขาตอบตัวแทนดาวเจอรัลอย่างนอบน้อม พลางพยายามหาเหตุผลมาอธิบายอีกฝ่ายเพื่อลดความสงสัยลงไป

ถึงแม้ว่าภายในใจของเอกรีสจะเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดีก็ตามเขาพยายามสะกดกลั้นความยินดีไม่ให้ตัวแทนดาวเจอรัลตรวจพบได้ โดยเขาหวังที่จะให้เสิ่นอี้โค่นล้มนักต่อสู้ในตำนานทั้งห้าคนให้ได้เสียทีเพื่อที่ดาวคนเถื่อนจะหลุดพ้นจากการกดขี่จากดาวเจอรัลได้ชั่วเวลาหนึ่ง

ตัวแทนดาวเจอรัลพยักหน้ารับคำกล่าวอธิบายของเอกรีสอย่างไม่ใส่ใจเขาหันหน้าไปชมการต่อสู้ของเสิ่นอี้ต่อด้วยความแปลกใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

..........

ด้านเสิ่นอี้ที่สามารถเตะต่อยตะขาบยักษ์จำนวนนับสิบตัวจนพวกมันต่างกระเด็นกระดอนไปกระแทกกำแพงลานทดสอบกันกระจายไปทั่ว

ผู้ชมในอัฒจันทร์ต่างส่งเสียงโห่ร้องสลับกับเฮลั่นเป็นระยะอย่างตื่นเต้นเพราะเป็นการต่อสู้ที่ตื่นเต้นและพบเห็นได้ยากยิ่งนัก

“ต่อยมันยังนั้นแหละ! ซัดมันเข้าไป!”

“เอามันให้น่วม! กำจัดพวกสัตว์ร้ายให้หมดไป!”

“ฮา ๆข้าได้เงินรางวัลเยอะเชียว ขอบใจเจ้าหนุ่มที่มาทำให้ข้าลืมตาอ้าปากได้”

ปัง ! ปัง !............ตุบ!

ตะขาบตัวสุดท้ายที่เสิ่นอี้ทั้งเตะและต่อยส่งให้ร่างมันไปกระแทกกำแพงสนามอีกครั้งเขารู้สึกฮึกเหิมยิ่งขึ้นเมื่อพบว่ายิ่งตนให้พลังต่อสู้มากเท่าใดยิ่งทำให้มั่นใจในการเอาชนะนักต่อสู้ระดับตำนานมากยิ่งขึ้น

เสียงเฮดังลั่นมากกว่าเดิมเมื่อเสิ่นอี้สามารถกำจัดตะขาบยักษ์ได้หมดทุกตัวในขณะที่ผู้คนของเขตสองทั้งสิบคนไม่มีสภาพเปื้อนเลือดหรือมอมแมมสักคน

“เก่งมากเสิ่นอี้พวกเราผ่านเข้ารอบสองได้แล้ว” นารันส่งเสียงตะโกนบอกเสิ่นอี้อย่างมีความสุข

เขาไม่คาดคิดว่าชายหนุ่มต่างดาวจะเก่งกาจมากขนาดนี้ทำให้เขามีความหวังที่จะคว้ารางวัลล้ำค่ากลับไปให้เขตสองได้พากันหลุดพ้นจากความขัดสนไปได้

“ต้องรอดูรอบสองต่อไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง?”เสิ่นอี้เดินตรงเข้าไปรวมกลุ่มกับเขตสองอย่างรู้สึกดี

เขากล่าวออกตัวอย่างกังวลใจเพราะคิดว่าทางผู้จัดการทดสอบอาจมีการเปลี่ยนแปลงกติกาการทดสอบใหม่เพื่อไว้ใช้สำหรับเขาโดยตรงเนื่องจากเขาแสดงฝีมือออกไปอย่างเต็มที่นั่นเอง

..........

เขตอื่นต่างพากันผ่านรอบแรกไปได้อย่างทุลักทุเลส่วนเขตสามผ่านได้อย่างไม่ง่ายนักซึ่งแตกต่างจากเขตสองที่ผ่านฉลุย

จนสร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อทั้งห้าเขตผ่านรอบแรกเรียบร้อยมีเสียงประกาศแจ้งกฎกติกาใหม่ซึ่งเป็นไปตามการคาดเดาของเสิ่นอี้ เขายืนฟังเสียงประกาศด้วยความสนใจ

“ประกาศจากท่านผู้แทนดาวเจอรัลท่านต้องการให้ผู้ชมได้พบกับความตื่นเต้นเร้าใจเพิ่มขึ้น จึงให้รอบสองเป็นการพบปะกันระหว่างไดโนเสาร์ทุกตัวกับนักต่อสู้จากเขตสองทุกคนเห็นด้วยหรือไม่?”

ชายตาบอดข้างเดียวทำหน้าที่พิธีกรอีกครั้งโดยการสอบถามความคิดเห็นของผู้ชมร่วมด้วย

พลันมีเสียงตะโกนกึกก้องในสนามทดสอบซึ่งต่างเห็นด้วยที่จะให้สัตว์ดุร้ายได้ทดสอบความแข็งแกร่งของเขตสอง โดยเฉพาะชายหนุ่มแปลกหน้าที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน

“เยี่ยม! ดีมาก!แบบนี้ค่อยน่าตื่นเต้นหน่อย”

“ต้องให้ได้ยังงี้สิ! อุตส่าห์มาจากดาวอีรัสจะให้ชมแต่การทดสอบแบบเดิม ๆ อีกหรือ?”

“เจ๋ง!อยากรู้เสียจริงว่านักสู้จากเขตสองจะเป็นยังไง?”

“ข้าอยากเห็นพวกมันเนื้อตัวมอมแมมมากกว่านี้ไม่ใช่ยังสะอาดสะอ้านกันทุกคน”

“สู้ ๆนักสู้เขตสอง! โค่นล้มไดโนเสาร์ให้ได้!”

นักต่อสู้เขตสองแหงนคอมองรอบตัวอย่างอึดอัดใจพวกเขาจ้องมองเสิ่นอี้อย่างมีความหวังเพราะมีเพียงเสิ่นอี้ในตอนนี้ที่จะโค่นล้มสัตว์ดุร้ายได้โดยมีเวลาเพียงสามสิบนาทีเท่านั้น

“ไม่ต้องห่วง.....ฉันจะจัดการพวกมันเอง”เสิ่นอี้กล่าวปลอบใจทุกคนอย่างผ่อนคลาย

เขาเหลือบมองเห็นแววตาหนักใจจากตัวแทนเขตสองทั้งหมดจึงไม่คิดที่จะปล่อยให้พวกเขาต้องได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตเนื่องจากภารกิจที่เขาได้รับมาจากระบบมีความสำคัญสำหรับเขามากกว่า

“ขอบคุณ.....แต่ระวังตัวด้วยเสิ่นอี้”นารันกล่าวขอบคุณเสิ่นอี้แทนผู้คนเขตสอง

ถึงแม้เสิ่นอี้จะมีความแข็งแกร่งเป็นมากนักทว่าการเผชิญหน้ากับไดโนเสาร์ดุร้ายเป็นงานที่สาหัสเกินไป